Uzasadnienie
K. J. (dalej też jako skarżący) w dniu 18 września 2015 roku wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.
Jednocześnie złożył wniosek o przywrócenie terminu do dokonania powyższej czynności. W uzasadnieniu wskazał, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję była awizowana a z uwagi na to, że był to okres wakacyjny, nie przebywał w miejscu zamieszkania. O treści decyzji dowiedział się z informacji udzielonej mu przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w dniu 15 września 2015 roku.
Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd zważył, co następuje
Art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami) wprowadził zasadę, iż czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (§ 3 cyt. przepisu). Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
W niniejszej sprawie, siedmiodniowy termin zakreślony dla dokonania czynności, jaką jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu, został zachowany. Skarżący o uchybieniu terminu do złożenia skargi dowiedział się z pisma organu w dniu 15 września 2015 roku a w dniu 18 września 2015 złożył wniosek o przywrócenie terminu do dokonania powyższej czynności, składając zarazem samą skargę.
Odnosząc się natomiast do uprawdopodobnienia przez skarżącego braku winy w uchybieniu terminu, stwierdzić należy, iż kryterium braku winy, jako przesłanki możliwości przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003r., II SA 4162/01, Monitor Prawniczy 2003, nr 8, s. 340). Przywrócenie uchybionego terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można zatem mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu okoliczności takie, jak dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2002r., II SA/Wr 1329/01, niepubl.), czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2000r., SA/Sz 1117/99, niepubl.), bądź nieznajomość prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 1998r. I SA/Łd 153/97, LEX nr 37127).
Mając powyższe na uwadze, uznać należy, iż skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Skarżący powołał się bowiem na nieobecność w miejscu zamieszkania spowodowaną wyjazdem w trakcie sezonu urlopowego.
W ocenie Sądu powyższa okoliczność nie wskazuje na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu. Wyjazd skarżącego nie miał bowiem charakteru nagłego, niespodziewanego, nie dającego się przewidzieć. O braku winy można mówić natomiast gdy strona nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku nie jest w stanie usunąć przeszkody w dochowaniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Tymczasem wyjazd wakacyjny był do przewidzenia i przy dołożeniu należytej staranności – jakiej należy wymagać od strony – pozwalał na podjęcie działań zapobiegających zaistniałej sytuacji. Oczywistym jest przy tym, iż skarżący miał świadomość toczącego się postępowania administracyjnego, związanego immanentnie z odbiorem korespondencji obwarowanej określonymi rygorami. Winien więc, przewidując konsekwencje swojego wyjazdu, dochować szczególnej staranności w zapewnieniu takiego sposobu odbioru przesyłek, aby być w stanie dochować wyznaczonych terminów do dokonania określonych czynności procesowych, chociażby poprzez ustanowienie pełnomocnika, który byłby upoważniony do podejmowania tych czynności.
Dodać należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że nie wyłącza zawinienia strony udanie się na zaplanowany urlop i jej nieobecność wywołana tym faktem (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2006 r., I FZ 283/06). Planując wcześniej taki wyjazd strona powinna bowiem zadbać o swoje interesy poprzez ustanowienie pełnomocnika (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2007 r., I OZ 963/07, z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt I OZ 649/12).
Wobec uznania, iż skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.