Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] grudnia 2008r. nr [...] wydaną m.in. na podstawie art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] cofającą M. H. - dalej zwany skarżącym, licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ stwierdził, że skarżący przestał spełniać warunek określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia tj. warunek braku skazania pracownika ochrony prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne, ponieważ M. H. został skazany przez sąd karny za czyn z art. 178 a) §1 k.k. (v. wyrok Sądu [...] w P. z dnia [...] czerwca 2008r. sygn. akt [...], prawomocny od [...]czerwca 2008r.).
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zakwestionowanej decyzji. Zarzucając organowi naruszenie prawa procesowego tj. art. 7, 77, 80 k.p.a oraz prawa materialnego a w szczególności art. 26 ustawy o ochronie osób i mienia poprzez niewłaściwą interpretację i w konsekwencji uznanie przez organ, że czyn za który strona została skazana należy do kategorii czynów umyślnych skierowanych przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu. Naruszenie przepisów proceduralnych skarżący upatruje w pominięciu okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, sporządzenie odmiennych ocen i kwalifikacji, niż to miało miejsce w postępowaniu przez sądem powszechnym, brak przeprowadzenia dowodu z akt sądowych sygn. akt [...], dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r., utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] października 2008 r., którą cofnięto skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia nie narusza prawa.
W niniejszej sprawie stan faktyczny jest bezsporny, zaś argumentacja prawna organów Policji obu instancji jest w zasadzie taka sama i sprowadza się do stwierdzenia, że wobec skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem sądu karnego za przestępstwo umyślne skarżący przestał spełniać warunek niekaralności za przestępstwo umyślne, określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia. Skutkiem powyższego, Komendant Wojewódzki Policji był zobowiązany na mocy art. 31 ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy do cofnięcia licencji. Przepis ten bowiem jednoznacznie, w sposób nie dopuszczający innego rozwiązania stwierdza, że Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt (...) 5 (ustawy).
W aktach sprawy znajduje się otrzymany przez organ Policji z właściwego Sądu Rejonowego odpis prawomocnego wyroku skazującego wydanego w sprawie [...] z którego wynika, że M. H. został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 178 a § 1 k.k. (kierowanie pojazdem mechanicznym po drodze publicznej będąc w stawie nietrzeźwości) i skazany za to przestępstwo na karę grzywny oraz kary dodatkowe. Nie jest kwestionowane w orzecznictwie oraz doktrynie prawa karnego, że występek określony w art. 178a ma charakter umyślny.
W ocenie Sądu otrzymanie informacji o skazaniu pracownika ochrony fizycznej prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne stanowiło podstawę do wszczęcia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej. Przeprowadzone postępowanie administracyjne potwierdziło fakt skazania za przestępstwo umyślne. Organ Policji zwrócił się do sądu orzekającego o odpis prawomocnego wyroku sądu karnego którym, co należy podkreślić, jest związany.
W tej sytuacji, wobec skazania pracownika ochrony fizycznej prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne, organ może jedynie stwierdzić, że przestał on spełniać warunek niekaralności za tego rodzaju przestępstwa, wymagany w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia od ubiegających się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, a następnie - na podstawie cytowanego wyżej art. 31 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy - wydać decyzję o cofnięciu licencji (tzw. uznanie związane). Mają rację organy Policji obu instancji, że ustawodawca nie przewidział w takim przypadku możliwości innego rozstrzygnięcia. Inaczej mówiąc, prawomocny wyrok skazujący pracownika ochrony fizycznej (...)za przestępstwo umyślne wiąże bezwzględnie organy Policji rozstrzygające w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji, stosownie do przywołanego art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia.
W takiej sytuacji cofnięcie licencji następuje obligatoryjnie (por. także wyrok tutejszego Sądu z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie VI SA/Wa 220/05, LEX nr 183641. W sprawie niniejszej w istocie zarzuty skargi nie kwestionują wskazanego powyżej trybu postępowania organu, lecz dotyczą naruszenia przez organ przepisów procedury administracyjnej. Skarżący nie kwestionuje samego faktu skazania go wyrokiem Sądu karnego i ewentualnych konsekwencji z tego faktu wynikających, lecz zwraca uwagę na braki samego postępowania administracyjnego, które dyskwalifikują w jego ocenie rozstrzygnięcie organów I i II instancji. Zdaniem Sądu zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Wobec treści omówionych wyżej przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę cofnięcia przedmiotowej licencji nie było potrzeby przeprowadzenia dowodu z akt sądowych sygn. akt [...]. Organ nie mógł także dokonywać w niniejszym postępowaniu administracyjnym oceny okoliczności popełnionego przez stronę występku umyślnego.
Jak już wyżej wskazano z punktu widzenia normy zawartej w art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia istotnym w niniejszym postępowaniu administracyjnym było jedynie ustalenie, czy wobec strony zapadł prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo umyślne. Taką okoliczność ustalono, a organ był związany treścią tego wyroku. Ten fakt zaś determinuje jak wskazano powyżej, charakter rozstrzygnięcie podjętego przez organ.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę M. H., jako że nie miała usprawiedliwionych podstaw.