Uzasadnienie
Skarżąca, C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] czerwca 2013 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z [...] listopada 2012 r., Nr [...].
Powyższa decyzja wydana została w oparciu o art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267).
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do dyspozycji art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przedmiotowej sprawie zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] czerwca 2013 r. wydana została po rozpatrzeniu przez organ wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z [...] listopada 2012 r. Zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto, przepis art. 107 § 1 k.p.a. stanowi, że składnikiem decyzji jest pouczenie o sposobie jej zaskarżenia. Natomiast zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie zawarte w decyzji nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.
Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] czerwca 2013 r. jest decyzją wydaną w pierwszej I instancji w nowej sprawie administracyjnej i podlega weryfikacji w administracyjnym toku instancji. Od decyzji organu naczelnego zgodnie z art. 127 § 3 kpa nie służy odwołanie, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z treści pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji z [...] czerwca 2013 r. wynika natomiast, iż na obecnym etapie postępowania przysługuje stronie prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu błędne pouczenie, nie może skutkować obowiązkiem rozpatrzenia skargi przez Sąd, bowiem nie może tworzyć prawa (prawa do złożenia skargi), którego ustawodawca nie przewidział na obecnym etapie załatwienia sprawy.
Jednocześnie Sąd zauważa, że brak wykorzystania tego środka przez stronę skarżącą spowodowany mylnym pouczeniem stanowi co prawda podstawę odrzucenia skargi w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a, jednakże nie pozbawia strony możliwości zaskarżenia decyzji, będącej przedmiotem skargi. Sąd wyjaśnia, iż brak właściwego pouczenia o prawie wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy świadczy o braku winy skarżącego w dopełnieniu ww. czynności, wobec tego może stanowić podstawę wniosku skierowanego do właściwego organu o przywrócenie terminu do złożenia tego środka zaskarżenia.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt. 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.