Uzasadnienie
P. N. (dalej skarżący) w załączonym do skargi urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy zażądał zwolnienia od kosztów sądowych. Z informacji podanych w formularzu wniosku oraz z nadesłanych dokumentów wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Jego jedyny dochód stanowi renta w wysokości 844,45 złotych brutto miesięcznie, tj. 728,45 złotych netto. Skarżący nie posiada żadnego majątku. Zajmuje użyczone mu przez rodziców pomieszczenie w budynku gospodarczym. Wydruk z należącego do skarżącego rachunku bankowego za okres od [...] kwietnia 2014 r. do [...] czerwca 2014 r. potwierdza, że jedyny wpływ to jego świadczenie rentowe, a stan tego rachunku maksymalnie sięgnął kwoty 760,32 złotych.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09), udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że zasadnym jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie. Biorąc pod uwagę wysokość dochodów, które uzyskuje skarżący z tytułu renty, w kontekście konieczności ponoszenia niezbędnych, bieżących wydatków (związanych chociażby z zakupem żywności czy odzieży), nie jest możliwe poczynienie przez skarżącego oszczędności celem pokrycia kosztów sądowych. Nie sposób oczekiwać bowiem czynienia oszczędności od osoby, której dochody wystarczają zaledwie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 890/04). Skarżący nie dysponuje przy tym żadnymi oszczędnościami, a wydruk z jego rachunku bankowego potwierdza, iż w istocie skarżący nie jest w stanie alokować środków z uwagi na skalę dochodu.
Tym samym uznać należy, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, a w konsekwencji zasadnym jest przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.