Uzasadnienie
M. P. (dalej też jako skarżący) wniósł w niniejszej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Z informacji podanych przez skarżącego w formularzu wniosku oraz z nadesłanych dokumentów wynika, iż skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną. Skarżący otrzymuje emeryturę w wysokości 1568 zł netto miesięcznie. Żona skarżącego uzyskuje dochód z tytułu emerytury w kwocie 850 zł. netto miesięcznie. Jedynym składnikiem majątku, który skarżący wraz z żoną posiadają, jest mieszkanie o pow. 48 m2. Żadne z nich nie posiada rachunku bankowego. Skarżący podkreślił konieczność wydatkowania znacznych kwot w związku z przewlekłym schorzeniem, przedkładając faktury potwierdzające te wydatki kwotach, które przekroczyły w grudniu ub. roku 460 złotych.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku poz. 270 z późn. zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż zasadnym jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie. Biorąc bowiem pod uwagę wysokość dochodów, które uzyskują skarżący i jego żona w kontekście konieczności pokrycia niezbędnych, miesięcznych wydatków, w tym wydatków związanych z utrzymaniem mieszkania, czy też chociażby zakupem żywności, nie jest możliwe poczynienie przez skarżącego oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia kosztów postępowania. Dodatkowo skarżący ponosi znaczne koszty związane z leczeniem. Skarżący, jak również jego żona nie dysponują przy tym żadnymi oszczędnościami.
Tym samym uznać należy, iż skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.