Uzasadnienie
Decyzją z 25 listopada 2020 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: UP RP) udzielił prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "BAM BUM ENERGY" zgłoszony w dniu [...] maja 2020 r. pod numerem [...], na rzecz [...] (zwana dalej: "Skarżąca", "Spółka", "Uprawniona"). Znak towarowy zgłoszono dla towarów lub usług, ujętych zgodnie z klasyfikacją nicejską w klasie 32: bezalkoholowe preparaty do produkcji napojów, napoje bezalkoholowe, napoje odalkoholizowane, napoje orzeźwiające, piwo i produkty piwowarskie. Znak zarejestrowano pod nr prawa wyłącznego [...].
W dniu 30 lipca 2021 r. do UP RP wpłynął wniosek [...] (zwana dalej: "Uczestnik", "Wnioskodawca") o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "BAM BUM ENERGY" o numerze [...], udzielonego na rzecz [...], przeznaczonego do oznaczania towarów z klasy 32. Jako podstawę prawną swojego żądania wnioskodawca wskazał art. 164 ust. 1 w związku z art. 1321 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo własności przemysłowej. Wnioskodawca podniósł, iż sporny znak towarowy jest identyczny i podobny do przysługujących mu znaków towarowych o numerach: [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], zawierających w znaku towarowym zwrot "BUM BUM" na które to znaki udzielono prawa ochronne z wcześniejszym pierwszeństwem dla towarów identycznych i podobnych. Wnioskodawca stanął na stanowisku, że zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje, w szczególności ryzyko skojarzenia znaku towarowego uprawnionego z wcześniejszymi znakami towarowymi wnioskodawcy.
Wskazano przy tym, iż Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą od 1999 r. i zajmuje się produkcją i sprzedażą napojów energetycznych na szeroką skalę pod różnymi markami w Polsce, Unii Europejskiej oraz za granicą UE. Wyjaśniono, iż jedną ze znanych marek napojów energetycznych Wnioskodawcy są energetyki marki "BUM BUM", które są sprzedawane m.in. w UE a także Maroko, Sudanie i Sierra Leone a zarejestrowane na rzecz Uczestnika znaki zgłoszone zostały w tej samej klasie 32 Klasyfikacji Nicejskiej.
Odpowiadając na ww. wniosek o unieważnienie prawa ochronnego Uprawniona w piśmie z dnia 7 grudnia 2021 r. (złożonym na rozprawie 8 grudnia 2021 r.) podniosła m.in. iż, z analizy porównywanych towarów wynika jedynie, że towary w postaci napojów bezalkoholowych można uznać za tożsame. Natomiast towary z klasy 32 znaku uprawnionego w postaci bezalkoholowych preparatów do produkcji napojów stanowią w jej ocenie zupełnie inny rodzaj produktów, niż towary w postaci ogólnie ujętych napojów bezalkoholowych. Ponadto uprawniony stanął na stanowisku, iż porównywane oznaczenie są niepodobne w warstwie wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej. Uznał również, iż nie zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów. Uprawniony ponadto podniósł, iż wcześniejszy znak towarowy nie nabrał jeszcze wystarczająco odróżniającego charakteru, aby możliwe było stwierdzenie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, wobec powyższego, w świetle art. 165 ust. 3 pkt 2 p.w.p. nie może stanowić skutecznego przeciwstawienia.
Pismem z dnia 7 stycznia 2022 r. Uczestnik odnosząc się do stanowiska Uprawnionego wskazał, iż Uprawniony w sposób niezasadny kwestionuje podobieństwo między preparatami do produkcji napojów bezalkoholowych a napojami bezalkoholowymi oraz piwem i produktami piwowarskimi a napojami bezalkoholowymi. W ocenie Uczestnika kategorię bezalkoholowych preparatów do produkcji napojów należy rozumieć szeroko m.in. jako właśnie syropy, zagęszczone soki owocowe i inne preparaty. Preparaty te są często obecnie produktami stojącymi na półkach sklepowych obok samych napojów bezalkoholowych i produkowane są także przez producentów napojów bezalkoholowych co wskazuje na tożsamość kręgu odbiorców jak i kanałów sprzedaży oraz dystrybucji co wprowadzać może odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów za.
Podkreślono również, iż Uprawniony przyznał identyczność napojów bezalkoholowych występujących w wykazach towarów dla obu przeciwstawionych znaków oraz podobieństwo napojów odalkoholizowanych i napojów orzeźwiających do towarów znaków Wnioskodawcy. Podtrzymano także pozostałe twierdzenia zawarte we wniosku wskazujące na identyczność lub wysokie podobieństwo oraz związane z tym ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia porównywanych towarów.
Kolejnym pismem, z 11 maja 2022 r. Uprawniony podniósł, iż nie podziela przedstawianej argumentacji Wnioskodawcy oraz szczegółowo uzasadniał swoje stanowisko w sprawie. Wyjaśnił m.in., iż porównywane znaki znacząco się różnią a ponadto, iż wskazywane znaki wcześniejsze nie posiadają rozpoznawalności na rynku a tym samym nie może tu wystąpić niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd. Podkreślono także, iż Wnioskodawca nie potwierdził, że powoływane przez niego wyroby występują na rynku Polskim.
Decyzją z 6 czerwca 2022 r. nr [...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej unieważnił prawo ochronne na znak towarowy "BAM BUM ENERGY" o nr [...]. Uzasadniając stanowisko wyjaśniono, iż analiza porównawcza znaków prowadzi do wniosku, iż zachodzą wszystkie przesłanki przepisu stanowiącego podstawę wniosku. Porównywane oznaczenia są bowiem podobne na wszystkich płaszczyznach postrzegania w takim stopniu, iż zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd. Oceny podobieństwa znaków towarowych dokonuje się bowiem z punktu widzenia przeciętnego odbiorcy i w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego, jak również, że do stwierdzenia podobieństwa znaków nie jest konieczne rzeczywiste pomylenie znaków, lecz wystarczy tylko, że istnieje taka możliwość. Pomiędzy porównywanymi znakami zachodzi zwykła kolizja a ryzyko wystąpienia pomyłki jest wystarczające. Wskazano, iż porównywane oznaczenia nie zawierają wspólnego pierwotnie niedystynktywnego elementu, który byłby podstawą kolizji.
Porównywane oznaczenia stanowią natomiast oznaczenia odróżniające w odniesieniu do towarów zawartych w zakresach ochrony w świetle przepisów p.w.p. Ich struktura, warstwa słowna oraz graficzna, sprawiają, że oznaczenia jako całość nadają się do odróżnienia w zwykłych warunkach obrotu oraz nie mają charakteru opisowego względem oznaczanych towarów. Organ wyjaśnił także, iż zgodnie z art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p. dla wypełnienia dyspozycji tego przepisu konieczne jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: identyczność lub podobieństwo towarów do oznaczania których znaki te są przeznaczone, identyczność lub podobieństwo znaków towarowych oraz ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd.
Organ powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 października 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 533/06 wskazał, iż dokonując oceny podobieństwa znaków towarowych w pierwszej kolejności poddaje się ocenie podobieństwo samych towarów. Według organu porównywane znaki przeznaczone są do oznaczania towarów identycznych i podobnych bowiem "napoje odalkoholizowane i napoje orzeźwiające zawarte w zakresie ochrony znaku spornego oraz napoje owocowe i soki owocowe zawarte w zakresie ochrony znaków przeciwstawionych mieszczą się w szerokiej kategorii napojów bezalkoholowych, które zawarte są zarówno w zakresie Ochrony znaku spornego jak i znaków przeciwstawionych.
Organ administracyjny wobec stwierdzenia identyczności i podobieństwa towarów dokonał analizy porównawczej znaków towarowych na trzech różnych płaszczyznach postrzegania: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej. Podkreślono tutaj, iż decydujące znaczenie dla oceny podobieństwa przeciwstawionych oznaczeń ma kryterium ogólnego wrażenia, jakie znaki te wywierają na przeciętnym odbiorcy. Oznaczenia powinny być bowiem oceniane jako całość, gdyż sama powtarzalność ich poszczególnych elementów lub zbieżność członów nie przesądza o istnieniu ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd. Organ dokonując zestawienia znaków graficznych doszedł do wniosku, iż porównywane oznaczenia są podobne na płaszczyźnie wizualnej (vide zestawienie znaków str. 6 decyzji), na płaszczyźnie fonetycznej ("Bam Bum Energy" v. "Bum Bum Energy"), jak i na płaszczyźnie znaczeniowe (oznaczenia różnią się jedną głoską i wywołują podobne wrażenia w odbiorze słuchowym bowiem są do zwroty dźwiękonaśladowcze, naśladujące brzemiennie uderzenia). Organ dokonał szczegółowego porównania kwestionowanego znaku ze zgłoszonymi znakami przeciwstawnymi.
Zdaniem organu analiza porównawcza wykazała, iż można stwierdzić, że równoległe istnienie na rynku napojów bezalkoholowych i piwa oznaczanych porównywanymi znakami towarowymi będzie budzić niepotrzebne wątpliwości wśród potencjalnych odbiorców oraz skutkować konfliktem interesów firm. Potencjalnym odbiorcą tego typu towarów jest w zasadzie każda osoba, są to bowiem produkty spożywcze kupowane na co dzień. Daleko idąca zbieżność analizowanych towarów oraz podobieństwo przeciwstawionych znaków towarowych będzie zatem prowadzić do ich pomylenia. Mając na uwadze powyższe Kolegium Orzekające uznało, że z uwagi na wysokie podobieństwo porównywanych oznaczeń oraz identyczność i podobieństwo porównywanych towarów, zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów, o którym mowa w art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p. i w związku z tym należało unieważnić sporne prawo.
Odnosząc się natomiast do treści art. 165 ust. 3 pkt 2 pwp organ wyjaśnił, iż ewentualna większa rozpoznawalność znaków wcześniejszych nie miałaby wpływu na wynik sprawy bowiem pomiędzy porównywanymi znakami zachodzi zwykła kolizja a ryzyko wystąpienia pomyłki jest wystarczające.
W skardze na ww. decyzję zarzucono Urzędowi Patentowemu naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:
- - art. 7 oraz 77 kpa § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1855.dalej: kpa) poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie w wyniku czego doszło do nierzetelnej i błędnej analizy materiału dowodowego na okoliczność uznania, że z uwagi na wysokie podobieństwo porównywanych oznaczeń oraz identyczności i podobieństwa porównywanych towarów, zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów, o którym mowa w art. 1321 ust 1 pkt 3 pwp, co miało istotny wpływ na wynik postępowania skutkujący wydaniem decyzji o unieważnieniu prawa ochronnego numer R.336224 oraz uznaniu, że podniesiony przez Skarżącą art. 165 art. ust 3 pkt 2 pwp nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie co wpłynęło na wynik postępowania.
- - art. 8 kpa poprzez dokonanie przez Organ oceny okoliczności faktycznych i wykładni przepisów w sposób podważający zaufanie do Organu oraz poprzez uwzględnienie wyłącznie interesu wnoszącego o unieważnienie prawa ochronnego,
- - art. 80 kpa poprzez oparcie swojego rozstrzygnięcia na niekompletnym materiale dowodowym, z pominięciem szeregu okoliczności, dowodów, wyjaśnień i argumentacji Skarżącej wskazanych w szczególności w pismach procesowych oraz na rozprawach,
- - art. 107 § 3 kpa polegające na zdawkowości uzasadnienia oraz braku wyjaśnienia powodów uznania,' iż w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 165 art. ust 3 pkt 2 pwp oraz iż znak sporny może powodować ryzyko wprowadzenia w błąd odbiorców co pochodzenia towarów nim oznaczonych.
W skardze na ww. decyzję zarzucono także Urzędowi Patentowemu naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w szczególności poprzez:
- - błędną wykładnię przepisów art. 165 ust 3 pkt 2 pwp na skutek przyjęcia, iż w niniejszej sprawie przepis ten nie ma zastosowania,
- - błędną wykładnię przepisów art. 1321 ust 1 pkt 3 pwp na skutek przyjęcia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "BAM BUM ENERGY" o numerze [...].
Skarżąca spółka wskazując na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) ppsa oraz. zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, zgodnie z art. 200 ppsa.
Do sprawy przyłączył się uczestnik postępowania (wnioskodawca), który podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w postępowaniu administracyjnych i wniósł o oddalenie skargi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej o oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, natomiast zaskarżona decyzja nie zawiera wad uzasadniających jej uchylenie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres tej kontroli wyznacza 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 poz. 259), dalej "p.p.s.a.", który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest złożony przez uczestnika postępowania wniosek o unieważnienie prawa ochronnego udzielonego Skarżącej na znak towarowy słowno-graficzny [pic] o numerze [...] przeznaczony do oznaczania towarów objętych klasyfikacją nicejską 32 "bezalkoholowe preparaty do produkcji napojów, napoje bezalkoholowe, napoje odalkoholizowane, napoje orzeźwiające, piwo i produkty piwowarskie". Natomiast znaki przeciwstawione przez Uczestnika to znaki słowne oraz słowno-graficzne o numerach: -
- • "BUM BUM ENERGY" - [...];
- • "[pic]" - [...]; "[pic]" - [...];
- • "[pic]" - [...], "[pic]" - [...];
- • "[pic]" - [...], przeznaczone do oznaczania towarów z klasy 32, tj.: "wody mineralne i gazowane oraz inne napoje bezalkoholowe; napoje owocowe i soki owocowe".
Na wstępie rozważań zauważyć trzeba, że skarżona decyzja została wydana w postępowaniu, które się toczyło w oparciu o uregulowania Tytułu III działu I "Znaki towarowe i prawa ochronne", rozdziału 6 dotyczącego unieważnienia i wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy. Postępowanie to prowadzono po ogłoszeniu podleganie ochronie zgłoszonego znaku towarowego a podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 1321 ust. 1 pkt 3 pwp w zw. z art. 164 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (t.j.: Dz. U. 2020 poz. 286). Zgodnie z treścią przepisu art. 132 ust. 1 pkt 3 pwp w brzmieniu aktualnym na dzień zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym (vide art. 315 ust. 3 pwp), po rozpatrzeniu sprzeciwu uznanego za zasadny nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje, w szczególności ryzyko skojarzenia znaku zgłoszonego ze znakiem wcześniejszym.
Jak wynika natomiast z art. 153 pwp przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Znak towarowy objęty ochroną może zostać po wydaniu świadectwa ochronnego unieważniony na wniosek, w całości lub w części, jeżeli nie zostały spełnione warunki wymagane dla uzyskania tego prawa z przyczyn wymienionych w ustawie pwp (art. 164). Wskazać także należy, iż zgodnie z treścią art. 165 pwp z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego nie można wystąpić:
- 1) z powodu kolizji z wcześniejszym znakiem bądź naruszenia praw osobistych lub majątkowych wnioskodawcy, jeżeli przez okres pięciu kolejnych lat używania zarejestrowanego znaku wnioskodawca, będąc świadomym jego używania, nie sprzeciwiał się temu;
- 2) jeżeli na znak towarowy udzielono prawa ochronnego z naruszeniem art. 1291 ust. 1 pkt 2-4, a do dnia złożenia wniosku znak ten nabrał, w następstwie jego używania, charakteru odróżniającego w zwykłych warunkach obrotu;
- 3) z powodu kolizji ze znakiem towarowym powszechnie znanym, jeżeli przez okres pięciu kolejnych lat używania zarejestrowanego znaku towarowego, uprawniony do znaku towarowego powszechnie znanego, będąc świadomym jego używania, nie sprzeciwiał się temu;
- 4) jeżeli sprzeciw oparty na tych samych prawach wcześniejszych i na tych samych podstawach prawnych został prawomocnie oddalony.
Nadto zgodnie z powoływanym przez stronę skarżącą w toku postępowania art. 165 ust. 3 pkt 2) Z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na podstawie wcześniejszego znaku towarowego nie można wystąpić, gdy w dacie zgłoszenia lub w dacie uprzedniego pierwszeństwa późniejszego znaku towarowego wcześniejszy znak towarowy nie nabrał jeszcze wystarczająco odróżniającego charakteru, aby możliwe było stwierdzenie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, o którym mowa w art. 1321 ust. 1 pkt 3, o ile przepis ten stanowi podstawę wniosku o unieważnienie. Rozpoznając sprawę m.in. w oparciu o ww. przepisy prawa Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.
Zgodnie z treścią powołanego wyżej art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p. celem zasadności wniosku o unieważnienie udzielonego prawa ochronnego na znak towarowy muszą być kumulatywnie spełnione trzy przesłanki: po pierwsze podobieństwa lub identyczności oznaczeń, po drugie podobieństwa lub identyczności towarów lub usług do oznaczania których przeznaczone są dane znaki towarowe, oraz po trzecie istnienia ryzyka, spowodowania wśród części odbiorców błędu polegającego w szczególności na skojarzeniu między znakami. W ocenie sądu nie każde podobieństwo pomiędzy znakami powoduje niedopuszczalność rejestracji znaku towarowego, lecz tylko podobieństwo w takim stopniu, który mógłby stwarzać ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd. Orzecznictwo i doktryna wskazują na konieczność porównania wykazów towarów i usług analizowanych oznaczeń przed rozpoczęciem porównywania oznaczeń. R. Skubisz w "Komentarzu do ustawy Prawo znaków towarowych" (Warszawa 1997, str.
84) podkreśla, że "problem jednorodzajowości (podobieństwa) towarów stanowi kwestię rozstrzyganą przed badaniem podobieństwa oznaczeń. Dopiero stwierdzenie jednorodzajowości towarów uzasadnia rozpoczęcie badania podobieństwa oznaczeń. Używanie bowiem nawet identycznych oznaczeń dla towarów niepodobnych nie wywołuje ryzyka wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów".
Zgodnie z jednolitym stanowiskiem judykatury i doktryny niedopuszczalna jest rejestracja znaku towarowego, który jest podobny do znaku już zarejestrowanego. O takim podobieństwie rozstrzyga się więc na podstawie kryterium niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Niebezpieczeństwo to polega na możliwości błędnego, nieodpowiadającego rzeczywistości, przypisaniu przez przeciętnego odbiorcę podmiotowi nieuprawnionemu znaku należącego do innego uprawnionego podmiotu. Niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów jest rezultatem podobieństwa towarów i podobieństwa oznaczeń. Obydwa te elementy łączą się ze sobą ściśle i przeciętny odbiorca dokonując wyboru towarów, w toku porównywania znaku towarowego (towaru i oznaczenia) nie rozdziela ich. Ryzyko wprowadzenia w błąd, co do pochodzenia towarów i usług stanowi wypadkową identyczności (podobieństwa) znaków oraz identyczności (podobieństwa) towarów i usług, dla których są one zastrzeżone.
Zatem, dla oceny ryzyka konfuzji, w przypadku stwierdzenia identyczności (podobieństwa) znaków, należy ocenić identyczność (podobieństwo) towarów i usług. Ocena ta powinna być przeprowadzona z uwzględnieniem charakteru towarów, ich przeznaczenia, kręgu odbiorców i warunków zbytu. Podkreślić tutaj należy, iż istotne czynniki charakteryzujące relację między przeciwstawionymi towarami i usługami to przede wszystkim charakterystyka towaru, jego przeznaczenie oraz sposób wykorzystania, grupa docelowa a także kwestia czy przedmiotowe towary i usługi wzajemnie się uzupełniają i konkurują ze sobą.
Organ ocenił i szeroko omówił podobieństwo towarów do oznaczenia których zostały przeznaczone porównywane znaki towarowe.
Sąd w całości podzielił stanowisko organu wyrażone w decyzji, jako prawidłowo wywiedzione na gruncie ww. art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p. z ustalonych okoliczności faktycznych. Przy formułowaniu tego stanowiska organ uwzględnił dorobek orzeczniczy sądów krajowych oraz zastosował wypracowane przez nie standardy porównywania znak towarowych - które to porównanie zawsze musi poprzedzać ocena podobieństwa towarów i usług sygnowanych porównywanymi znakami - w celu oceny ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, co do pochodzenia towarów/usług, do oznaczania których przeznaczony został sporny znak towarowy.
Sporny znak towarowy został przeznaczony do oznaczenia towarów zawartych w klasie 32, takich jak: bezalkoholowe preparaty do produkcji napojów, napoje bezalkoholowe, napoje odalkoholizowane, napoje orzeźwiające, piwo i produkty piwowarskie. Natomiast znaki przeciwstawione o numerach: [...], [...], [...], [...], [...]oraz [...] przeznaczone są do oznaczania towarów z klasy 32, tj.: wody mineralne i gazowane oraz inne napoje bezalkoholowe; napoje owocowe i soki owocowe.
Organ prawidłowo ustalił, że porównywane znaki przeznaczone są do oznaczania identycznych towarów i podobnych. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż wymienione kategorie towarów zawarte w spornym znaku towarowym mieszczą się w kategorii napojów bezalkoholowych czy napojów orzeźwiających (v. napojów i soków owocowych). W ocenie Sądu nie było także błędem organu uznanie bezalkoholowych preparatów do produkcji napojów za podobne do napojów bezalkoholowych bowiem towary te mają to samo przeznaczenie oraz grupę odbiorców jak również tą samą drogę dystrybucji. Podobnie słusznie w świetle oferowanych w Polsce towarów powiązano piwo i produkty piwowarskie za podobne (tj. nie identyczne) do napojów bezalkoholowych, bowiem zasadniczo towary te realizują te same potrzeby wobec tej samej lub podobnej grupy odbiorców z uwzględnieniem danych preferencji.
Tym samym zarzuty skargi wskazujące na nieprawidłowe ustalenia faktyczne w zakresie podobieństwa tych dwóch grup towarów Sąd uznał za nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, iż co prawda preparaty do produkcji napojów bezalkoholowych nie stanowią gotowego produktu jako takiego, jednakże wbrew twierdzeniom strony skarżącej odbiorcy tych produktów w powszechnych odbiorze mają ten sam cel związany z funkcją napoju z grupy "Energy". Różnica polegająca na rozróżnieniu w tej kategorii towarów produktu końcowego i półproduktu nie uniemożliwia uznania tych towarów za podobne bowiem odbiorcy tych towarów nabywają je zasadniczo jak słusznie wskazywał organ w celu ugaszenia pragnienia.
Sąd nie dopatrzył się tutaj aby materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazywał na inne wnioski jak również z uzasadnienia zarzutów skargi nie wynika czemu zdaniem Skarżącej twierdzenia organu są nielogiczne i wzajemnie sprzeczne. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyjaśnia dokładnie czym kierował się organ uznając omawiane towary za identyczne oraz podobne w zakresie ocenianych półproduktów i piwa a dokonana tutaj ocena organu nie budzi wątpliwości Sądu.
Dokonując natomiast oceny porównania przedmiotowych znaków towarowych zważywszy na przedstawione znaki słowno-towarowe i słowne wskazać należy, iż w orzecznictwie podkreśla się, że w toku oceny podobieństwa oznaczeń szczególne znaczenie mają te ich elementy, które są jednocześnie odróżniające i dominujące. Zakodowany w pamięci przeciętnego konsumenta całościowy obraz znaku jest bowiem niedoskonały i stanowi odbicie tych elementów znaku, które zostały przez niego zapamiętane. Łatwiej zapamiętywane przez konsumentów - często nieświadomie - są właśnie elementy dominujące i odróżniające znaku (tak również: J. Dudzik, M. Mazurek (w:) Własność przemysłowa, orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, Sądu Pierwszej Instancji i Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego z komentarzami, pod red. R. Skubisza, Warszawa 2008, s. 538 i cyt. tam wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 marca 2005 r., w sprawie T-185/03 Fusco vs.
Urząd w Alicante, Zb. Orz. 2005, s. II-715, pkt 46. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej w zakresie oceny podobieństw oznaczeń podkreślić zatem należy, iż niewątpliwie podobieństwo znaków ocenia się - co do zasady - według cech wspólnych, a nie według występujących w nich różnic, chociaż różnice nie wykluczają podobieństwa znaków. Ryzyko pomyłki jest jednak mało prawdopodobne, gdy różnice są dominujące, a zatem podobieństwo, w rozumieniu ustawy, nie zachodzi. Natomiast, gdy dominują cechy wspólne, to choć różnice istnieją, konsument może być wprowadzony w błąd.
Ocena podobieństwa znaków powinna być dokonana na płaszczyźnie graficznej (wizualnej), fonetycznej oraz znaczeniowej (koncepcyjnej). Do przyjęcia podobieństwa dwóch oznaczeń wystarcza w zasadzie ich zbieżność na jednej z płaszczyzn. Ze względu jednak na złożony charakter oddziaływania znaków, zbieżność taka może być na innych płaszczyznach utwierdzona albo neutralizowana (por. R. Skubisz, Prawo znaków towarowych. Komentarz, Warszawa 1997, str. 91).
Organ dokonując oceny podobieństwa porównywanych oznaczeń, przy porównaniu znaków w warstwach fonetycznej, znaczeniowej oraz wizualnej, słusznie wskazał, że oparł się na całościowym wrażeniu wywołanym przez te znaki, a nie na poszczególnych jego elementach. Przeprowadzona przez organ ocena dotyczy wszystkich znaków przeciwstawnych z wyszczególnionym omówieniem każdej warstwy porównawczej a wysnute na tej podstawie wnioski nie budzą wątpliwości Sądu. W kontekście zarzutów skargi istotne jest tutaj, iż organ wykazał możliwość pomylenia znaków przez docelową grupę odbiorców. Skarżąca zarzuciła tutaj, iż organ skupił się tylko na omówieniu znaków oraz przestawieniu swojej opinii z pominięciem przebiegu swojego rozumowania.
W ocenie Sądu zarzuty Skarżącej są nieuzasadnione. Oran dokonał bowiem dokładnego omówienia znaków towarowych Stron wskazując na ich podobieństwa i różnice jak również na całościowe ogólne wrażenie jakie znaki wywołują u przeciętnego odbiorcy i powody takiego stanu rzeczy. Organ wyjaśnił tutaj, odwołując się do modelu odbiorcy, który ma niski poziom uwagi, iż potencjalnym odbiorcą tego typu towarów jest właściwie każda osoba, w ramach typowych nieszczególnych zajęć, są to bowiem produkty spożywcze kupowane na co dzień a daleko idąca zbieżność analizowanych towarów oraz podobieństwo przeciwstawionych znaków towarowych będzie zatem prowadzić do ich pomylenia. Organ przedstawił zatem poza szczegółowym omówieniem przeciwstawnych znaków także proces oceny, który doprowadził go do podjętego rozstrzygnięcia.
W ocenie Sądu, w kontekście zarzutu skargi co zaniechań i błędów przy ocenie podobieństw dodać tutaj także należy, iż w przypadku znaków słowno-graficznych elementami wizualnymi, które najłatwiej zapamiętuje konsument są charakterystyczne elementy słowne (vide wyrok NSA z dnia 12 marca 2019 r. Sygn. akt II GSK 382/17). Mając więc na uwadze porównanie oznaczeń "BUM BUM" oraz BAM BUM" uznać należy, iż podnoszona tutaj przez Skarżącą różnica w literach nie wpływa znacząco na odbiór tych oznaczeń. Ich wymowa jest bowiem bardzo podobna, widok oznaczeń co dobrze obrazują kolorowe tła powoływane w aktach administracyjnych sprawy przez Uczestnika postępowania, jak również znaczenie obu tych wyrażeń w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzają słuszność stanowiska organu co do ich podobieństw i uzasadnionego ryzyka pomylenia porównywanych towarów.
W ocenie Sądu organ dokonał zatem prawidłowej oceny podobieństw znaków i towarów oraz wynikającego stąd ryzyka konfuzji. Organ odniósł się do dowodów i argumentów przedstawionych przez strony jak również dokonał całościowej oceny i ogólnego wrażenia wywieranego przez te znaki. Uzasadnienie decyzji organu jest pełne kompletne i prawidłowe. Organ nie naruszył zatem art. 1321 ust. 1 pkt 3 pwp.
Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 165 ust 3 pkt 2 p.w.p wskazać należy w kontekście powyższych stwierdzeń, iż Sąd uznał ten zarzut za nieuzasadniony podzielając tutaj ocenę organu wskazaną w zaskarżonej decyzji. Pomiędzy porównywanymi znakami zachodzi bowiem zwykła kolizja a ryzyko wystąpienia pomyłki w świetle zgromadzonych dowodów zostało wykazane. Nie ulega wątpliwości, iż zachodzą wszystkie przesłanki przepisu stanowiącego podstawę wniosku bowiem porównywane oznaczenia są podobne na wszystkich płaszczyznach postrzegania w takim stopniu, iż zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd.
Nadto podkreślić należy, iż Uczestnik nie powoływał się w toku sprawy na wzmocnioną zdolność odróżniającą wywodząc ryzyko wprowadzenia w błąd z pierwotnej i samoistnej zdolności odróżniającej jego znaków. Organ prawidłowo uznał zatem, iż wykazane w sprawie zwykłe ryzyko konfuzji uzasadniało uwzględnienie wniosku uczestnika postępowania w oparci o przepis art. 1321 ust. 1 pkt 3 pwp a przepis art. 165 ust 3 pkt 2 pwp nie miał w sprawie zastosowania.
Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu Organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy dokładnie wyjaśniając stan faktyczny sprawy (art. 7 i 77 kpa), ustalając powyższe dochował standardów postępowania, dokonał bowiem oceny wartości poszczególnych dowodów dla toczącej się sprawy – w ramach ciążącego na nim obowiązku rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co z kolei jest związane ściśle z przyjętą w k.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) odwołującą się do prawideł logiki, praw nauki i doświadczenia życiowego. Urząd Patentowy ocenił zatem materiał dowodowy sprawy w ramach swobodnej ich oceny, nie zaś dowolnej, to jest takiej nie wynikającej ze zgromadzonego materiału dowodowego. Pogląd o podobieństwie porównywanych znaków i towarów nimi oznaczanych organ uzasadnił w należyty sposób. Fakt zaś, że materiał dowodowy został oceniony przez organ odmiennie od woli skarżącej spółki, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania zawartych w k.p.a. w tym w art. 8 kpa.
Urząd Patentowy RP dokonał także właściwej interpretacji, a w konsekwencji - subsumpcji - przepisów prawa materialnego.
Z tych wszystkich powodów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.