Uzasadnienie
Wyrokiem z 2 lutego 2016 r. sygn. VI SA/Wa 1752/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. S. na uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia uchwały w sprawie skreślenia z listy radców prawnych. Wyrok uprawomocnił się 14 kwietnia 2016 r.
Pismem z 1 lutego 2019 r. skarżąca wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem. Jako podstawę wznowienia skarżąca wskazała na art. 270 i art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., dalej p.p.s.a.).
W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że do dnia dzisiejszego Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. nie wykonała prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2016 r. W związku z powyższym, na podstawie art. 279 w zw. z art. 277 p.p.s.a., wykazano przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi o wznowienie do rozpoznania i uwzględnienia poprzez:
- - oznaczenie zaskarżonego orzeczenia;
- - podstawę wznowienia wraz z uzasadnieniem;
- - okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi;
- - wniosek skargi o zmianę wyroku
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej cyt. jako p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, w przypadkach zajścia ustawowych przyczyn wznowienia, te zaś zostały sprecyzowane w art. 271-273 p.p.s.a. Do wznowienia postępowania, na innej podstawie niż przyczyny nieważności, właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie (art. 275 p.p.s.a. in fine). Do skargi o wznowienie postępowania, co do zasady, stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji (art. 276 p.p.s.a.).
Skargę o wznowienie postępowania składa się w terminie trzymiesięcznym. Liczy się go od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 p.p.s.a.).
Zgodnie natomiast z art. 279 p.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.
W myśl art. 280 § 1 p.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, zaś w braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów. Pierwszy etap sprowadza się do badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie jest dopuszczalna, tj. czy postępowanie, którego wznowienia żąda strona, zakończone zostało prawomocnym orzeczeniem, czy skarga wniesiona została w terminie oraz czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Chodzi w tym przypadku nie o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia.
W braku jednego ze wskazanych wymagań sąd odrzuci skargę, jeżeli zaś spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, sąd przystępując do drugiego etapu wyznacza rozprawę. Dopiero stwierdzenie dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania otwiera Sądowi drogę do badania zasadności wskazanych w niej przesłanek wznowieniowych.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd przystępując do badania dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w pierwszej kolejności musi stwierdzić, czy kontestowane orzeczenie – kończące sprawę – nabyło walor prawomocności. Wyrok z 2 lutego 2016 r. został doręczony na adres pełnomocnika skarżącej w dniu 14 marca 2016 r., Wobec jego niezaskarżenia, stał się on prawomocny z dniem 14 kwietnia 2016 r.
Z powyższego wynika, że trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. nie został zachowany, bowiem termin ten upłynął w dniu 14 lipca 2016 r.
Wniesienie skargi o wznowienie postępowania po upływie tego terminu jest niedopuszczalne i powoduje jej odrzucenie (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 22 września 2011 r., sygn. akt II GSK 1814/11; z 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2141/10, opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze powyższe, skargę K. S. o wznowienie należało odrzucić jako wniesioną po upływie terminu, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 277 p.p.s.a.