Uzasadnienie
Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku M. W. – skarżącego w niniejszej sprawie, o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Policji z dnia [...] czerwca 2012 r. cofającej licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia, odmówił przywrócenia tego terminu.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Przy piśmie organu z dnia 6 marca 2013 r. został przesłany do Sądu wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania wskazanego na wstępie postanowienia Komendanta Głównego Policji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270, cytowanej dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2012 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o cofnięcie licencji pracownika ochrony fizycznej.
W ocenie Sądu, powyższe postanowienie ze względu na jego naturę nie nadaje się do wykonania ani nie wymaga takiego wykonania. Nie każdy bowiem akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.).
Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006,
- s. 186 i n.).
Postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie przyznaje stronie żadnych uprawnień ani nie nakłada na nią żadnych obowiązków podlegających wykonaniu. Postanowienie to wywołuje jedynie skutki procesowe – stwierdza bowiem brak możliwości nadania biegu odwołaniu wniesionemu od decyzji cofającej skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej. Nie można zatem tego postanowienia zaliczyć do kategorii aktów administracyjnych objętych zakresem postępowania o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności administracyjnej, przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a., dotyczy bowiem takich aktów administracyjnych i czynności, których wykonanie może spowodować szkodę lub trudne do odwrócenia skutki (vide: postanowienie NSA z dnia 23 października 2012 r. sygn. II OZ 926/12). W niniejszej sprawie nie może być mowy, by zaskarżone postanowienie wprost mogło powodować skutki przewidziane ww. przepisem.
Wprawdzie następczo może ono wywołać negatywne dla skarżącego skutki w postaci braku możliwości wzruszenia decyzji cofającej mu licencję, jednakże ze swej istoty nie jest postanowieniem kształtującym dla jego adresatów określone nakazy bądź zakazy, przez co nie jest rozstrzygnięciem podlegającym wykonaniu.
Jednocześnie należy nadmienić, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania wskazanego postanowienia nie przesądza o losie skargi, która zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z prawem. W postępowaniu, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się bowiem zgodności z prawem kwestionowanego aktu, a wyłącznie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.