Uzasadnienie
Skarżący, Z. z siedzibą w P., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2010 r., w przedmiocie utraty statusu zakładu pracy chronionej.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 2 lutego 2011 r. (k. 37), wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii statutu N. S.A. oraz dokumentu z którego wynikałyby uprawnienia właścicielskie ww. organizacji względem skarżącego.
Jak wynika z akt sprawy, wezwanie zostało doręczone ww. pełnomocnikowi skarżącego w dniu 15 lutego 2011 r. (k. 38). W dniu 22 lutego 2011 r. (data stempla pocztowego) nadesłał on nieuwierzytelnione kserokopie żądanych dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W myśl art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym.
Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdzie pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie. Przedmiotowa przesyłka, o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru, została prawidłowo doręczona adresatowi w dniu 15 lutego 2011 r., zatem termin do usunięcia braków formalnych skargi upływał z dniem 22 lutego 2011 r. W zakreślonym powyżej terminie pełnomocnik skarżącego nadesłał nieuwierzytelnione kserokopie żądanych dokumentów. Kserokopii tych jednak nie można uznać za odpisy żądanych dokumentów. W postanowieniu z dnia 27 sierpnia 1998 r. (III CZ 107/98, OSNC 1999, nr 3, poz.
52) Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że odpisy pism w postaci ich kserokopii muszą być poświadczone za zgodność z oryginałem. Sąd podziela powyższe stanowisko i jego zdaniem jest ono aktualne na gruncie art. 47 p.p.s.a., gdyż § 2 tego artykułu wymaga bowiem expressis verbis uwierzytelniania odpisów pism sporządzonych w formie fotokopii.
Wobec powyższego, skarga stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu. Należy bowiem podkreślić, iż termin do usunięcia braków formalnych skargi (art. 49 § 1 p.p.s.a.) ma charakter ustawowy, co oznacza, że nie może on być skracany ani przedłużany przez Sąd, a w przypadku nieusunięcia braków formalnych skargi, po stronie Sądu powstaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi.
Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.