Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku D. S. (nazywanego dalej "skarżącym") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. [...] nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych z tytułu nieuiszczonej opłaty elektronicznej za przejazd wykonywany w dniu [...] maja 2013 r. po drodze krajowej nr [...] na odcinku skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] – granica miasta P..
W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, podając, że jest osobą bezrobotną, zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy w I.. Żona otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1300 złotych miesięcznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć na wniosku strony, zobowiązanej do wykazania okoliczności, o których mowa w cyt. przepisie, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd uwzględnił dokument załączony przez skarżącego do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w postaci zaświadczenia Powiatowego Urzędu Pracy w I. z dnia [...] maja 2013 r., potwierdzającego, że jest on osobą bezrobotną od dnia 15 grudnia 2011 r., nie posiadającą prawa do zasiłku.
Dochody w wysokości 1300 złotych miesięcznie osiąga jedynie żona.
Informacje te w powiązaniu z kwotą nałożonej kary w wysokości 3.000 złotych pozwoliły Sądowi uznać, że w sprawie istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i na tej podstawie orzec jak w sentencji postanowienia.