Uzasadnienie
W dniu [...] listopada 2010 r. spółka M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] października 2010 r., nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy zmiany decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], w części dotyczącej zmiany lokalizacji punktów gier na automatach o niskich wygranych.
Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w [...] została wydana między innymi na podstawie przepisów art. 135 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził ex officio, iż w dniu 8 grudnia 2010 r. skład orzekający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu postanowieniem wydanym w sprawie sygn. akt II SA/PO 549/10 przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne dotyczące zgodności art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą ochrony interesów w toku oraz zawiesił postępowanie w sprawie. Na postanowienie Sądu nie zostało złożone zażalenie, wobec czego sprawa trafiła do Trybunału Konstytucyjnego i została zarejestrowana pod sygn. akt P 4/11.
Zgodnie z przepisem art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także: p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania, w tym m.in. postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W ocenie Sądu rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym, gdyż zakwestionowany przepis art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych stanowił materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji administracyjnej. Jeżeli Trybunał Konstytucyjny stwierdzi niezgodność spornego przepisu cyt. ustawy z Konstytucją RP, stanowić to będzie przesłankę wznowienia zarówno postępowania administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego (art. 145 a k.p.a. i art. 272 § 1 p.p.s.a.).
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 sierpnia 2010 r., wydanym w sprawie sygn. akt II FZ 362/10, celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu.
Powyższy pogląd Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.