Uzasadnienie
Skarżąca – M. Sp. z o.o. z siedzibą w Z., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, w terminie oraz w prawidłowym trybie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie właściwie opłaconą skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, którą ustalono, że jej pracownik podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu podpisanych z nią umów. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który w żaden sposób nie został uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
Zanim Sąd przystąpi do rozpoznania wniosku skarżącej należy podkreślić, iż warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest wykazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy zatem samo zgłoszenie wniosku lub też powtórzenie treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd.
Nadto warto podnieść, że w przypadku wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (vide m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2012 r. sygn. akt IIGZ 455/12). Oznacza to, że Sąd nie ma obowiązku, a jedynie może wzywać wnioskodawcę do przedłożenia dokumentów uprawdopodabniających zaistnienie okoliczności wskazanych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu.
Sąd nie może działać za stronę w zakresie uprawdopodobnienia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. To na stronie ciąży ów obowiązek. Nadto należy podnieść, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość zgromadzonej w danej sprawie dokumentacji, która może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Przechodząc do rozpoznania wniosku skarżącej Sąd stwierdza, że nie został on w żaden sposób uzasadniony. Skarżąca nie podała ani jednej okoliczności wskazującej, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd stwierdził więc, że nie ma możliwości zbadania zasadności zastosowania w niniejszej sprawie instytucji wstrzymania, gdyż nie ma podstawy do oceny ziszczenia się przesłanek jej zastosowanie warunkujących.
Reasumując Sąd stwierdza, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozbawił go możliwości oceny, czy w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Stwierdzić należy, że nie zostało zatem dowiedzione niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, które warunkowałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.