Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2012 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 zł na przedsiębiorcę C. Sp z o.o. z siedzibą w U. (skarżąca, strona).
Podstawą prawną wskazaną przez organ I instancji był lp. 6.3.14 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, zaś organ II instancji skorygował kwalifikację prawną naruszenia, określając je jako l.p. 6.2.1 ww. załącznika, wskazując równocześnie, iż kara przewidziana za obydwa naruszenia jest identyczna i wynosi 5000 zł.
Ustalenia faktyczne wynikały z kontroli w miejscowości G., na drodze krajowej autostrada A2, przeprowadzonej w dniu [...] maja 2012 r., potwierdzonej protokołem kontroli z tej samej daty.
Kontrolowany był zespół pojazdów: ciągnik siodłowy marki S. nr rej. [...] z przyczepą marki S nr rej. [...] kierowany przez I. T. Przejazd stanowił międzynarodowy transport drogowy rzeczy. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez powiadomienia o czynnościach podejmowanych w toku postępowania administracyjnego, a także brak rzetelnego przeanalizowania sprawy pod kątem art. 92a, 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym (ustawa z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.; dalej – u.t.d.).
Skarżąca spółka podniosła, iż kierowca podjął decyzję o używaniu niedozwolonego urządzenia samodzielnie, w związku z czym brak było wpływu ze strony przedsiębiorcy na jego zachowania, co jest warunkiem nałożenia kary. Podkreśliła, iż kierowcy zatrudnieni przez skarżącą podlegają ciągłej kontroli, podpisując oświadczenia o przestrzeganiu przepisów AETR i WE 561/2006 - pod rygorem rozwiązania umowy o pracę.
Do odwołania załączone zostało oświadczenie kierowcy o przestrzeganiu zasad i przepisów rozporządzenia nr 561/2006 i umowy AETR.
GITD podzielił stanowisko [...] WITD, uznając za prawidłowe ustalenia dokonane podczas kontroli drogowej, dotyczące wykonywania przewozu pojazdem z magnesem zainstalowanym do impulsatora skrzyni biegów, skutkującym niezgodnym z rzeczywistością wytworzeniem danych cyfrowych w pamięci tachografu cyfrowego. Skutkiem było rejestrowanie okresu "odpoczynek" zamiast okresu "jazda" oraz nierejestrowanie przebytej przez pojazd drogi, jak również prędkości z jaką poruszał się pojazd.
Powyższe zachowanie stanowiło w ocenie organu naruszenie art. 15 ust. 2 i ust. 8 rozporządzenia nr 3821/85 z tym, że organ skorygował w sposób wskazany na wstępie kwalifikację naruszenia, uznając, iż brak jest podstaw do kwalifikowania go jako samowolnej ingerencji w dane cyfrowe, lecz jako spowodowanie nierejestrowania przez urządzenie faktu jazdy, prędkości pojazdu i przebytej drogi.
Przedsiębiorca- spółka C. Sp. z o.o. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zarzuciła naruszenie prawa materialnego - art. 92 a ust. 1 w zw. z art. 92 a ust. 6 w zw. z pkt 3.3. załącznika nr 3 u.t.d. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie wobec skarżącej i nałożenie na nią kary pieniężnej. Wniosła o uchylenie obydwu decyzji administracyjnych
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie przed WSA w Warszawie pełnomocnik skarżącej złożył dokumenty: 1. oświadczenie kierowcy I. T. z dnia [...] kwietnia 2012 r. deklarującego, iż nie będzie używał żadnych urządzeń zakłócających pracę tachografu i wpływających na fałszowanie danych o czasie pracy i przerw w rozumieniu przepisów rozporządzenia 561/2006 oraz Umowy Europejskiej AETR, za co odpowiada osobiście;
- 2. podanie o rozwiązanie umowy o pracę z dniem [...] czerwca 2012 r.;
- 3. świadectwo pracy I.T. w spółce C. w okresie od dnia [...] września 2007 r. do dnia [...]czerwca 2012 r.
Sąd dopuścił dowód ze złożonych na rozprawie dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skargę należy uznać za uzasadnioną.
Bezspornym w sprawie jest fakt, iż doszło do naruszenia przepisów, o których mowa w lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d., czyli nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, za co jedyną przewidzianą karą jest kara pieniężna w wysokości 5000 zł.
Należy jednak zauważyć, iż ustawodawca, przewidując odpowiedzialność administracyjną na zasadzie obiektywnie zaistniałego naruszenia prawa, wprowadził równocześnie wyjątki mające przeciwdziałać automatyzmowi w jej stosowaniu.
Mianowicie - art. 92 b u.t.d. przewiduje przesłankę negatywną nałożenia kary za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów. Jest nią okoliczność zapewnienia przez podmiot wykonujący przewóz właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiających m.in. przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (...); Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r., Nr 94, poz. 1086 i 1087).
W rozpatrywanej sprawie przedsiębiorca de facto powoływał się na okoliczności wyłączające możliwość nałożenia kary właśnie ze wskazanego wyżej powodu.
Podkreślał, iż pracę kierowców zatrudnionych w przedsiębiorstwie organizował w sposób właściwy, dyscyplinował ich, a obecnie nie może odpowiadać za działanie kierowcy, który decyzję o zainstalowaniu magnesu wpływającego na zapisy tachografu podjął samodzielnie, pomimo stosowanych w zakładzie obostrzeń mających przeciwdziałać tego typu praktykom.
Organ nie dokonał wszechstronnej analizy okoliczności sprawy pod kątem ww. przepisu prawa, nie przeprowadził dowodów w celu ustalenia, czy nie zaistniała podnoszona przez skarżącą przesłanka negatywna.
Należy uznać zatem, iż w sprawie zaniechanie organu miało postać naruszenia przepisów art. 7, 77 i 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Ponadto złożone na rozprawie dokumenty winny być poddane analizie przez organ na równi z innymi dowodami, gdyż ich treść wydaje się potwierdzać, iż organizacja pracy u skarżącej była ukierunkowana na zdyscyplinowanie kierowców, skoro długoletni pracownik zrezygnował z pracy bezpośrednio po kontroli drogowej, w trakcie której wyszła na jaw nieprawidłowość pracy tachografu będąca podstawą nałożenia kary pieniężnej na przedsiębiorcę.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie obowiązany dokonać pełnej i wnikliwej oceny przesłanek, o których mowa w art. 92 c u.t.d. W tym celu należy przeprowadzić dodatkowe czynności dowodowe, w tym z przesłuchania świadka lub świadków na okoliczności związane z subsumpcją omawianej normy wyłączającej możliwość nałożenia kary na przedsiębiorcę.
Dokumenty złożone przez stronę na rozprawie stanowią w ocenie Sądu dodatkową, niezależną przesłankę uchylenia zaskarżonych decyzji, gdyż stanowią "nowe okoliczności faktyczne" i "nowe dowody" istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. W szczególności takimi dowodami, podlegającymi ocenie w kontekście wyników dodatkowego postępowania dowodowego, o czym mowa powyżej, są dokumenty takie, jak podanie o rozwiązanie stosunku pracy oraz świadectwo pracy kierowcy I.T.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) Sąd orzekł jak na wstępie. Uchylając obydwie wydane w toku instancji decyzje kierował się umożliwieniem skorzystania z dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.