Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 listopada 2008 r. R. F., zwany dalej skarżącym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI z dnia 23 grudnia 2008 r., przesłanym przy piśmie sądowym z dnia 9 stycznia 2009 r., skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Zarządzenie z dnia 23 grudnia 2008 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 stycznia 2009 r.
Na dzień 30 stycznia 2009 r. Oddział Finansowo – Budżetowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zidentyfikował żądanej wpłaty w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd.
Nadto zgodnie z treścią art. 219 § 2 p.p.s.a. należny wpis winien zostać uiszczony gotówką do kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie lub na rachunek bankowy tegoż sądu, o czym Sąd prawidłowo pouczył stronę.
W rozpoznawanym przypadku wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 złotych skarżący odebrał w dniu 15 stycznia 2009 r. Zatem obowiązany był wykonać przedmiotowe wezwanie w wyznaczonym siedmiodniowym terminie, którego bieg kończył się w dniu 22 stycznia 2009 r.
Z notatki służbowej z dnia 2 lutego 2009 r., sporządzonej przez pracownika Sądu, wynika, że do dnia 30 stycznia 2009 r. w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych, nie odnotowano wpływu przedmiotowej kwoty.
Mając na uwadze podane powyżej okoliczności sprawy, Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.