Uzasadnienie
W dniu 15 listopada 2012 r. Z. W. (dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia skargę na decyzję tego organu z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi.
W powyższym wniosku skarżący wskazał, że zaskarżoną decyzję odebrał osobiście z Inspektoratu ZUS w G. dniu 9 listopada 2012 r., gdzie dowiedział się o prawomocności tej decyzji, gdyż była ona dwukrotnie awizowana w miesiącu lipcu 2012 r., tj. w okresie, w którym corocznie wraz z żoną spędza wakacje u brata na wsi. Stwierdził, że dwukrotne wysłanie w krótkim czasie pisma poleconego jest działaniem uniemożliwiającym skorzystanie z konstytucyjnego prawa do złożenia skargi i wniosku o zbadanie sprawy przez niezawisły sąd. Skarżący dodał, że ma ponad 75 lat i jest po ciężkim [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 86 § 1 i 2 oraz art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), cytowanej dalej jako "p.p.s.a.", uchybiony przez stronę termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki, a mianowicie, strona wystąpi do sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniosek zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dokonana czynność, dla której określony był termin, w piśmie tym strona uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego.
Brzmienie przywołanego przepisu art. 86 p.p.s.a. wskazuje, iż przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. A zatem brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Jednocześnie artykuł 86 § 1 p.p.p.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757).
Ponadto, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r. II CRN 448/71 - OSPiKA 1972 z. 7-8 poz. 144).
W ocenie Sądu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi spełnia powyższe przesłanki. Zgodnie z przepisem art. 87 § 1 p.p.s.a. został on złożony w terminie, tj. 15 listopada 2012 r., czyli w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu została złożona skarga na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], czym skarżący zrealizował czynność, której nie dokonał w terminie. Ponadto skarżący wskazując we wniosku o przywrócenie terminu na swoją nieobecność w domu w okresie, w którym Prezes NFZ próbował doręczyć mu decyzję z dnia [...] lipca 2012 r., uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Z powyższych względów na mocy art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji