Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] września 2008 r. Nr [...] Komendant Główny Policji na podstawie m.in. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm., dalej również jako: ubia), po rozpatrzeniu odwołania J.L., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...] o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej.
U podstaw podjętego w sprawie rozstrzygnięcia legło ustalenie, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie w Sądzie [...] (sygn. akt [...]) o popełnienie czynu z art. 13 § 1 K.k. w związku z art. 286 § 1 K.k. tj. przestępstwa przeciwko mieniu (akt oskarżenia Prokuratury [...] z dnia [...] lutego 2007 r.).
Komendant Główny Policji wskazał, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ubia ma charakter obligatoryjny i determinuje sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. W przypadku strony zachodzi uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co wynika z faktu prowadzonego wobec skarżącego postępowania o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Zdaniem organu, ustawodawca uznał, że osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, nie może posiadać pozwolenia na broń. W tym stanie rzeczy, osiąganie przez skarżącego sukcesów w strzelectwie sportowym, nie może mieć wpływu na pozytywne dla strony rozstrzygnięcie sprawy.
Organ wyjaśnił również, że postępowanie administracyjne prowadzone jest zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, a to oznacza, że w postępowaniu administracyjnym nie ma zastosowania zasada domniemania niewinności. W związku z tym bez znaczenia dla sprawy pozostaje fakt, że skarżący nie przyznał się do zarzucanego mu czynu, a w sprawie karnej nie zapadł jeszcze prawomocny wyrok.
W skardze na powyższą decyzję strona ponowiła zarzuty podane w odwołaniu od decyzji Komendanta Policji z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...], uznając za niezasadne zaliczenie go do grupy osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji tj. osób wzbudzających uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący zarzucił organowi przedwczesną ocenę zdarzenia objętego postępowaniem karnym w Sądzie [...], sygn. akt [...], podkreślając jednocześnie, że skutkiem wydania zaskarżonej decyzji było uznanie skarżącego za osobę winną zarzucanego mu czynu, mimo że wina nie została mu jeszcze udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wnosząc jednocześnie o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).
Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga J. L. nie jest uzasadniona.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił organowi administracji na stwierdzenie, iż stan faktyczny wyczerpuje przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004r., Nr52, poz.525 ze zm., zwanej dalej ubia).
Materialnoprawną podstawę decyzji poddanej kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym stanowią przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia.
W myśl powyższych przepisów właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Zdaniem Sądu, użycie w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia sformułowania "w szczególności", poprzedzającego wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął o istnieniu po ich stronie obawy sprzecznego z prawem użycia broni. W odniesieniu zatem do tych osób organ nie musi przeprowadzać oceny, czy obawa ta rzeczywiście istnieje, gdyż ustawodawca uczynił to w przepisie ustawy, łącząc skazanie lub podejrzenie popełnienia tych kategorii przestępstw z tą obawą. Innymi słowy, ustalenie faktu skazania lub prowadzenia postępowania w związku z popełnieniem przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest dla organu okolicznością wiążącą w sensie negatywnej przesłanki wydania pozwolenia na broń oraz pozytywnej dla jego cofnięcia.
W rozpatrywanej sprawie ustalono w sposób niebudzący wątpliwości, że w Sądzie [...] (sygn. akt [...]) toczy się postępowanie karne o popełnienie czynu z art. 13 § 1 K.k. w związku z art. 286 § 1 K.k. tj. przestępstwa przeciwko mieniu. W tym stanie rzeczy, organy Policji miały obowiązek zastosować w sprawie przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ubia w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia., tj. uznać skarżącego za osobę stwarzającą uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego a w konsekwencji cofnąć pozwolenie na broń. (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1166/06 wyrok NSA z dnia 30 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1708/07).
Tym samym, brak ostatecznego rozstrzygnięcia sądu karnego, które przesądziłoby o winie skarżącego, na co powołała się strona zarówno w odwołaniu, jak i w skierowanej do Sądu skardze, nie mógł mieć znaczenia dla wydanego rozstrzygnięcia. Z tych samych powodów bez wpływu na wynik sprawy ma podnoszona przez skarżącego okoliczność, że popełnione przez skarżącego przestępstwo nie miało żadnego związku z bronią.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.