Uzasadnienie
Skarżący – W. K., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.
Postanowieniem Sądu z dnia 31 marca 2014 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Pismem z dnia 23 maja 2014 r. skarżący reprezentowany przez profesjonalną pełnomocnik (adwokata), wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak stanowi art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie Sądu przysługuje zażalenie.
W ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidziane są sposoby postępowania jedynie ze środkami zaskarżenia przewidzianymi w tej ustawie, a więc skargą kasacyjną od wyroku lub postanowienia Sądu, zażaleniem na postanowienie Sądu lub zarządzenie przewodniczącego oraz sprzeciwem od postanowienia lub zarządzenia referendarza sądowego.
W ocenie Sądu, należy uznać, iż sprzeciw z dnia 23 maja 2014 r. wniesiony przez pełnomocnik skarżącego od postanowienia Sądu z dnia 31 marca 2014 r. jest niedopuszczalny, albowiem nie jest on środkiem zaskarżenia przysługującym od postanowienia Sądu w przedmiocie przyznania/odmowy przyznania prawa pomocy. Niewątpliwie zaś, zaskarżone postanowienie z dnia 31 marca 2014 r. wydane zostało przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a nie przez referendarza sądowego.
Rozstrzygając niniejszą sprawę, Sąd nie był zatem władny uznać wniesionego przez skarżącego niewłaściwego środka zaskarzenia w postaci sprzeciwu za zażalenie na postanowienie Sądu. Skoro bowiem skarżący reprezentowany jest przez pełnomocnika, która jako profesjonalny pełnomocnik (adwokat) dysponuje odpowiednią wiedzą w zakresie obowiązującego prawa, to nazwanie przez tego pełnomocnika pisma procesowego "sprzeciwem" nie może być uznane za omyłkowe.
Pomimo tego, że błędne nazwanie czynności procesowej nie przesądza o jej treści, to jednak reguła ta - zdaniem Sądu - nie może znaleźć zastosowania w przypadku reprezentowania skarżącego przez profesjonalnego pełnomocnika. Nadto, podnieść należy, że wniesiony środek zaskarzenia został skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a nie jak wymaga tego ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, o czym pełnomocnik winna wiedzieć. Na zamiar wniesienia sprzeciwu wskazuje również - w ocenie Sądu - wskazana podstawa prawna wniesionego środka zaskarżenia – art. 259 § 1 p.p.s.a.
Biorąc powyższe pod uwagę, stosując przez analogię podstawowy przepis ustawy regulujący sposób postępowania z niedopuszczalnymi środkami zaskarżenia, to jest art. 178 p.p.s.a., dotyczący niedopuszczalnej skargi kasacyjnej, sprzeciw należało odrzucić. Przepisy dotyczące zażaleń (art. 197 § 2 p.p.s.a. i art. 198 p.p.s.a.) odsyłają bowiem do przepisów o skardze kasacyjnej.
Ze wskazanych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił sprzeciw na podstawie zastosowanego przez analogię art. 178 p.p.s.a.