Uzasadnienie
1 Sygn. akt VI SA/Wa 258/18
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 i art. 115 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2016 r. poz. 2142 ze zm.) oraz art. 113 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. 144 k.p.a., po rozpoznaniu zażalenia Spółki C. sp. z o,o. z siedzibą w [...], utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2017 r., odmawiające sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji z dnia [...] maja 2017 roku, znak: [...] o udzieleniu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie: Z. położonej w [...] przy ul. [...].
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...],[...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny udzielił Spółce C. sp, z o.o. z siedzibą w [...] zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "Z." położonej w [...] przy ul. [...]. Spółka wniosła do WIF o sprostowanie w treści przedmiotowego zezwolenia oczywistej omyłki pisarskiej poprzez usunięcie sformułowania: "oraz Krajowym Rejestrze Sądowym dotyczących wspólników oraz organów podmiotu" w części zezwolenia stanowiącej "Podstawowe warunki prowadzenia apteki". W ocenie Spółki, omyłka pisarska polega na zawarciu w treści decyzji powyższego sformułowania mimo braku postawy prawnej dla WIF do nałożenia takiego obowiązku.
Rozpoznając zażalenie Spółki na postanowienie odmawiające sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej organ przytoczył treść art. 113 § 1 kpa. Stwierdził, że sporne sformułowanie znajduje się w części stanowiącej w świetle art. 102 pkt 7 u.p.f. element decyzji administracyjnej. Tym samym sprostowanie decyzji zgodnie z wnioskiem stanowiłoby merytoryczną ingerencję w przedmiotowe zezwolenie, co wykracza poza możliwości korekty treści decyzji na podstawie art. 113 ust. 1 k.p.a. W ocenie GIF, sposób redakcji spornego sformułowania w żadnym razie nie wskazuje na jego przypadkowe, niezamierzone przez WIF umieszczenie, czy też jego zniekształcenie. Zakres obowiązku informacyjnego jest w pełni czytelny i zrozumiały. Organ stwierdził, że Spółka również nie dopatrzyła się okoliczności świadczących o przypadkowym, niezamierzonym umieszczeniu w decyzji spornego sformułowania albowiem cała argumentacja Spółki sprowadza się do wykazania wadliwości decyzji w tym zakresie.
Nie można jednak przyjąć, że skoro Spółka uważa nałożenie danego obowiązku informacyjnego za naruszające prawo, kwestionując istnienie podstawy prawnej w tym zakresie, to automatycznie należy uznać sporne sformułowanie za omyłkowo zamieszczone w treści decyzji. Jeżeli - w przekonaniu Spółki - decyzja jest w jakimś stopniu wadliwa, może ją wzruszyć, jednak nie w trybie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, o którym stanowi art. 113 ust. 1 k.p.a,
Na poparcie swojej argumentacji GIF przytoczył stosowne orzecznictwo.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, C. sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła o o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia WIF, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 Ppsa oraz art. 135 Ppsa, w związku z błędnym zastosowaniem przepisów postępowania, a w razie nieuchylenia postanowienia WIF- zobowiązanie WIF do uchylenia postanowienia WIF i umorzenia postępowania w pierwszej instancji, zgodnie i arl 145a § 1 Ppsa a także o zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżąca podniosła zarzut naruszenia:
- 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a., poprzez nieprawidłowe rozpatrzenie przez GIF zebranego materiału dowodowego skutkującego odmową sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w zezwoleniu na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w [...] przy ul. [...];
- b) art. 113 § 1 k.p.a. poprzez odmowę sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w zezwoleniu na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w [...] przy ul. [...];
2.przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- a) art. 102 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutycznego (t.j. Dz.U, z 2017 roku) w związku z art. 6 ust. 2 ustawy i dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2017 r. poz. 2168) poprzez rozszerzenie treści zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w [...] przy ul. [...] o element niewynikający z przepisów powszechnie obowiązujących.
W uzasadnieniu skargi skarżąca przypomniała stan faktyczny sprawy oraz rozwinęła i szczegółowo uzasadniła podniesione zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości wyrażoną dotychczas argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna.
W postępowaniu administracyjnym organy wydają decyzje i postanowienia. Zgodnie z art. 104 § 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji w sytuacji, gdy rozstrzyga sprawę, co do jej istoty w całości lub w części, albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji.
Decyzja administracyjna może być dotknięta wadami o różnym ciężarze gatunkowym, co prowadzi do zróżnicowania ich następstw prawnych. Błędy i omyłki znajdujące się w decyzji oraz opuszczenie jej fragmentów, a więc uchybienia formy, należą w zasadzie do wad nieistotnych, które są usuwane w trybie rektyfikacji decyzji (art.111- 113 kpa).
Zgodnie z art. 123 § 1 i 2 k.p.a. postanowienia wydawane w toku postępowania dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba, że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Powoduje to występowanie zasadniczej różnicy pomiędzy materią rozstrzyganą w drodze decyzji i w drodze postanowienia.
Zgodnie z art. 113 § ust. 1 organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przedmiotem sprostowania może być decyzja, postanowienie (art. 126 k.p.a.) i ugoda (art. 122 k.p.a.).
Sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Różnica pomiędzy zmianą decyzji a jej sprostowaniem wynika z tego, czy decyzja jest dotknięta wadą istotną czy też nieistotną i decyduje to również o formie rozstrzygnięcia, które następuje odpowiednio decyzją lub postanowieniem.
Oczywista omyłka pisarska to widoczne, wbrew zamierzeniu organu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono treść, która widocznie jest niezgodna z myślą organu, a została wpisana przez przeoczenie.
Oczywistość błędu czy omyłki polega zatem na widocznej w świetle akt sprawy rozbieżności między myślą (zamierzeniem) wyrażoną przez organ administracji publicznej a doborem poszczególnych słów lub cyfr dla określenia niebudzących wątpliwość faktów. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywistość omyłki może wynikać z treści decyzji administracyjnej lub akt sprawy. Jeżeli oczywistość błędów można było stwierdzić porównując treść decyzji z jego uzasadnieniem oraz zawartymi w aktach dokumentami należy uznać, że miały one charakter oczywistych omyłek.
Bezspornie sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia i to nawet wówczas, gdy zaistniały rozbieżności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a uzasadnieniem, wyrażającym wolę organu. Sprostowaniu nie podlegają wady (błędy i omyłki) istotne m.in. w zakresie konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (tak: J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 9 Wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 551). W tej formie nie jest możliwe takie ingerowanie w treść decyzji administracyjnej, które - co do zasady - mogłoby przyczynić się do zmiany jej rozstrzygnięcia merytorycznego. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji czy ponownego rozstrzygnięcia w sposób odmienny od pierwotnego (tak: NSA w wyroku z dnia 4 maja 1988 r., sygn. III SA1466/87, OSP 1990, Zeszyt 11-12, poz. 398).
Nie podlegają zatem sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. wyroki NSA z: dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA/863/00, LEX nr 77522; z dnia 24 września 1988 r., sygn. akt I SA 152/97, 24 września 1999 r., IV SA 1184/97, z dnia 1 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1067/97 niepubl.).
Merytoryczny błąd rozstrzygnięcia nie może być prostowany jako oczywista omyłka, a zmiana merytorycznej treści decyzji poprzez sprostowanie oczywistej omyłki stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyroki NSA z dnia 19 stycznia 1998 r., sygn. IV SA 618/96, z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. II GSK 498/08).
W rozpoznawanej sprawie prawomocną decyzją z 25 maja 2017 r. uprawniony organ udzielił skarżącej zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "Z." w [...] przy ul. [...]. W zezwoleniu, w części "Podstawowe warunki prowadzenia apteki" został zawarty punkt 6 stanowiący, że "Przedsiębiorca obowiązany jest zgłaszać organowi zezwalającemu wszelkie zmiany danych określonych w zezwoleniu, złożonych dokumentach oraz Krajowym Rejestrze Sądowym dotyczących wspólników oraz organów podmiotu nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich zaistnienia". Powyższe - w świetle art. 102 pkt 7 u.p.f. - stanowi element decyzji administracyjnej. Skarżąca domaga się sprostowania decyzji w trybie art. 113 § 1 kpa poprzez usunięcie sformułowania: "oraz Krajowym Rejestrze Sądowym dotyczących wspólników oraz organów podmiotu". Sąd podziela stanowisko organu, że sprostowanie decyzji zgodnie z wnioskiem stanowiłoby merytoryczną ingerencję w przedmiotowe zezwolenie.
Argumentację profesjonalnego pełnomocnika skarżącej, sprowadzającą się do wykazania wadliwości decyzji zezwalającej, należy uznać w niniejszym postępowaniu za całkowicie chybioną. Skoro skarżąca uważała nałożenie danego obowiązku informacyjnego za naruszające prawo, to winna była wnieść przewidziane prawem środki odwoławcze od decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie przedmiotowej apteki.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
- - ---------------------- 5