Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych po rozpatrzeniu odwołania J. K. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych z dnia [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu artykułu rolno-spożywczego o niewłaściwej jakości.
Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia.
W dniach 20-21 grudnia 2010 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...] przeprowadzili kontrolę w zakresie jakości handlowej miodu pszczelego w Gospodarstwie [...] "S." W trakcie działań kontrolnych pobrano do badań laboratoryjnych próbki reprezentujące dwie partie artykułów rolno-spożywczych, o jakości deklarowanej przez producenta, tj. określone próbki miodów.
Przeprowadzone badania w Laboratorium Specjalistycznym GIJHARS w [...] wykazały niespełnienie jakości deklarowanej przez producenta wg rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 października 2003 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej miodu, z uwagi na zaniżoną liczbę diastazową (wg skali Schede) w obu partiach miodu, wynoszącą mniej niż 8, podczas gdy producent zadeklarował parametr ten na poziomie nie mniejszym niż 8.
Wyniki badań przeprowadzonych na wniosek skarżącego w Centralnym Laboratorium GIJHARS w [...] oraz w Laboratorium Specjalistycznym GIJHARS w [...] potwierdziły zaniżoną liczbę diastazową przedmiotowych miodów w porównaniu z wymaganiami określonych w ww. rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 października 2003 r. [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, dnia [...] czerwca 2011 r. wydał decyzję wymierzającą J. K. karę pieniężną w wysokości 500 zł, za wprowadzenie do obrotu 2 partii miodów pszczelich, wielokwiatowych o niewłaściwej jakości handlowej.
Ustalając wysokość kary pieniężnej organ I instancji wziął pod uwagę przepisy ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno - spożywczych.
W toku postępowania odwoławczego Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych, przychylając się do wniosku skarżącego, zlecił przeprowadzenie badań przedmiotowych partii miodu w Laboratorium Badania Jakości Produktów Pszczelich, Oddział Pszczelarstwa, Instytutu Ogrodnictwa w [...], zgodnie z metodyką opisaną w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie metod analiz związanych z dokonywaniem oceny miodu. W toku postępowania odwoławczego skarżący w piśmie z dnia 24 sierpnia 2011 r. poinformował organ odwoławczy, że przeprowadzanie badań w Instytucie Ogrodnictwa w [...] zgodnie z w/w metodyką go nie satysfakcjonuje, gdyż nie przyniesie oczekiwanego przez niego efektu i związku z tym złożył kolejny wniosek o przebadanie w/w próbek zakwestionowanych miodów w nieokreślonym laboratorium europejskim lub światowym specjalizującym się w badaniu miodów, bez określania metodyki badawczej.
Organ odwoławczy uznał powyższy wniosek za nieuzasadniony ze względu na fakt, że strona nie wyraziła zgody na przeprowadzenie badań w laboratorium, które wskazała we wcześniejszym wniosku z dnia 2 sierpnia 2011 r., a także na brak zgody na przebadanie miodu zgodnie z obowiązującą metodyką badawczą zawartą w załączniku IX, pkt 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie metod analiz związanych z dokonywaniem oceny miodu, do czego są zobowiązane organy urzędowej kontroli.
Mając na uwadze uzyskane wyniki badania miodów organ odwoławczy uznał, że skarżący zadeklarował jakość miodów zgodną z wymaganiami Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 października 2003 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej miodu, w związku z powyższym w sytuacji, kiedy w kwestionowanych partiach miodu liczba diastazowa jest zaniżona w stosunku do zadeklarowanej przez producenta, miody te powinny być zakwalifikowane jako artykuły o niewłaściwej jakości handlowej.
Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów skarżącego, że laboratoria Inspekcji stosują niewłaściwe metody badawcze. Zdaniem organu, badania liczby diastazowej wykonywane są przez laboratoria GIJHARS zgodnie z obowiązującymi przepisami w tym zakresie, tj. wg metody zawartej w załączniku IX do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 stycznia 2009 roku w sprawie metod analiz związanych z dokonywaniem oceny miodu. Laboratoria Specjalistyczne GIJHARS w [...],[...] oraz [...] posiadają kompetencje potwierdzone przez akredytację zgodnie z normą EN PN ISO/JEC 17025 i wobec powyższego spełniają wszelkie wymagania stawiane laboratoriom urzędowej kontroli żywności zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004.
W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy uznał że skarżący wprowadzając do obrotu artykuł rolno – spożywczy nieodpowiadający deklarowanej jakości handlowej naruszył przepis art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, zatem podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno – spożywczych do obrotu, nie niżej jednak niż 500 zł., oraz, że uwzględniając wszystkie kryteria określone w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych w [...] wymierzył w sposób prawidłowy skarżącemu karę pieniężną w wysokości 500 zł za wprowadzenie do obrotu 2 partii artykułów rolno-spożywczych o niewłaściwej jakości handlowej.
Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zarzucił wydanie decyzji organu II instancji z naruszeniem art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ustalenie liczby diastazowej pobranych próbek miodu produkowanego przez stronę za pomocą błędnie wykonanego testu laboratoryjnego, co skutkowało wymierzeniem kary pieniężnej, a zatem na ustaleniu stanu faktycznego bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji GIJHARS oraz decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie zwrotu koszów postępowania.
Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał, że wszystkie dokonane przez Inspekcje badania obarczone były błędem wynikającym z nieprawidłowego zastosowania testu. Metoda przeprowadzenia przedmiotowego testu opisana jest precyzyjnie w pkt IX załącznika do przywołanego rozporządzenia z 2009 roku. W teście tym trzeba poddać próbkę miodu oddziaływaniu tabletką do oznaczania aktywności a-amylazy (skrobia koniugowana z błękitnym barwnikiem). Jedyną dostępną na rynku tabletką do oznaczania aktywności jest produkowana przez firmę M. AB ze Szwecji tabletka [...], w związku z tym treść rozporządzenia w zakresie przeprowadzania testu oznaczania liczby diastazowej jest powieleniem treści ulotki tegoż producenta i wiąże się z 15 minutowym czasem inkubacji próbki miodu. Firma M. AB na skutek zmiany molekularnej używanego w tabletkach barwnika, wydłużyła okres inkubacji z 15 do 30 minut, co dotyczy testów [...] zakupionych po wrześniu 2009 roku.
Każdy nabywca takiego testu - zgodnie z zapewnieniami producenta - jest informowany specjalnym pismem załączanym do zakupionych testów o wydłużeniu czasu inkubacji. Ponadto w związku z tą zmianą od września 2009 roku została zmieniona metodyka IHC Harmonised Methods of the International Honey Commision - komisji nadrzędnej w sprawie metodyki analiz związanych z dokonywaniem oceny miodu. Zdaniem skarżącego przeprowadzenie testu przy zastosowaniu prawidłowego okresu inkubacji 30 minut daje wynik znacznie przekraczający 8.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 lutego 2012 r. sygn.. akt 2263/11 oddalił skargę. Sąd wskazał, że podstawę materialnoprawną zakwestionowanych decyzji stanowiły przepisy art. 21, art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U, z 2005 r., Nr 187, poz. 1577 ze zm.) w zw. z art. 3 pkt 5, art. 4 ust. 1 tej ustawy, przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 października 2003 r. w sprawie szczególnych wymagań w zakresie jakości handlowej miodu (Dz. U. Nr 181, poz. 1773 ze zm.), art. 5, 8, 16 i 17 Rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady prawa żywnościowego powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE. L 02.31.1).
WSA powołując się na treść art. 3 pkt 5 i art.4 ust.1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, stwierdził, że w świetle powyższych uregulowań skarżący był zobowiązany wprowadzać do obrotu produkowane przez siebie miody zgodnie ze złożoną deklaracją, iż spełniają wymagania przewidziane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 października 2003 r. w sprawie szczególnych wymagań w zakresie jakości handlowej miodu.
Sąd I instancji stwierdził, że z ustaleń poczynionych przez organy wynika, że dwie partie miodu, przeznaczone do sprzedaży posiadały liczbę diastazową zaniżoną w stosunku do zadeklarowanej przez producenta, a zatem towar ten nie spełniał wymagań odnośnie jakości handlowej. Do powyższych wniosków organy doszły na podstawie wyników badań próbek miodu pobranych w czasie kontroli. Badania zostały przeprowadzone kolejno przez trzy laboratoria Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych: w [...],[...] oraz [...] i wykazały zaniżoną liczbę diastazową (według skali Schede) w obu partiach miodu w porównaniu z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 października 2003 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej miodu. Wszystkie trzy laboratoria przeprowadziły oznaczenie liczby diastazowej zgodnie z aktualną metodyką zawartą w załączniku IX pkt 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie metod analiz związanych z dokonywaniem oceny miodu (Dz. U. Nr 17, poz. 94 ze zm.) według której czas inkubacji próbki miodu z tabletką testu do oznaczania aktywności α – amylazy (skrobia koniugowana z błękitnym barwnikiem) wynosi 15 minut.
Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania oraz w skardze, iż wszystkie dokonane przez organy badania obarczone były błędem wynikającym z zastosowania nieprawidłowego testu, ponieważ zdaniem strony jedynym dostępnym na rynku testem do oznaczania liczby diastazowej jest tabletka [...] produkowana przez firmę M. AB ze Szwecji, a producent ten na skutek zmian używanego w tabletkach odczynnika wydłużył czas inkubacji z 15 do 30 minut, a w związku z tą zmianą została również zmieniona metodyka zalecana przez International Honey Commision, WSA stwierdził, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. WSA wskazał, że organy orzekające w sprawie zgodnie z art. 6 k.p.a. zobowiązane były stosować się do przepisów prawa, a więc uwzględnić metodę badania liczby diastazowej zawartą w załączniku IX do ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 stycznia 2009 r. i dopóki powyższy akt nie zostanie zmieniony należy stosować test z czasem inkubacji 15 minut.
Sąd I instancji wyjaśnił, że aktualnie nie ma w pełni rekomendowanej przez Komisję Kodeksu Żywnościowego FAO / WTO (KKŻ) metody oznaczania aktywności diastazy w miodzie. Metoda stosowana przez Laboratoria Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, w której podczas wykonania oznaczenia stosuje się 15 minutowy czas inkubacji próbki miodu z testem, ma status "tymczasowo zatwierdzonej" przez KKŻ FAO / WTO. Natomiast w spisach norm kodeksowych nie wymienia się tej metody, w której przewidziany jest test z 30 minutowym czasem inkubacji.
WSA uznał, że w tym stanie rzeczy bezzasadny jest zarzut skarżącego, iż organy wydając decyzje w sprawie naruszyły art. 7 k.p.a. poprzez ustalenie liczby diastazowej pobranych próbek miodu produkowanego przez stronę za pomocą błędnie wykonanego testu laboratoryjnego. Metoda badań i test użyty przez laboratoria GIJHARS były zgodne z przepisami prawa, wykazały zaniżona liczbę diastazową w dwóch partiach miodu w stosunku do zadeklarowanej przez producenta, stąd też nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 40 a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych było zasadne. Sąd podzielił również uzasadnienie wysokości nałożonej kary.
W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku przez J. K. Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 listopada 2013 r. w sprawie sygn. II GSK 1235/12 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż organy administracji prowadząc postępowanie nie wyjaśniły - a WSA stan ten zaakceptował - czy badając próbki miodu pobrane w pasiece skarżącego zastosowano właściwe testy. W konsekwencji oddalając skargę wobec niedostrzeżenia naruszenia przez organy administracji art. 7 k.p.a. Sąd naruszył przepis art.145 § 1pkt lit.c p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
. Podkreślić należy, iż stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Przyjmuje się, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.
Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.
Niewątpliwie ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (tak również: m.in. H. Knysiak-Molczyk /w: / T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 681-682 i powołane tam orzecznictwo).
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. II OSK 1023/11 możliwość odstąpienia od wiążącej wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny istnieje, jeżeli po wydaniu tego wyroku, a przed ponownym jej rozpoznaniem przez sąd, któremu została sprawa przekazana do ponownego rozpoznania (art. 185 § 1 p.p.s.a.), miała miejsce zasadnicza zmiana stanu faktycznego sprawy, lub zmienił się stan prawny albo w tym czasie, w innej sprawie, została podjęta przez skład poszerzony NSA uchwała zawierająca odmienną wykładnię prawa, niż to dokonał NSA w swoim wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2013 r. w sprawie sygn. II GSK 1235/12 NSA stwierdził m.in., że organy administracji prowadząc postępowanie nie wyjaśniły - a WSA stan ten zaakceptował - czy badając próbki miodu pobrane w pasiece skarżącego zastosowano właściwe testy.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz.U. z 2005 r. Nr 187, poz.1577 ze zm.), rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 października 2003 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej miodu (Dz.U. Nr 181, poz. 1773 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie metod analiz związanych z dokonywaniem oceny miodu (Dz.U.Nr.17, poz.94).
Stosownie do art. 4 ust.1 ustawy o jakości handlowej wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Natomiast art. 3 pkt 5 tej ustawy wyjaśnia, że jakość handlowa to cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi.
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi działając na podstawie delegacji zawartej w art. 34 pkt 2 ustawy o jakości handlowej wydał dnia 14 stycznia 2009 r. rozporządzenie w sprawie metod analiz związanych z dokonywaniem oceny miodu, gdzie w załączniku zatytułowanym "Metody analiz związane z dokonywaniem oceny miodu", w jego części IX opisana została "Metoda analizy - w zakresie oznaczania liczby diastazowej w miodzie".
W ust.4 pkt 1 wskazano między innymi, że w metodzie wykorzystuje się test do oznaczania aktywności α-amylazy (skrobia koniugowana z błękitnym barwnikiem).
Natomiast w ust.5 opisano szczegółowo jak oznaczenie ma być wykonane, w tym określono czas trwania poszczególnych reakcji.
Organ II instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji, że wobec sformułowania rozporządzenia możliwe jest wyłącznie stosowanie [...] z 15 minutowym czasem inkubacji próbki miodu z testem. Wyjaśnił, że laboratoria GIJHARS stosowały dostępne na rynku krajowym tabletki testu wyprodukowane przez firmę M. AB ze Szwecji, do których producent dołączył instrukcję z podanym czasem inkubacji wynoszącym 15 minut, a więc zgodnym z przepisem rozporządzenia, co potwierdzili Kierownicy Laboratoriów GIJHARS w [...],[...] i [...].
Skarżący w toku postępowania administracyjnego (np. w piśmie z dnia 23.03.2011r. skierowanym do GIJHARS) konsekwentnie podnosił, iż producent testu firma M. AB na skutek zmiany molekularnej używanego w tabletkach barwnika wydłużyła okres inkubacji z 15 do 30 minut, co dotyczy testów [...] zakupionych po wrześniu 2009 r. W związku ze zmianą tabletka nie wykazuje prawidłowych wartości przy okresie inkubacji wynoszącym 15 minut. Jest niekwestionowane w sprawie, że badania próbek miodu zostały przeprowadzone przez Laboratoria Specjalistyczne GIJHARS w [...],[...] oraz [...] posiadające kompetencje potwierdzone przez akredytację zgodnie z normą EN PN ISO/JEC 17025 i spełniające wszelkie wymagania stawiane laboratoriom urzędowej kontroli żywności zawarte w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 oraz, że testy przeprowadzono zgodnie z procedurami określonymi w rozporządzeniu MRiRW z dnia 14 stycznia 2009 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno Spożywczych ustalił również, że w laboratoriach, w których zostały przeprowadzone badania miodu posługiwano się testami gdzie w instrukcji ich użycia okres inkubacji określono na 15 minut i nie została dołączona informacja producenta o tym, że należy stosować okres inkubacji wydłużony do 30 minut.
Należy powtórzyć za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że wobec podnoszonych konsekwentnie przez skarżącego zarzutów, iż sprzedawane po 2009 r. tabletki testu wymagały dla uzyskania prawidłowego wyniku testu okresu inkubacji wynoszącego 30 minut, nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy testy użyte przy kontroli miodu z pasieki skarżącego były testami o zmienionym okresie inkubacji, czyli okresie inkubacji wynoszącym 30, a nie 15 minut stanowi o tym, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z naruszeniem art.7 k.p.a., czyli z naruszeniem obowiązku uwzględnienia słusznego interesu skarżącego. Słuszny interes skarżącego w tej sprawie polega na prawie do ustalenia, czy jakość produkowanego w jego pasiece miodu została zbadana przy użyciu testu, który w danym badaniu (które musi być przeprowadzone zgodnie z procedurą określoną w rozporządzeniu MRiRW z dnia 14 stycznia 2009 r.) mógł być użyty ze względu na swoje właściwości. Należy wskazać, że w sytuacji, gdy znany jest producent testów ustalenie jaki był okres inkubacji dla konkretnych tabletek testu nie powinno stanowić problemu.
Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie po uwagę przedstawione powyżej rozważania.
Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 wyroku.
O wykonalności Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a., o kosztach postanowił na podstawie art. 200 p.p.s.a.