Uzasadnienie
Skarżąca – K. sp. j. z siedzibą w W., w prawidłowym trybie i terminie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
Zarządzeniami z 8 grudnia 2017 r. Sąd wezwał skarżącą do:
- 1. uzupełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braku formalnego skargi poprzez nadesłanie odpisu z jej KRS;
- 2. uiszczenia wpisu od skargi, w kwocie 450 złotych, również w terminie 7 dni.
Wezwania zostały doręczone skarżącej na adres wskazany w skardze dnia 29 grudnia 2017 r. (z.p.o. k. 15 akt). Odbiór tych wezwań pokwitował dorosły domownik.
Jak wynika z akt skarżąca dnia 2 stycznia 2018 r. uiściła należny w tej sprawie wpis od skargi (k. 16 akt).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2017 r., poz. 1369), dalej "p.p.s.a." jeżeli nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi to taka skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3 cytowanego przepisu).
Jak wynika ze sprawy skarżąca dnia 29 grudnia 2017 r. została skutecznie wezwana do uzupełnienia w terminie 7 dni ww. braku formalnego skargi, pod rygorem odrzucenia skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi, także w terminie 7 dni pod tym samym rygorem. Wobec tego ostatnim dniem ustawowego, siedmiodniowego terminu do uzupełnienia ww. braku skargi oraz do uiszczenia wpisu był 5 stycznia 2018 r.
Sąd stwierdza, że z zachowaniem ww. terminu (dnia 2 stycznia 2018 r.) został uiszczony wpis od skargi, w prawidłowej kwocie 450 złotych. Do chwili obecnej nie został jednakże nadesłany żądany odpis z KRS skarżącej.
Wobec powyższego rzeczona na wstępie skarga podlega odrzuceniu, gdyż – pomimo wezwania, nie uzupełniono jej braku formalnego.
Mając na względzie wskazane ustalenia Sąd orzekł jak w pkt 1 postanowienia, czyniąc to w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.
W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2 Sąd działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.