Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 37 K.p.a. Minister Środowiska uznał za nieuzasadnione wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pochodzące od S. Sp. z o.o. z siedzibą w G., W. S. oraz M. C. - polegające na nierozpatrzeniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...].
Skargę na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła S. Sp. z o.o. z siedzibą w G., W. S. oraz M. C..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 37 § 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym można się spotkać z dwoma poglądami co do formy prawnej, w jakiej organ odwoławczy powinien rozpoznać zażalenie wniesione w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Według pierwszego poglądu tego rodzaju stanowisko organu powinno mieć formę postanowienia, które należy zaliczać do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego, a które dotyczą poszczególnych kwestii, lecz nie rozstrzyga ono o istocie sprawy, nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, nie przysługuje też na nie prawo wniesienia zażalenia (por. postanowienia NSA z 17 stycznia 2006 r. o sygn. akt I OSK 306/05, z 31 marca 2009 r. o sygn. akt II OSK 469/09, z 27 kwietnia 2012 r. o sygn. akt I OSK 872/12, LEX nr 1145135, z). W innych z kolei orzeczeniach przyjmuje się, że rozpoznanie zażalenia (wezwania do usunięcia naruszenia prawa), o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., następuje w drodze czynności nadzorczej, która jedynie może ale nie musi być ujęta w formę postanowienia (postanowienie NSA z 7 lutego 2012 r. o sygn. akt II OSK 2259/10, LEX nr 1145577).
Niezależnie jednak od tego, który z zaprezentowanych poglądów uznać należy za trafny, nie ulega wątpliwości, że złożenie zażalenia (wezwania do usunięcia naruszenia prawa) w trybie art. 37 § 1 K.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Rozstrzygnięcie wydane w trybie art. 37 K.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy ono postępowania i nie rozstrzyga o istocie sprawy, a postępowanie prowadzone wskutek wniesienia środka prawnego na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego.
W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) dalej jako "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Na rozstrzygnięcie wydane w trybie art. 37 § 1 K.p.a. nie przysługuje zatem skarga do sądu administracyjnego (niezależnie od tego czy nadano mu formę postanowienia bądź pisma), gdyż nie mieści się ono w katalogu aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. W szczególności nie jest to postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, bądź rozstrzygające sprawę co do istoty, ani też akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zatem skargę na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie uznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa za nieuzasadnione należy uznać za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Faktu tego nie zmienia błędne pouczenie skarżących co do prawa zaskarżenia przedmiotowego postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Stosownie do powołanego przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jest ona niedopuszczalna z przyczyn innych, aniżeli wymienione w pkt od 1 do 5 art. 58 § 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.