Uzasadnienie
K. S. (dalej też jako skarżąca) wniosła w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Mając na uwadze, iż oświadczenia zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy były niewystarczające dla oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącej, na podstawie zarządzenia referendarza sądowego skarżąca została wezwana do uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni poprzez nadesłanie enumeratywnie wymienionych dokumentów, tj. wyciągów z rachunków bankowych.
Żądane dokumenty nie zostały przedłożone, natomiast skarżąca w piśmie z dnia 4 maja 2016 roku zawiadomiła, że cofa w całości skargę, z uwagi na uzyskanie pozytywnego wyniku z egzaminu radcowskiego. Zwróciła się zarazem z wnioskiem o umorzenie postępowania sądowego.
Zgodnie natomiast z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.) jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W niniejszej sprawie, w związku z cofnięciem przez skarżącą skargi, uznać należało, że wniosek o zakończenie prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego dotyczy także wniosku o przyznanie prawa pomocy (p. postanowienie z dnia 19 kwietnia 2016 roku sygn. III SA/Łd 90/13). Tym samym postępowanie w zakresie przyznania prawa pomocy stało się zbędne i postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu, stosownie do treści art. 249a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.