Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1158/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł.
W dniu 5 lipca 2013 r. skarżący R. O. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2013 r. ustanowiono dla skarżącego R. O. adwokata z urzędu oraz zwolniono od kosztów sądowych. Pismem z dnia 5 listopada 2013 r. (przesłanym Sądowi do wiadomości) Okręgowa Rada Adwokacka w [...] poinformowała o wyznaczeniu adwokata C. M. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego R. O..
Wyznaczony w sprawie adwokat C. M. wniósł w dniu 20 listopada 2013 r. skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 stycznia 2014 r. przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt II GSK 1157/14 uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 10 czerwca 2013 r. przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Skierowana do ponownego rozpoznania sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 2454/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 listopada 2014 r. oddalił przedmiotową skargę oraz przyznł ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz C. M. kwotę 1200 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego I instancji, podwyższoną o kwotę 276 zł z tytułu podatku VAT.
Adwokat C. M. w piśmie z dnia 23 grudnia 2014 r. wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zakresie sporządzenia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1158/13, jednocześnie oświadczając, iż pomimo zawarcia takiego wniosku w ww. skardze kasacyjnej, WSA nie wydał w tym zakresie żadnego rozstrzygnięcia, a koszty te nie zostały pokryte przez skarżącego.
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – test jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady przyznawania wynagrodzenia adwokatowi reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia minimalne wynagrodzenie adwokata (ustanowionego w postępowaniu sądowym w drugiej instancji) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 75% stawki, o której mowa w § 18 ust. 1 pkt 1 lit a. W myśl tego przepisu stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6. Jako, że wartość przedmiotu sporu sprowadza się do kwoty 10.000 zł, to minimalna stawka dla tej kwoty wynosi 1200 zł (§ 6 pkt 4 rozporządzenia). Należne zatem wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie przysługuje w wysokości 75% zasądzonej stawki minimalnej wynoszącej 1200 zł, co daje kwotę 900 złotych. Jednocześnie w myśl § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia opłata zostaje podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania a więc o 23 %, czyli kwotę 207 zł.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.