Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 września 2015 r. J. P. (dalej: "skarżący" lub "strona skarżąca") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r., nr [...] nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona stronie skarżącej w dniu 5 października 2012 r. (vide: potwierdzenie odbioru decyzji na jej oryginale - akta administracyjne sprawy).
W wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] stycznia 2013 r. decyzję nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] października 2012 r. o nałożeniu kary pieniężnej.
Powyższa decyzja została doręczona, na podstawie art. 43 k.p.a., dorosłemu domownikowi w dniu 21 stycznia 2013 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki - w aktach administracyjnych sprawy).
Pismem z dnia 21 marca 2015 r. strona skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i umorzenie nałożonej kary pieniężnej.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego - działając na podstawie art. 134 i art. 127 § 3 k.p.a. - stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji tego organu z dnia [...] października 2012 r., nr [...] dotyczącej kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.
Powyższe postanowienie zostało prawidłowo doręczone pełnoletniemu domownikowi w dniu 17 sierpnia 2015 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki - w aktach administracyjnych sprawy).
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wykorzystanie przez stronę prawa odwołania lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest zatem jedną z przesłanek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, zaś nieskorzystanie z tego prawa jest podstawą odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.).
Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, albowiem sąd administracyjny nie jest organem odwoławczym.
Jak wynika z powyższego strony powinny dochodzić swoich praw w pierwszej kolejności w toku postępowania administracyjnego. Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega zaś ostateczne rozstrzygnięcie organu wydane na skutek rozpoznania środka odwoławczego. W przypadku skargi na decyzję administracyjną, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy został wyczerpany tryb przewidziany w art. 127 k.p.a., co w konsekwencji oznacza, że zaskarżeniu do Sądu podlega decyzja organu drugiej instancji wydana w wyniku rozpoznania odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.
Należy podnieść, iż zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a., w niniejszej sprawie skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od wydanej w dniu [...] października 2012 r. decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, z którego skarżący skorzystał. W wyniku rozpoznania środka zaskarżenia wniesionego przez stronę skarżącą, organ wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. o utrzymaniu w mocy własnej decyzji z dnia [...] października 2012 r. o nałożeniu na skarżącego kary administracyjnej.
Z treści złożonej skargi wynika bezsprzecznie, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nakładająca na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd pod drodze krajowej.
Podkreślenia wymaga fakt, że w niniejszej sprawie skarżący w toku postępowania administracyjnego już dwukrotnie składał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, tj. w dniu 17 października 2012 r. (w wyniku którego Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] października 2012 r.) oraz pismem z dnia 31 marca 2015 r., uzupełnionym pismem z dnia 27 czerwca 2015 r. (w wyniku którego organ wydał postanowienie z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] stwierdzające niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy).
Nie ulega wątpliwości, że do sądu administracyjnego mogą być zaskarżane jedynie ostateczne rozstrzygnięcia wydane po rozpoznaniu środka zaskarżenia przysługującego stronie na etapie postępowania administracyjnego.
W tej sytuacji, Sąd uznał, że skarga J.P. wniesiona na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r., jest niedopuszczalna, z uwagi na fakt, iż dotyczy decyzji wydanej w pierwszej instancji.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisów art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.