Uzasadnienie
Skarżąca – S. z siedzibą w K., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - w prawidłowym trybie i terminie, skargę na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego. Wraz ze skargą został uiszczony od niej należny wpis w kwocie 100 złotych (k. 21 akt).
Sąd zarządzeniem z 3 września 2014 r. (k. 1 akt) wezwał skarżącą do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi, pod rygorem odrzucenia skargi poprzez nadesłanie oryginałów lub notarialnie poświadczonych za zgodność z oryginałami kopii dokumentów potwierdzających, że Prezes Rady skarżącej, który podpisała skargę, był upoważniony do jej jednoosobowej reprezentacji. Wezwanie to zostało doręczone dnia 15 września 2014 r. na adres wskazany w skardze (z.p.o. k. 20 akt).
Żądane przez Sąd dokumenty zostały przesłane na adres Głównego Inspektora Farmaceutycznego, który odesłał je do Sądu dnia 25 września 2014 r. (data nadania k. 38 akt).
Skarżąca zorientowawszy się, że uchybiła terminowi do uzupełnienia ww. braków formalnych skargi, pismem z 25 września 2014 r. (k. 39 akt) wniosła o przywrócenie terminu do ich uzupełnienia.
Postanowieniem z 17 października 2014 r. (k. 56 akt) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 7 listopada 2014 r., gdyż żadna ze stron nie złożyła od niego zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a. jeżeli nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi to taka skarga podlega odrzuceniu.
Sąd stwierdza, że skarżąca dnia 15 września 2014 r. została skutecznie wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec tego ostatnim dniem ustawowego, siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków skargi był 22 września 2014 r. Skarżąca temu terminowi uchybiła, a Sąd prawomocnym postanowieniem z 17 października 2014 r. odmówił jego przywrócenia. W konsekwencji Sąd stwierdza, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi w terminie, w konsekwencji czego skarga podlega odrzuceniu.
Wobec powyższego Sąd w pkt 1 odrzucił skargę, czyniąc to w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2 Sąd działał w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.