Uzasadnienie
Skarżąca Z. K. pismem z dnia [...]września 2008 r. zwróciła się do Ministra Skarbu Państwa o wypłatę kwoty pieniężnej przysługującej jej ze świadectw rekompensacyjnych zgodnie z ustawą z dnia 6 marca 1997 r. o zrekompensowaniu okresowego niepodwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent (Dz. U. Nr 30, poz. 164 z późn. zm.). Skarżąca wskazała, iż nie mogła podjąć omawianej kwoty ze względu na zły stan zdrowia i pobyty w szpitalach. Do pisma dołączono kserokopie zawiadomień z dnia [...] lipca 1997 r. oraz [...] sierpnia 1997 r. skierowanych do skarżącej w trybie art. 18 ust. 2 ww. ustawy informujących o liczbie przysługujących skarżącej świadectw rekompensacyjnych oraz kserokopie kart informacyjnych leczenia szpitalnego.
W odpowiedzi na ww. pismo skarżącej Minister Skarbu Państwa pismem z dnia [...] września 2008 r. nr [...] poinformował ją o treści art. 22 ww. ustawy wskazując iż każdy uprawniony ma 5 lat na odbiór świadczenia. Wypłata rekompensat dla osób urodzonych w roku 1945, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 1999 r. w sprawie określenia trybu harmonogramu wypłat rekompensat według kryterium wieku uprawnionych oraz zadań poszczególnych podmiotów odpowiedzialnych za realizację zobowiązań Skarbu Państwa wobec uprawnionych (Dz. U. Nr 102, poz. 1185), rozpoczęła się w dniu 25 lipca 2002 r., zakończenie zaś wypłat dla tej grupy uprawnionych nastąpiło 25 lipca 2007 r.. Niewykorzystane środki finansowe, tj. niewypłacone rekompensaty dla osób urodzonych w 1945, zwrócone zostały przez bank [...]. do budżetu państwa po 25 lipca 2007 r. W związku z powyższym organ poinformował skarżącą, iż nie ma uprawnień do przedłużenia ustawowego 5-letniego terminu na odbiór rekompensaty, a tym samym nie może zadośćuczynić prośbie o wypłatę rekompensaty.
Skarżąca, reprezentowana przez syna P. K., w skierowanym do organu piśmie z dnia [...] października 2008 r., przytaczając przepis art. 121 pkt 4 k.c.. wskazała, iż jej choroba psychiczna, stanowiąca w myśl ww. przepisu siłę wyższą uniemożliwiającą dochodzenie swoich praw, stanowi przesłankę do zawieszenia biegu przedawnienia roszczenia majątkowego o którym wyżej mowa. Ponadto strona wniosła o wskazanie adresu sądu, w którym może dochodzić należnych świadczeń.
Organ pismem z dnia [...] października 2008 r. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] września 2008 r. Ponadto organ wskazał, iż skarżąca może zwrócić się o pomoc do sądu rejonowego właściwego dla miejsca zamieszkania.
Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. pismo z dnia [...] września 2008 r. nr [...], w której powtórzyła argumentację zawartą w pismach z dna [...] września oraz [...] października 2008 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi ze względu na fakt, iż przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Podkreślić jednakże należy, iż sprawy z zakresu administracji publicznej nie obejmują tych działań, które rodzą bezpośrednio skutki cywilnoprawne (p. Andrzej Kabat "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz" Wydawnictwo Wolters Kluwer Polska, Warszawa, 2006 r., str. 28). Jak zauważył bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 lutego 1997 r. (sygn. akt I SA 264/1997), wiadomo, że organy administracji publicznej wykonują swoje zadania w różnych formach prawnych, w tym także w formach cywilnoprawnych. Jednocześnie w cyt. postanowieniu Sąd zaznaczył, iż nie jest właściwy w sprawach należących do właściwości innych sądów, a zgodnie z art. 2 § 1 k.p.c. do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne.
Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż dochodzenie roszczenia majątkowego z tytułu wypłaty rekompensaty pieniężnej wypłacanej na podstawie ustawy z dnia 6 marca 2007 r. 1997 r. o zrekompensowaniu okresowego niepodwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent (Dz. U. Nr 30, poz. 164 z późn. zm.), jak i kwestia zawieszenia biegu przedawnienia powyższego roszczenia ze względu na zaistnienie siły wyższej (wskazana przez skarżącą w skardze) regulowane są przepisami Kodeksu cywilnego. Nadmienić należy, iż skarżąca w zarówno w piśmie z dnia [...] października 2008 r. oraz w skardze powołała się na przepis art. 121 pkt 4 k.c. (zawarty w Tytule V Części Ogólnej Kodeksu cywilnego), a organ w piśmie z dnia [...] października 2008 r. wskazał, iż właściwy w niniejszej sprawie jest sąd rejonowy właściwy dla miejsca zamieszkania skarżącej.
Tym samym również zaskarżone pismo Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2008 r. nr [...], w którym wskazano na niemożność wypłaty omawianej rekompensaty ze względu na przedawnienie roszczenia, nie podlega kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny.
Mając powyższe na względzie, w sytuacji gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.