Uzasadnienie
Ś. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. Wraz ze skargą został uiszczony od niej należny wpis w kwocie 100 złotych (karta nr 21 akt sądowych).
Skarżąca w dniu 15 września 2014 r. (karta nr 20 akt sądowych) otrzymała wezwanie do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi, pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie dokumentów potwierdzających umocowanie P. B. do jednoosobowego reprezentowania skarżącej (oryginałów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem przez notariusza).
Żądane przez Sąd dokumenty zostały przesłane na adres Głównego Inspektora Farmaceutycznego, który odesłał je do Sądu dnia 25 września 2014 r. (data nadania karta nr 38 akt sądowych).
Skarżąca zorientowawszy się, że uchybiła terminowi do uzupełnienia ww. braków formalnych skargi, pismem z 25 września 2014 r. wniosła o przywrócenie terminu do ich uzupełnienia.
Postanowieniem z 17 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 1 listopada 2014 r., gdyż żadna ze stron nie złożyła od niego zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a") jeżeli nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi to taka skarga podlega odrzuceniu.
Sąd stwierdza, że skarżąca 15 września 2014 r. została skutecznie wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec tego ostatnim dniem ustawowego, siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków skargi był 22 września 2014 r. Skarżąca temu terminowi uchybiła, a Sąd prawomocnym postanowieniem z 17 października 2014 r. odmówił jego przywrócenia. W konsekwencji Sąd stwierdza, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi w terminie, w konsekwencji czego skarga podlega odrzuceniu.
Wobec powyższego Sąd w pkt 1 odrzucił skargę, czyniąc to w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2 Sąd działał w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.