Uzasadnienie
B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej też jako "strona", "skarżący", "spółka"") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2019 r. nr [...], który utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] wymierzającej B. z o.o. karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego ul. P. w rej. przystanku [...]", bez zezwolenia zarządcy drogi, od 3 kwietnia 2019 r. do 5 kwietnia 2019 r. poprzez umieszczenie w nim czterostronnej reklamy o pow. 3,92 m2, w wysokości 482,16 zł.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r" poz. 570), dalej też jako "kpa", art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r" poz. 570) oraz art. art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 12 i ust. 13 w związku z art. 40d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068), dalej zwanej "udp".
Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: Prezydent W. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu, decyzją z [...] maja 2019 r. orzekł o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 482,16 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) ul. P. w rej. przystanku [...]" w dniach 03 kwietnia — 05 kwietnia 2019 r. poprzez umieszczenie w nim czterostronnej reklamy na rowerze o treści "Podwójne paluszki..." o łącznej powierzchni 3,92 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Wskazał termin i sposób jej zapłaty. W uzasadnieniu podał, że fakt zajęcia bez zezwolenia pasa drogowego został stwierdzony kontrolą tego pasa drogowego w dniach od 3 do 5 kwietnia 2019 r.
Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie stwierdzając, że w pasie drogowym nie była umieszczona reklama lecz zaparkowany służbowy rower Spółki służący do celów dostawczych.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zastosowana podstawa prawna art. 40 ust. 12 udp znalazła zastosowanie. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ podzielił ustalenia w zakresie dat przeprowadzonych kontroli przez pracowników Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich pasa drogowego ul. P. w rej. przystanku [...]", podczas której stwierdzono umieszczenie ww. reklamy bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi. Kolejna kontrola potwierdziły nielegalne funkcjonowanie reklamy.
Organ odwoławczy wskazał, że odpowiedzialność administracyjna za nieuprawnione zajęcie pasa drogowego ma charakter obiektywny. Jest niezależna od winy sprawcy, albowiem ustawową przesłankę nałożenia kary pieniężnej stanowi faktyczne zajęcie pasa drogowego, zaś okolicznościami uwalniającymi od tej odpowiedzialności są: dysponowanie przez sprawcę stosownym zezwoleniem zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego lub wykazanie, że zajęcie pasa drogowego w konkretnym przypadku nie wymagało takiego zezwolenia.
Ustalił za organem I instancji, że bezspornym jest, że rower z konstrukcją czterostronnej reklamy o treści..Podwójne paluszki..." jest własnością strony i znajdował się w pasie drogowym, co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy urzędowe dokumenty geodezyjne (mapy geodezyjne) z ustalonym przebiegiem granic pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 udp. Ich analiza prowadzi do uznania zajęcia pasa drogowego na cele reklamy bez zezwolenia, z uwagi na kolizję umieszczonej w pasie drogowym reklamy z liniami granicznymi pasa drogowego.
Organ odwoławczy wskazał, że zasadniczą, sporną w sprawie, jest kwestia czy umieszczenie reklamy na znajdującym się w pasie drogowym rowerze pozostawionym w miejscu przeznaczonym do parkowania rowerów, wymaga zezwolenia zarządcy drogi. Stwierdził, że dla ustalenia czy dany obiekt, zalegający w pasie drogowym, jest reklamą w rozumieniu art. 4 pkt 23 udp, należy zbadać jego faktyczną (rzeczywistą) funkcję. Powołał się na wyroki NSA, w których przyjmuje się, że z normatywnego pojęcia reklamy wynika, iż jej istota zawiera się w kierowanych na zewnątrz treściach podanych w dowolnej wizualnej formie, a nie w rodzaju konstrukcji, na której te treści są prezentowane. Elementy konstrukcyjne i zamocowania umożliwiają i mają na celu przedstawienie określonej informacji przez nośnik, jak najszerszemu kręgowi odbiorców.
Organ odwoławczy przyznał także, że przepisy prawa nie wyłączają - co do zasady - możliwości wykorzystywania pasa drogowego do parkowania pojazdów (art. 1 udp). Odróżnić należy zatem zaparkowanie pojazdu, na którym znajduje się reklama, od zajęcia pasa drogowego - przez umieszczenie w pasie drogowym reklamy. Tak więc nie każde zaparkowanie pojazdu - mimo że znajdują się na nim reklamy - wymaga uprzedniego uzyskania zezwolenia zarządcy drogi.
Uwzględniając zatem, że o umieszczeniu reklamy w pasie drogowym decydują zatem każdorazowo konkretne okoliczności faktyczne występujące w danej sprawie, a zatem każdy przypadek, w którym w granicach pasa drogowego parkują pojazdy wraz z umieszczonymi nań reklamami, musi być rozpatrywany indywidualnie. W ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie umieszczenie roweru z konstrukcją stanowiącą nośnik informacji wizualnej, wyczerpuje przesłanki uznania jej za reklamę w rozumieniu art. 4 pkt 23 udp. W rozpoznawanej sprawie rower wraz z konstrukcją reklamową, w sytuacji zaparkowania i zajęcia pasa drogowego, stanowi wypełnienie przesłanki "umieszczenia reklamy w pasie drogowym", gdyż celem użycia przedmiotowej konstrukcji ewidentnie było przekazanie użytkownikom drogi konkretnej (zindywidualizowanej do oferty prowadzonej przez skarżącego działalności) wizualnej informacji. Zatem, w przypadku braku zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, opisana sytuacja nie wskazywała na korzystanie z drogi publicznej zgodnie z jej przeznaczeniem na zasadach określonych w art. 1 udp.
Zdaniem organu, o fakcie, że rowery z konstrukcją stanowiącą nośnik informacji wizualnej, pełnią rolę reklamy świadczy również oferta skarżącej, a wstawienie reklamy w pasie drogowym nastąpiło zaś w celu przekazania użytkownikom drogi wizualnej informacji o produktach prowadzonej działalności gospodarczej. Organ zwrócił uwagę, że w orzecznictwie ukształtował się pogląd, iż nie można aprobować ewidentnych prób obchodzenia przepisów prawa, w tym przepisów dotyczących zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia.
Kolegium w pełni podzieliło zacytowane stanowisko, wyrażone – jego zdaniem - w analogicznej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 11.07.2013 r., sygn. akt. II SA/G1 1270/12, w którym stwierdzono, że "nie ma żadnego dającego się racjonalnie uzasadnić powodu, aby reklama, będąca nośnikiem informacji wizualnej, znajdująca się w polu widzenia użytkowników drogi i w pasie drogowym, była traktowana odmiennie niż inne nośniki informacji z tego powodu, że znajduje się na bezpłatnym parkingu usytuowanym w tym pasie drogowym. Inaczej mówiąc, aby zezwolenie na zajęcie pasa drogowego - w tym parkingu znajdującego się w tym pasie - nie było wymagane, na czas parkowania reklama powinna być zdjęta, zasłonięta lub zdemontowana".
Organ odwoławczy uznał również, że w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do odstąpienia od nałożenia rzeczonej kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 i 2 kpa. Zdaniem organu odwoławczego skarżąca nie została ukarana przez inny podmiot, co wyklucza odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w oparciu o przepis art. 189f § 1 pkt 1 kpa. Ponadto organ uznał, że w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 kpa. Na poparcie swojego stanowiska organ wskazał na orzecznictwo sądowoadministracyjne zgodnie, z którym "zajęcie pasa drogowego drogi bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c - z założenia - nie może być uznane za znikome naruszenie prawa.
Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- 1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 kpa w zakresie mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwą i dowolną ocenę przez organ Ił instancji zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji błędne uznanie, że rower służbowy jest reklamą;
- 2. art. 15 kpa poprzez nie rozstrzygnięcie ponownie merytorycznie sprawy, a jedynie odniesienie się do niektórych argumentów podniesionych w odwołaniu od decyzji;
- 4. art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, a także poprzez odmienne traktowanie roweru służbowego od samochodów służbowych, które mogą być pokryte reklamami i parkować na parkingach usytuowanych w pasie drogowym, zaś organy nie wymierzają za takie działanie administracyjnych kar pieniężnych oraz poprzez odmienne rozstrzyganie spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.
- 5. art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji administracyjnej organu I instancji.
W oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazywał na błędne uznanie, że rower służbowy jest reklamą, skoro służy do prowadzenia działalności gospodarczej, przemieszczania się i dostarczanie towaru. Załączył wykaz kilkuset sklepów – kontrahentów, do których wozi artykuły spożywcze, przykładowe umowy zlecenia z pracownikami, faktury potwierdzające dostarczanie towaru do sklepów przewożonego w pojemniku umieszczonym na rowerze, jego fotografie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało stanowisko, że celem użycia przedmiotowej konstrukcji ewidentnie było przekazanie użytkownikom drogi konkretnej (zindywidualizowanej do oferty prowadzonej przez skarżącego działalności) wizualnej informacji.
Na rozprawie 24 lipca 2020r. Sąd dopuścił dowód z dokumentu przedłożonego przez organ – wydruku z mediów społecznościowych na okoliczność, że umieszczenie roweru w pasie drogowym w dniach 3, 4 i 5 kwietnia miało na celu funkcje reklamowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2019.2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a." sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)–c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Analizując pod tym kątem skargę, w okolicznościach stanu faktycznego tej konkretnej sprawy, Sąd uznał że w postępowaniu administracyjnym nie doszło do naruszenia prawa materialnego art. 40 ust.12 udp poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, jak i procedury administracyjnej..
Dochodzenie do prawdy materialnej oznacza, że stan faktyczny winien odzwierciedlać dyspozycję normy prawa materialnego - art. 40 ust. 1, 12 i 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460) - dalej "udp". Stanowi on, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c (ust.1).
Co istotne, zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy umieszczania w pasie drogowym m.in. reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3). Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 (art. 40 ust. 12 pkt 1). Termin uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 3, oraz kary, o której mowa w ust. 12, wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca ich wysokość stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 13a (ust. 13).
Powyższe oznacza, że istotą problemu w sprawie niniejszej jest ocena, czy rower trójkołowy, co do zasady służący skarżącemu do celów prowadzenia działalności handlowej – przewożenia towarów spożywczych do sklepów – stojąc w ciągu kolejnych trzech dni (3 – 4 i 5 kwietnia 2019r.) tj. od środy do piątku w pasie drogowym spełniał funkcje do jakiej był wg skarżącego był przeznaczony, czy też, z powodu trzydniowego postoju i umieszczonej na nim reklamy, w istocie został umieszczony w celu reklamy w pasie drogowym i jego właściciel (posiadacz) powinien legitymować się zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego w celach reklamowych.
Skutkiem umieszczenia bez zezwolenia w pasie drogowym reklamy jest odpowiedzialność administracyjna w postaci kary pieniężnej. Przy czym, opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, którym mowa w ust. 2 pkt 3, m.in. umieszczenia w pasie drogowym reklam, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m 2 pasa drogowego (ust. 6).
Wynika z powyższego, że kluczową przesłanką do odpowiedzialności administracyjnej w postaci kary pieniężnej jest wyjaśnienie, czy skarżący zajął pas drogowy w celu umieszczenia w nim reklamy. Cel jest kwestią zasadniczą, ponieważ rower został zaparkowany na parkingu dla rowerów, który - co oczywiste, jednocześnie stanowi pas drogowy. Kwestia wielkości pojemnika zamalowanego informacją o podwójnych paluszkach (reklamy) ma drugorzędne znaczenie o ile rower był wykorzystywany do przewożenia towarów do sklepów i taka działalność w istocie byłaby realizowana w dniach 3, 4 i 5 kwietnia 2019r..
Nie ulega wątpliwości fakt, że rower skarżącej spółki, co do zasady pełni funkcję pojazdu służbowego, którym spółka realizuje dostawę towarów. Jednakże jego konstrukcja umożliwiająca przewóz towarów spożywczych, dodatkowo pełni funkcje reklamowe przy okazji prowadzonej działalności.
Do tej pory przedsiębiorca, w innych zakończonych postępowaniach administracyjnych, dotyczących pojedynczych kontroli przez zarządcę drogi - roweru zaparkowanego w pasie drogowym różnych lokalizacji w W., wykazywał skutecznie przed Sadem, że celem postoju nie było umieszczenie reklamy w pasie drogowym, a wykonywanie działalności gospodarczej tym pojazdem służbowym.. Tym razem jednak, okoliczność przypisania skarżącemu, że przez trzy kolejne dni postoju w jednej lokalizacji pasa drogowego - umieszczony tam rower pełnił wyłącznie funkcje reklamowe, znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym.
O ile bowiem skarżący wykonuje dostawę do sklepów spożywczych na terenie całej W., to nie ma logicznego usprawiedliwienia dla umieszczenia jego roweru z Re. w rej. przystanku [...]".
Co więcej, skarżący przed organem administracji nie składał w tym zakresie żadnych przekonywujących dowodów na okoliczność, że trzydniowy postój pojazdu w tej jednej lokalizacji stanowił normalną jego eksploatację dla potrzeb firmy. Składane dowody i argumentacja odwołania słusznie nie przekonały organów, że w okresie 3-5 kwietnia 2019r. rower wykorzystywany był do przewożenia towarów. Skoro przeprowadzone kontrole wykazały, że rower stał w jednym miejscu (protokoły i fotografie), to jego celem były wyłącznie cele reklamowe.
Poza spotem jest, że trójkołowy rower, którym skarżąca spółka wykonuje działalność gospodarczą i przewozi towary spożywcze, w tym owe "podwójne paluszki" posiada na rowerze dostosowany do przewożenia towaru pojemnik na przewożone artykuły. Okoliczności te potwierdzają zarówno załączone fotografie wnętrza pojemnika z towarem, umowy z pracownikami, wykaz sklepów, do których dostarczane są towary. Konstrukcja wewnętrzna pojemnika została przedstawiona na fotografiach, a także umowy z pracownikami, którzy rozwożą towar po W., jak i wykaz kilkuset sklepów – kontrahentów Skarżącej. Innymi słowy, rower wraz z umocowanym na nim pojemnikiem co do zasady służy do prowadzenia działalności gospodarczej skarżącej, rozwożenia towarów spożywczych, a jego powierzchnia, podobnie jak powierzchnia wielu samochodów osobowych, czy dostawczych oznaczona jest reklamą produktu, który rozwozi kontrahentom (podwójne paluszki). Nie stanowi umieszczenia w pasie drogowym reklamy o ile porusza się po mieście spełniając swoją funkcję.
W okolicznościach trzydniowego unieruchomienia roweru w pasie drogowym, także na parkingu dla rowerów, ww. funkcje tracą na znaczeniu, a realizowana jest funkcja reklamowa i o tym spółka informuje na Facebooku. Dlatego w tym wypadku organ prawidłowo ocenił, że w świetle zastosowanej normy prawa materialnego należało przypisać skarżącej umieszczenie reklamy w pasie drogowym przez owe 3 dni.. Tym razem rower wraz z umieszczoną na nim konstrukcją służył prowadzonej działalności, ale reklamowej..
Prawidłowość takiej oceny organu potwierdził przed Sądem złożony przez SKO i dopuszczony przez Sąd dowód z wydruku profilu społecznościowego spółki na okoliczność, że jej rowery służyły także do celów reklamy (k. 187 akt sądowych).. Treść wpisu pod datą 2 lipca 2018r. na stronie spółki na Facebooku (utworzonej w 2010r.), nie pozostawia wątpliwości co do tego, że rowery służą zarówno do rozwożenia towarów, jak i stanowią stałą ekspozycję reklamową
Oznacza to, że wyniki kontroli drogowej stanowiące, że przez trzy kolejne dni rower skarżącej pozostawiono na parkingu w pasie drogowym, potwierdzają prawidłową ocenę organów, dokonaną w całokształcie okoliczności sprawy (art. 80 kpa). Gdyby było inaczej, a rowerem wykonywana byłaby w te dni dostawa, spółka niewątpliwie złożyłaby dowody na tę okoliczność.
Powyższe oznacza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.
Przypomnieć należy, że przepisy ustawy o drogach publicznych, regulując kwestie związane z korzystaniem z dróg publicznych różnych kategorii i zarządzaniem nimi, mają służyć ochronie samych dróg i urządzeń z drogą związanych oraz stworzeniu warunków optymalnie bezpiecznego i wygodnego ruchu drogowego.
Ochronę drogi, rozumianą, jako opisane w art. 4 pkt 21 u.d.p. działania, mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu, sprawuje - zgodnie z art. 20 pkt 10 i 12 u.d.p., zarządca drogi do którego należy wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (art. 20 pkt 8 u.d.p.). Działania stanowiące ochronę drogi realizowane są w obrębie pasa drogowego. Stosownie do treści art. 4 pkt 1 udp, pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą, także parkingi.
W obszarze pasa drogowego mogą zatem znajdować się tylko obiekty i urządzenia służące drodze i odbywającemu się na niej ruchowi. Do tej zasady są konsekwentnie dostosowane dalsze regulacje ustawowe. Natomiast jako drogę ustawa określa budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym (art. 4 pkt 2 u.d.p.). Niewątpliwie parking dla rowerów ma jednoznaczne przeznaczenie i nie służy do umieszczania w nim reklamy. Dlatego zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg może być dokonane tylko za zgodą zarządcy drogi, który ma prawo rozważenia (biorąc pod uwagę okoliczności istotne z punktu widzenia ochrony dróg publicznych) możliwości wyrażenia zgody na to zajęcie, a także określenia warunków zajęcia – odpowiednich do okoliczności.
W konsekwencji zajęcie pasa drogowego w celach reklamowych bez takiej zgody, co ma miejsce w dniach 3-5 kwietnia 2019r., uprawniało zarządcę drogi, na mocy art. 40 ust. 12 i ust. 13 ustawy o drogach publicznych, do wymierzenie kary za zajęcie pasa drogowego w tych dniach.
Stwierdzenie bowiem zajęcia pasa drogowego na cele reklamy, o czym informuje skarżąca spółka w mediach społecznościowych i bez zezwolenia zarządcy drogi zobowiązuje ten organ do naliczenia, według zasad określonych w ustawie, kary nakładanej w drodze decyzji administracyjnej.
Co więcej, w w wyroku z dnia 18 stycznia 2011 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 46/10 NSA podkreślił, że pojęcie "zajęcie pasa drogowego" jest przede wszystkim kwestią faktu, a nie prawa". Ustawową przesłankę nałożenia kary pieniężnej stanowi faktyczne zajęcie pasa drogowego na cele reklamy, zaś okolicznościami uwalniającymi od tej odpowiedzialności są: dysponowanie przez sprawcę stosownym zezwoleniem zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego lub wykazanie, że zajęcie pasa drogowego w konkretnym przypadku nie wymagało zezwolenia.
Ta ostatnia okoliczność, w warunkach ustalonego stanu faktycznego nie została obalona. Złożony przy skardze plik dokumentów na okoliczność wykorzystywania rowerów do prowadzenie działalności – w świetle wpisu w mediach społecznościowych oznacza, że skarżący przez te kolejne trzy dni lokalizacji roweru w pasie drogowym od 3 do 5 kwietnia 2019r. wykorzystywał je do celów umieszczenia w pasie drogowym reklamy. Nie dowiódł bowiem, że w te dni realizował tym pojazdem dostawy.
Reasumując, w ocenie Sądu organ, ustalając stan faktyczny rozpatrywanej sprawy, nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego i w konsekwencji, przepisów prawa materialnego.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
Mając powyższe na wadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.