Uzasadnienie
Pismem nadanym w placówce operatora wyznaczonego [...] w dniu 27 września 2019 r. spółka T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: skarżąca), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] sierpnia 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej za brak zwrotu druku cofniętej licencji taksówkowej.
Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 dalej p.p.s.a.), merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Polega ono m.in. na sprawdzeniu czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja doręczone została skarżącej spółce 27 sierpnia 2019 r., odbiór kwitował pełnomocnik pocztowy T. K. (nr pełnomocnictwa [...]).
Stosownie do pouczenia zawartego w decyzji, skarżąca winna była zatem wnieść skargę do Sądu za pośrednictwem właściwego organu we wskazanym trzydziestodniowym terminie, którego bieg kończył się 26 września 2019 r. Przedmiotową skargę skarżąca wniosła natomiast 27 września 2019 r. (data stempla pocztowego), czyli po upływie terminu.
W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie powoływanego wyżej art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.