Uzasadnienie
Skarżący H. H. złożył w dniu 9 listopada 2015 r. na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności.
Z informacji podanych w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż skarżący prowadzi gospodarstwo domowe razem z żoną. Skarżący posiada mieszkanie o powierzchni 76 m2.
Skarżący pobiera świadczenie emerytalne oraz dodatek pielęgnacyjny w wysokości 2173,01 zł netto miesięcznie (załączono decyzję ZUS potwierdzającą powyższe), natomiast żona skarżącego pobiera świadczenie emerytalne w wysokości 784,26 zł netto miesięcznie (załączono decyzję ZUS potwierdzającą powyższe). Ponadto z nadesłanego wyciągu z rachunku bankowego wynika, iż na dzień 9 grudnia 2015 r. skarżący posiadał na tym rachunku środki pieniężne w kwocie 20.868,68 zł.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
W niniejszej sprawie istotne jest, że skarżący dysponuje środkami pieniężnymi w kwocie 20.868,68 zł.. W ocenie rozpoznającego wniosek brak jest przeciwwskazań do pokrycia przez skarżącego z posiadanych zasobów pieniężnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie.
W konsekwencji nie można uznać, iż przy posiadanych przez skarżącego środkach pieniężnych nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W związku z powyższym, w myśl art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.