Uzasadnienie
Ostateczną decyzją Głównego Inspektora Transportu Dro-gowego z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] nałożono na K. W. [...] w W., zwaną dalej "skarżącą", karę pieniężną w kwocie 1200 zł z tytułu nielegitymowania się przez kierowcę pojazdu SCANIA nr rej. [...], podczas kontroli dokonanej w dniu [...] czerwca 2003 r., wykresówkami z urządzenia Rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy oraz czas jazdy i postoju za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedzającego tygodnia, w którym kierowca prowadził pojazd przy wykonywaniu transportu. Jako podstawę prawną do nałożenia kary pieniężnej wskazano m.in. art. 15 ustawy z dnia 28 września 2003 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 149, poz. 1452 ze zm.), według redakcji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do tego przepisu kierowca na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zapisy z przyrządu kontrolnego oraz kart drogowych za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd, a za dzień, w którym pojazdu nie prowadził, zaświadczenie potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu.
Jednocześnie organ administracji publicznej nie uwzględnił stanowiska skarżącej, popartego wyjaśnieniami kierowcy zawartymi w protokole kontroli z dnia [...] czerwca 2003 r., iż nie jest on zatrudniony jako kierowca, lecz w charakterze pracownika magazynu. Pojazdu tego użyto w związku z awarią innego pojazdu. Ostatnio wspomniany kierowca prowadził pojazd w dniu 3 czerwca 2003 r.
Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódz-kiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, kwestionując podstawy do nałożenia kary pieniężnej.
W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wska-zał, iż kierowca mógł udokumentować niemożność okazania wykre-sówek odpowiednim zaświadczeniem swego pracodawcy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią Ina-czej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynno-ści z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Istotnym mankamentem zaskarżonej decyzji było jej oparcie na przepisie art. 15 ustawy o czasie pracy, według redakcji obowią-zującej z daty wydania zaskarżonej decyzji, nie zaś z daty zdarzenia ([...] czerwca 2003 r.), jakim była wspomniana kontrola, w sytuacji gdy późniejszy przepis, zastosowany przez organ, był dla strony bar-dziej restryktywny. W dacie omawianej kontroli przepis art. 15 cy-towanej ustawy miał następujące brzmienie: "Kierowca, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli, przedstawia zapisy z przyrządu kontrolnego za bieżący tydzień i za ostatni dzień po-przedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd".
Reasumując, w dacie kontroli kierowca nie miał obowiązku posiadania przy sobie odpowiedniego zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu w okresie za jaki nie dysponuje wykresówkami. Taki obowiązek został wpro-wadzony dopiero z dniem 28 września 2003 r. Dlatego można posta-wić zaskarżonej decyzji zarzut naruszenia zasady lex retro non agit.
Oczywiście w omawianej wyżej sytuacji nie można generalnie wykluczyć, iż nie posiadając wykresówek za okres wymagany prze-pisem art. 15 ustawy o czasie pracy kierowców, kierowca prowadził jednak pojazd. Zatem rzeczą organu administracji publicznej, obo-wiązanego do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycz-nych sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), było przeprowadzenie w tym zakresie odpowiedniego postępowania dowodowego. Jednakże w tym zakresie organ administracji publicznej nie prowadził jakiego-kolwiek postępowania dowodowego. Stąd, wydając zaskarżoną de-cyzję, naruszono również powołane wyżej przepisy postępowania administracyjnego.
Powyższe mankamenty postępowania administracyjnego mo-gły mieć wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżo- nej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 litera a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej p.p.s.a.).
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cy-towanej ustawy.