Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 sierpnia 2013 r. spółka B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (nazywana dalej: "Skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2502/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącej na ww. decyzję.
Pismem z dnia 29 sierpnia 2014 r. Skarżąca złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 złotych za odpis orzeczenia z uzasadnieniem Skarżąca 10 września 2014 r. wniosła sporządzony na urzędowym formularzu PPPr wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Pismem z dnia 23 października 2014 r. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu z dnia 28 sierpnia 2014 r., do której załączyła złożony na urzędowym formularzu PPPr wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, rozszerzając zakres wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 26 listopada 2014 r. odmówiono skarżącej, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, nazywanej dalej: "p.p.s.a."), prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz od wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.
Pismem z dnia 8 grudnia 2014 r. Skarżąca wniosła sprzeciw od postanowienia z dnia 26 listopada 2014 r., wskazując na wadliwą ocenę jej sytuacji finansowej.
Po rozpatrzeniu zarzutów sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 lutego 2015 r., sygn.. akt VI SA/Wa 2502/13 odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz od wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.
Pismem z dnia 16 marca 2015 r. skarżąca, na podstawie art. 259 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. wniosła sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 12 lutego 2015 r.
W uzasadnieniu sprzeciwu skarżąca postawiła liczne zarzuty pod adresem oceny sytuacji finansowej skarżącej dokonanej przez referendarza sądowego na podstawie dokumentów przedstawionych przez stronę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. sprzeciw przysługuje stronie od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, tj.: zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania, wydawanych na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy, wydawanych na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków.
W świetle powyższego sprzeciw nie przysługuje od postanowień wydanych bezpośrednio przez Sąd. W tym przypadku stronie służy środek odwoławczy w postaci zażalenia, o czym stanowi art. 260 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła pismo w reakcji na postanowienie Sądu z dnia 12 lutego 2015 r. zatytułowane sprzeciw. Nadto ww. pismo zostało wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie art. 259 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., w uzasadnieniu którego strona zakwestionowała wnioski i argumenty referendarza sądowego, który odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Treść uzasadnienia środka odwoławczego z dnia 16 marca 2015 r. zatytułowanego "Sprzeciw" nie pozostawia wątpliwości, co do intencji strony, która zamiast wymaganego przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażalenia (art. 194 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 260 p.p.s.a.) wniosła sprzeciw od postanowienia Sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn.. akt II FZ 1450/13).
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarżący wniósł niedopuszczalny środek zaskarżenia, skutkiem czego, stosując przez analogię art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. sprzeciw odrzucił.