Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w S. Wydział Karny prawomocnym wyrokiem z dnia [...] maja 2005 roku skazał M. C. na karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 10 zł każda za popełnienie przestępstwa z art. 278 § 1 i 5 kk za zabór energii elektrycznej.
W związku z powyższym [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] działając na podstawie art. 20 oraz art. 18 ust.1 pkt 2 i ust.4 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (tekst jednolity Dz.U. z 2004r. Nr 52, poz.525 ze zm.) decyzjami z dnia 12 wrześnią 2005 roku cofnął skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej i na posiadanie broni palnej sportowej.
W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że na zasadzie art.18 ust.1 pkt 2 w związku z art.15 ust1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji był zobligowany do wydania takich decyzji z uwagi na fakt popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu, udokumentowany prawomocnym wyrokiem skazującym.
Pismami z dnia [...] października 2005 roku skarżący złożył dwa odwołania do Komendanta Głównego Policji wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji dotyczących cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i broń palną sportową oraz o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez Sąd Okręgowy w [...] skargi na wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem. Swoje stanowisko uzasadnił tym, że zaskarżone decyzje są sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, że nie można w tym przypadku uznać, iż istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego z uwagi na wysokość wyrządzonej szkody i okoliczności popełnienia czynu. Wniosek o zawieszenie postępowania uzasadnił złożeniem wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem, a w przypadku korzystnego rozstrzygnięcia brak będzie podstaw do cofnięcia pozwolenia na broń palną.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2005 rokur. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, utrzymał zaskarżone decyzje w mocy. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji nie podzielił argumentów przedstawionych w odwołaniach, stojąc na stanowisku, że skazujący wyrok za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu w świetle art. 18 ust.1 pkt 2 w związku z art.15 ust1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji nakłada na organ obowiązek cofnięcia pozwolenia na bron palną.
Również Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania wydając odrębne postanowienie z dnia [...] listopada 2005 roku.
W skardze z dnia [...] grudnia 2005 roku skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie interesu prawnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i wniósł między innymi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący przytacza argumenty podnoszone już w odwołaniu, a mianowicie o toczącym się postępowaniu o wznowienie, że nie można w tym przypadku uznać, iż istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego z uwagi na wysokość wyrządzonej szkody i okoliczności popełnienia czynu.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosił o jej oddalenie skargi.
Pismem procesowym z dnia [...] kwietnia 2005 roku skarżący wniósł między innymi na zasadzie art. 125§1 pkt.1 p.p.s.a o zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w S., z uwagi na fakt uchylenia prawomocnego wyroku skazującego.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje;
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych.
Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W rozpoznawanej sprawie skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i prawną jego ocenę w świetle mających zastosowanie przepisów.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy z dnia 21 maja 1999 r. ustawy o broni i amunicji.
Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.
Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Bezspornym faktem jest, iż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowy Wydział Karny w S. z dnia [...] maja 2005 roku za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu z art. 278 § 1 i 5 kk oraz, że wyrok ten funkcjonował w obrocie prawnym w chwili wydawania decyzji zarówno przez organ I jak i II instancji, a więc tym samym wyczerpał on swoim zachowaniem dyspozycje art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, co w konsekwencji obligowało organ do wydania decyzji cofającej pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej i gazowej. W przypadku skazania za przestępstwo przeciwko mieniu, wartość zagarniętego mienia, nie ma żadnego znaczenia dla oceny prawnej stosowania art. 18 ust.1 pkt 2 i art.15 ust1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Zdaniem Sądu toczące się postępowanie w sprawie wzruszenia prawomocnego wyroku skazującego nie mogło rzutować na treść wydanych decyzji, ponieważ jak zaznaczono wyżej organ policji związany był prawomocnym wyrokiem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie chce podkreślić, iż prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym również prawa europejskiego.
Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń zwłaszcza palnej, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób, tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony.
Sąd nie znalazł również podstaw do zawieszenia postępowania na zasadzie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Dyspozycja tego przepisu pozwala Sądowi zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sadowego lub przed Trybunałem Stanu. Należy zaznaczyć, że toczące się postępowanie karne przed Sądem Rejonowym w S. przeciwko skarżącemu za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu nie zmienia jego sytuacji prawnej w świetne obowiązującej ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy sam fakt toczącego się postępowania przeciwko osobie oskarżonej o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu wiąże organ co do rozstrzygnięcia o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni, a nie tylko prawomocny skazujący wyrok.
Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie cofające skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej i bojowej prawidłowo zastosował przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, i z tej przyczyny należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.