Uzasadnienie
Pismem z 22 listopada 2012 r. skarżąca – I. K., reprezentowana przez pełnomocnika – B. G., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2012 r., znak [...], zawierające informację o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej, zawartego w treści pisma z 26 czerwca 2012 r, o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z [...] czerwca 2012 r., Nr [...]. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż wskazany przez organ przepis art. 62 § 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej k.p.a.) nie może stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięcia, bowiem wskazany przepis nie istnieje.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność.
Wobec faktu, że z załączonego do skargi pełnomocnictwa procesowego nie wynikało, czy pełnomocnik strony spełnia przesłanki art. 35 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) Sąd wezwał pełnomocnika do wykazania, czy mieści się w wykazie osób dopuszczonych do reprezentowania strony w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak informacji w powyższym zakresie implikował kolejne wezwanie Sądu, mające na celu podpisanie skargi przez skarżącą.
W wykonaniu wezwania Sądu skarżąca podpisała skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego.
W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne;
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W niniejszej sprawie skarżąca zaskarżyła pismo organu informujące o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku z 26 czerwca 2012 r., wobec nieuzupełnienia jego braków formalnych, po wezwaniu w trybie art. 64 § 2 k.p.a.
Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.
Pozostawienie podania (wniosku) bez rozpoznania nie następuje ani w drodze decyzji, ani też w drodze postanowienia. Jest to czynność materialno-techniczna, która nie podlega zaskarżeniu w drodze odwołania, a tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 485/07 oraz uchwała Sądu Najwyższego z 8 czerwca 2000r., sygn. akt III ZP 11/00, OSNAPiUS 2000, nr 19, poz. 702; OSP 2001, z. 1, poz. 12). Bez wpływu na rozstrzygniecie pozostaje omyłkowe przestawienie w treści wspomnianego pisma cyfr art. 64 § 2 k.p.a.
Sąd podzielając powyższe stanowisko, uznał że skarga skarżącej jako wniesiona na czynność niepodlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu. Zasadność podjęcia czynności na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., tym samym niezałatwienia merytorycznie wniosku strony, podlega kontroli sądu w postępowaniu ze skargi na bezczynność (v. wyrok WSA w Kielcach z 15 lipca 2010r., I SAB/Ke 2/10, wyrok WSA w Gdańsku z 10 grudnia 2009 r., III SAB/Gd 42/09, postanowienie NSA z 8 kwietnia 2008 r., I GSK 485/07, orzeczenia.nsa.gov.pl.).
W sprawie oznacza to, że do kontroli sądowej kwestionowanej czynności organu skarżąca może doprowadzić jedynie wnosząc skargę na jego bezczynność w rozpoznaniu wniosku, poprzedzając skargę, zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., stosownym zażaleniem.
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej, albowiem przedmiotem zaskarżenia była czynność materialno-techniczna nie podlegająca zaskarżeniu do sądu administracyjnego