Uzasadnienie
E. D. (dalej jako skarżąca) wniosła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia istnienia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego.
Z informacji podanych przez skarżącą w formularzu oraz z nadesłanych dokumentów wynika, iż skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z mężem. Skarżąca otrzymuje rentę w wysokości 969 zł netto miesięcznie. Mąż skarżącej uzyskuje dochód z tytułu emerytury w kwocie 709 zł. netto miesięcznie. Żadne z nich nie posiada rachunku bankowego. Skarżąca podkreśliła, że dochody obojga małżonków nie wystarczają na pokrycie niezbędnych miesięcznych wydatków, na które składają się między innymi opłaty związane z mieszkaniem sięgające kwoty 1200 złotych miesięcznie.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku poz. 270), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż zasadnym jest przyznanie skarżącej prawa pomocy w żądanym zakresie. Biorąc bowiem pod uwagę wysokość dochodów, które uzyskują skarżąca i jej mąż w kontekście konieczności pokrycia niezbędnych, miesięcznych wydatków, w tym wydatków związanych z utrzymaniem mieszkania, czy też chociażby zakupem żywności, nie jest możliwe poczynienie przez stronę skarżącą oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia kosztów postępowania. Skarżąca, jak również jej mąż nie dysponują przy tym żadnymi oszczędnościami.
Tym samym uznać należy, iż skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.