Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2008 r. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania J. N., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. cofającą pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
Zajmując stanowisko w sprawie organ odwoławczy wyjaśnił, iż przeciwko J. N. toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art. art. 284 § 3 k.k. sklasyfikowanego w kodeksie karnym jako przestępstwo przeciwko mieniu. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy nakazuje cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy istnieje uzasadniona obawa, iż dana osoba może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, zwłaszcza wówczas, gdy została ona skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko m.in. życiu, zdrowiu lub mieniu albo, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organ, przywołując orzeczenia Naczelnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wskazał, iż ujawnienie przez organ Policji wskazanych wyżej okoliczności ma charakter wiążący a więc obliguje organ do cofnięcia pozwolenia na broń.
W takiej sytuacji organy Policji muszą jedynie ustalić fakt prowadzenia przez uprawniony organ postępowania karnego albowiem ustawodawca obawę użycia broni niezgodnie z przepisami związał wprost z przestępstwami przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Organy w postępowaniu administracyjnym nie weryfikują materiałów postępowania karnego a tym samym kwalifikacji prawnej zarzucanych czynów. Nie bada się zatem winy osoby podejrzanej lub oskarżonej o popełnienie przestępstwa. Do cofnięcia prawa do broni wystarczy tylko domniemanie takiego zachowania powzięte na podstawie bezspornego ustalenia, iż wobec danej osoby toczy się postępowanie karne o jedno z wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przestępstw. Organ podkreślił, iż zastosowany jako podstawa marterialnoprawna decyzji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy ma charakter obligatoryjny a zatem wiążący organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. N., zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanie w mocy posiadanego pozwolenia na broń.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m.in., iż tocząca się sprawa sądowa jest spowodowana nieporozumieniem pomiędzy reprezentowaną przez niego firmą "N. Sp. z o.o. a E.. Obecnie sytuacja została wyjaśniona a zobowiązania finansowe uregulowane.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.
Wraz z pismem procesowym z dnia [...] lutego 2008 roku skarżący przedłożył prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] grudnia 2007 roku w sprawie sygn. akt [...] uniewinniający go od popełnienia zarzucanego czynu tj. przestępstwa z art. 284 § 2 k.k.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Skarga jest uzasadniona i prowadzi do uchylenia zaskarżonych decyzji.
Na wstępie należy wyjaśnić skarżącemu, iż kompetencje sądu administracyjnego sprowadzają się do oceny zgodności z prawem procesowym i materialnym rozstrzygnięć wydanych przez organy administracji. Tak więc wniosek zawarty w skardze o utrzymanie w mocy posiadanego pozwolenia na broń nie może zostać uwzględniony.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zgodnie, z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co, do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Bezspornym jest, iż w czasie wydania zaskarżonych decyzji toczyło się przeciwko skarżącemu postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. sklasyfikowanego jako przestępstwo przeciwko mieniu.
Jednakże prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] grudnia 2007 roku w sprawie sygn. akt [...] skarżący został uniewinniony od popełnienia wyżej wymienionego czynu.
A zatem okoliczność będąca okolicznością doniosłą z punktu widzenia prawa materialnego tj. zarzut popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu, w chwili wydania zaskarżonej decyzji obiektywnie nie istniał. Skoro zatem ustalenia co do tego faktu były błędne, proces jurysdykcyjny musi być uznany za wadliwy, chociaż organom orzekającym nie można zarzucić naruszenia prawa (patrz: Sprawa administracyjna Tadeusz Kiełkowski Zakamycze 2004 str. 175).
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracyjne uwzględnią fakt prawomocnego uniewinnienia skarżącego od popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu.
Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji orzeczenia.
Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na zasadzie art. 152 p.p.s.a.
O kosztach Sąd postanowił w oparciu o art. 200 p.p.s.a.