Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny na podstawie 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 i art. 115 pkt 4, art. 94a ust. 1 i art. 129 b ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271, ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy B. sp. z o.o. z siedzibą w W utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2014 r. umarzającą postępowanie administracyjne w części dotyczącej nakazania przedsiębiorcy: B. sp. z o.o z siedzibą w W. prowadzącego reklamę apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" w L. przy ul. [...] i jej działalności - polegającą na dystrybuowaniu folderu informacyjnego fundacji [...] o programie pomocy finansowej przy zakupie leków nierefundowanych w aptece [...] w K. i nakładającą karę pieniężną na przedsiębiorcę: B. sp. z o.o z siedzibą w W. prowadzącego reklamę apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" w L. przy ul. [...] i jej działalności - polegającą na dystrybuowaniu folderu informacyjnego fundacji [...] o programie pomocy finansowej przy zakupie leków nierefundowanych w aptece [...] w K. w kwocie: 5000 zł.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy na wstępie szczegółowo przedstawił przebieg postępowania administracyjnego przed organem I instancji a także opisał czynności podjęte po wniesieniu przez stronę odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2014 r. 2013 r (str. 2 do 13 uzasadnienia). Następnie wyjaśnił, że zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem WSA należy przyjąć, że ulotka informacyjna o cenach leków udostępniona w aptece i zaopatrzona w nazwę i logo tejże sieci aptek stanowi de facto próbę omijania zakazu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.). Jest ona reklamą gdyż podaje dane umożliwiające jej identyfikację (wyrok WSA z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa456/13).
Wskazał, że jak ustalił WIF we Wrocławiu apteka "[...]" zlokalizowana w L. w K. brała udział w realizacji Programu Pomocy Finansowej organizowanej przez Fundację [...]. Potwierdzeniem tego stanu rzeczy są ulotki reklamowe, które były dystrybuowane zarówno na terenie apteki jak i bezpośrednio przed jej wejściem. Zdaniem organu nie można przyjąć, iż podmiotem odpowiedzialnym za reklamę stanowiącą przedmiot niniejszej decyzji jest wyłącznie Fundacja [...], bowiem bezspornie foldery te były dystrybuowane na terenie aptek należących do strony. Zatem to strona dopuściła, poprzez akceptację, takiego stanu rzeczy do rozpowszechniania co najmniej na terenie aptek folderów z wykazem produktów leczniczych objętych programem dofinansowania z wykazem apteki w L. przy ul. [...] jako jej udziałowca realizującego ten program a stanowiących reklamę tej konkretnej apteki i jej działalności. Istotnym jest również, że jak wskazano w § 2 ust. 1 i 2 ww. umowy, dopłata w ramach Programu jest skierowana do klientów apteki a beneficjentem pomocy finansowej są wyłącznie klienci Aptek sieci [...] (vide § 2 pkt 4 umowy).
Organ wskazał, iż powyższa dopłata bez względu na swoją nazwę jest niczym innym jak zachętą skierowaną do potencjalnego klienta, aby skorzystał z usług konkretnej apteki. Przedmiotowa dopłata de facto jest tym samym co rabat. Klient zapoznając się z treścią folderu reklamowego o nazwie [...], otrzymuje informację jaka jest oferta cenowa apteki [...] w L. przy ul. [...]. Nadto przeciętny konsument nie będzie się zastanawiać, czy jest to faktycznie pomoc finansowa przy zakupie leków, ale będzie odbierał informację jako obowiązującą w podanym terminie ofertę promocyjną.
Organ powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2007 r. sygn. akt II CSK 289/07,
Stwierdził, że zgodnie z art. 94a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Jak wynika z brzmienia powyższego przepisu brak jest legalnej definicji reklamy aptek, a ustawodawca wskazuje jedynie co nie jest reklamą. Wyjaśnił, że wyprowadzając definicję reklamy należy sięgnąć do orzecznictwa sądowo-administracyjnego i przytoczył treść wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia: 10 grudnia 2012 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1756/12), 8 listopada 2012 r. (sygn. akt VI SA/Wa 168/12, 17 grudnia 2007 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1707/07), 20 września 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 838/10. Podniósł, że orzecznictwo w przedmiocie reklamy aptek wydane pod rządami ustawy - Prawo farmaceutyczne w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2012 r. i po wprowadzeniu całkowitego zakazu reklamy aptek obowiązującego obecnie reprezentuje jednolitą linię orzeczniczą która w sposób jednoznaczny wskazuje, iż za reklamę należy uznać wszelkie działania mające na celu zachęcenie potencjalnego klienta (pacjenta) do skorzystania z usług konkretnej apteki.
Zatem wszelkie działania mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do skorzystania z usług konkretnej apteki stanowi reklamę tej właśnie apteki. Foldery reklamowe informujące o aktualnej ofercie Fundacji [...] pomocy finansowej przy zakupie leków i suplementów diety dostępnej w aptece [...] jest w ocenie organu niczym innym jak zachętą do korzystania z usług apteki wskazanej w folderach - czyli w aptece [...] w L. przy ul. [...]. W konsekwencji GIF uznał, biorąc pod uwagę treść umowy zawartej przez stronę z Fundacją [...] oraz działania polegające na czynnym uczestnictwie apteki w Programie, polegającym na oferowaniu produktów leczniczych po cenach wskazanych w folderach reklamowych, w świetle obowiązującego zakazu reklamy oraz wykształconego w tym przedmiocie orzecznictwa, iż strona naruszyła art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne.
Organ zaznaczył, iż działalność reklamowa przedmiotowej apteki była prowadzona w okresie od dnia [...] stycznia 2012 r. do dnia [...] października 2012 r. - co wynika z oświadczeń strony kierowanych do organu I instancji zatem prawidłowo organ I instancji orzekł na podstawie art. 105 § 1 Kpa, o umorzeniu postępowania w przedmiocie nakazania zaprzestania prowadzenia reklamy w/w apteki.
W dalszej części uzasadnienia organ wskazał na treść art. 129b ust. 2 ustawy - Prawo farmaceutyczne i uznał za prawidłowe działanie organu I instancji w zakresie wymierzenia wysokości nałożonej kary.
Następnie organ szczegółowo odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu uznając je w konsekwencji za bezzasadne. Podkreślił, że umożliwił stronie przekazanie dodatkowych wyjaśnień, z czego strona nie skorzystała. Stwierdził, że w postępowaniu w I instancji zostały ustalone zasady współpracy pomiędzy B. sp. z o.o. z Fundacją [...]i stanął na stanowisku, że wyjaśnienie kwestii dotyczących zasad kolportowania Folderu Informacyjnego Fundacji [...] nie jest konieczne w niniejszym postępowaniu, ponieważ przepis art. 94a ustawy - Prawo farmaceutyczne nie wymaga od organów inspekcji farmaceutycznej ustalenia zasad prowadzenia zabronionej reklamy aptek, w tym kto kolportował kwestionowany folder, lecz stwierdzenia, iż taka działalność miała miejsce. WIF w W. potwierdził, poprzez zebrany w sprawie materiał dowodowy, iż była prowadzona reklama apteki należącej do strony, albowiem w Folderach Informacyjnych Fundacji [...], były zawarte informacje potwierdzające prowadzenie przez stronę zabronionej reklamy aptek.
Podniósł, że jeżeli strona podważa prawdziwość zebranych przez organ I instancji dowodów, to powinna udowodnić swoje stanowisko w trakcie prowadzonego przez organ postępowania odwoławczego, tym bardziej, że organ - przed wydaniem decyzji - wzywał stronę do zgłoszenia nowych wniosków dowodowych. W sytuacji braku nowych wniosków dowodowych, organ przy wydaniu rozstrzygnięcia, brał pod uwagę tylko i wyłącznie dowody zebrane w trakcie prowadzonego postępowania a stan faktyczny sprawy został potwierdzony zebranymi w postępowaniu administracyjnym dowodami. Wskazał, że organy Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej zostały umocowane prawem do nadzorowania przestrzegania tego zakazu i poza obszarem ich działania jest analizowanie zarówno konstytucyjności jak i ratio legis wprowadzenia zakazu określonego w art. 94a ust. 1 ustawy - Prawo farmaceutyczne i argumentował, że w sytuacji stwierdzenia naruszenia zakazu reklamy aptek organy Inspekcji Farmaceutycznej są zobligowane, zgodnie z art. 94a ust. 3 tejże ustawy - wydać decyzję nakazującą zaprzestania jej prowadzenia.
Uznał, że organ I instancji nie uchybił przepisom art. 129b ustawy Prawo farmaceutyczne. Argumentował, że kwestia prowadzenia spółkę działalności reklamowej została wykazana albowiem w aktach sprawy znajduje się zarówno umowa, która stanowiła podstawę do prowadzenia na rzecz strony działalności reklamowej apteki położonej w L. przy ul. [...], jak również materiał reklamowy w postaci gazetek Fundacji [...]. Ponadto strona miała możliwość zarówno na etapie postępowania I jak również II instancji do przedstawienia swojej opinii w tym zakresie, jednakże z przyczyn nieznanych organowi odwoławczemu tego nie uczyniła.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, B. sp. z o.o., zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji utrzymanej nią w mocy oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Podniosła zarzut naruszenia:
- - art. 107 § 1 k.p.a. w zw. ze 107 § 3 k.p.a. przez sformułowanie uzasadnienia decyzji w oparciu o założeniu, iż organ I instancji przypisał stronie działanie polegające na udziale apteki w L. w programie pomocy finansowej, organizowanym przez Fundację [...], podczas, gdy zgodnie z rozstrzygnięciem organu I instancji, organ ostatecznie takiej działalności stronie nie przypisał, stwierdzając w tym zakresie, iż działanie strony polegało jedynie na dystrybucji-folderu informacyjnego Fundacji [...] o Programie, co stanowi działanie istotnie różne od udziału apteki w samym Programie, w konsekwencji czego:
- a. WIF błędnie oznaczył zakres okoliczności, które winny zostać wyjaśnione, przyjmując m.in., iż okoliczności dotyczące kolportażu materiału informacyjnego nie stanowią w sprawie okoliczności istotnej,
- b. część prawna uzasadnienia nie dotyczy analizy działania, które zostało stronie przypisane, uniemożliwiając stronie zapoznanie się z motywami, na których oparł organ decyzję o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu I Instancji;
- - art. 37 Ustawy Prawo farmaceutyczne, art. 77 ust. 1 i 79 ust. 1 Ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zw. z art. 37 au u.p.f., a także art. 10 k.p.a. i art. 75 § 1 k.p.a. przez oparcie ustaleń w sprawie na treści notatek służbowych, sporządzonych w oparciu o bliżej nieokreślone "stwierdzenia" poczynione podczas nieformalnych czynności o charakterze kontrolnym, dokonanych przed wszczęciem postępowania administracyjnego, podczas gdy tego rodzaju czynności mogą być dokonywane wyłącznie w drodze kontroli, przeprowadzonej przy spełnieniu warunków i gwarancji określonych w art. 79 i następnych u.s.d.g., jej wyniki zaś winny zostać ujęte w formie protokołu kontroli, w związku z czym dowody w postaci notatek służbowych, uzyskane przez organ w drodze obejścia wyżej wskazanych przepisów, jako uzyskane w sposób sprzeczny z prawem, nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu administracyjnym,
- - niewłaściwe zastosowanie art. 80 k.p.a. polegające na dokonaniu oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny i sprzeczny z zasadami logicznego myślenia, poprzez przyjęcie, iż:
- a. treść oświadczenia strony, zgodnie z którym obecna edycja Programu Pomocy Finansowej rozpoczęła się 1 stycznia 2012 roku przesądza, iż z tym dniem apteka w L. rozpoczęła działalność reklamową, podczas gdy prawidłowa ocena dowodu w postaci oświadczenia strony jednoznacznie wskazuje, że data ta stanowi początek realizacji Programu przez Fundację, nie zaś początek realizacji jego założeń przez w/w aptekę,
- b. złożenie przez stronę pisma datowanego na dzień 17 października 2012 roku, w którym strona wniosła o umorzenia postępowania w związku z tym, iż "nienależnie od oceny prawnej aktywności będącej przedmiotem postępowania - działalność ta nie jest prowadzona" przesądza, iż apteka w L. brała udział w tymże Programie i miało to miejsce aż do daty złożenia przez stronę wskazanego oświadczenia, podczas gdy z tegoż oświadczenia okoliczności takie nie wynikają, zaś tego rodzaju rozumowanie stanowi w istocie niedozwolone domniemanie faktyczne dokonane na niekorzyść strony, a co więcej działanie, przypisane stronie przez WIF, w ogóle nie polegało na "udziale apteki w programie pomocy finansowej";
- - art 7 k.p.a., w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez przyjęcie, iż treść folderów informacyjnych, w posiadanie których wszedł organ, zachęcała do zakupów w aptece w L., przy ul. [...] podczas gdy organy I i II instancji nie ustaliły, aby oferta wskazana w tych folderach miała jakikolwiek związek z ofertą apteki w L.;
- - art. 7 i 77 k.p.a. przez przyjęcie, iż bierność strony w zakresie gromadzenia materiału dowodowego może stanowić podstawę do zaniechania wyjaśnienia sprawy w sposób wnikliwy, wyczerpujący i zgodny z zasadą prawdy materialnej podczas gdy tego rodzaju rozumowanie jest bezwzględnie niedopuszczalne w odniesieniu do postępowań, w których stosowane są normy o charakterze represyjnym;
- - art. 78 § 2 k.p.a. przez oddalenie wniosku dowodowego strony a następnie oparcie decyzji na ustaleniu odmiennym od tego wskazanego w tezie pominiętego dowodu.
W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła i szczegółowo uzasadniła podniesione zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Farmaceutyczny wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 107 § 1 Kpa. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi.
Uzasadnienie jest zatem obowiązkowym składnikiem decyzji mającym na celu wyjaśnienie rozstrzygnięcia, przy czym z treści ww. przepisu wynika, że jest to element decyzji równouprawniony z jej osnową (zob. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 114/12, dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze treść art. 107 § 1 k.p.a. stwierdzić należy, że uzasadnienie decyzji nie może zastąpić jej rozstrzygnięcia. Sentencja decyzji zawiera rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, dlatego też z uzasadnienia nie można wywodzić wniosków, co do zakresu praw przyznanych stronie lub nałożonych na nią obowiązków. W powoływanym wielokrotnie w orzecznictwie wyroku z dnia 12 kwietnia 1999 r., sygn. akt IV SA 1886/96 - Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że rozstrzygnięcia decyzji nie można wyprowadzać z treści uzasadnienia (LEX nr 48694).
Rozstrzygnięcie decyzji musi być sformułowane w taki sposób, ażeby możliwe było następnie wykonanie decyzji i by nie było wątpliwości, nawet po latach, czego ono dotyczyło. Ma to szczególne znaczenie w decyzjach, których wykonanie może przebiegać z zastosowaniem środków egzekucji administracyjnej.
Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji naruszył powyższe zasady, gdyż z osnowy decyzji nie wynika rozstrzygnięcie jakie w sprawie zapadło, rozstrzygnięcie można wywnioskować dopiero z treści uzasadnienia decyzji organu zarówno I jak i II instancji. Osnowa decyzji organu I instancji wynika jedynie z pkt 1, że organ umorzył postępowanie administracyjne w części dotyczącej nakazania przedsiębiorcy, jednak nie wiadomo co organ miał nakazać przedsiębiorcy, zaś w pkt II osnowy decyzji organ "nakłada karę pieniężną na przedsiębiorcę: B. sp. z o.o. z siedzibą w W. prowadzącego reklamę apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" w L., ul. [...] i jej działalności - polegającą na dystrybuowaniu folderu informacyjnego fundacji [...] o programie pomocy finansowej przy zakupie leków nierefundowanych w aptece [...] w K. w kwocie: 5000 zł (pięć tysięcy złotych)". Z tak sformułowanego rozstrzygnięcia również wprost nie wynika za co przedsiębiorca został ukarany, można wnioskować, że za niedozwoloną reklamę apteki.
Wymaga podkreślenia, że decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Przy czym rozstrzygnięcie zwane osnową decyzji powinno być jednoznaczne, jasne, pełne i nie nasuwające wątpliwości co do jego zakresu. Osnowa decyzji musi być tak sformułowana, aby z niej wyraźnie wynikało, jakie obowiązki i za co zostały na stronę nałożone oraz w jakim zakresie organ umorzył postępowanie. Rozstrzygnięcie nie może być w ocenie Sądu uzupełnione uzasadnieniem decyzji.
Należy także zauważyć, że organy skarżone decyzje w niniejszej sprawie wydały w oparciu m.in. o przepis art. 94a ust.1 oraz art. 129b ust.1 Prawa farmaceutycznego. Wskazane przepisy stanowią, że zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Z kolei art. 129b ust.1 w/w ustawy stanowi, że karze pieniężnej w wysokości do 50.000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności.
Z powyższych przepisów wynika zatem, iż reklama apteki oraz punktu aptecznego i ich działalności jest niedozwolona. Przy czym wypada w tym miejscu wskazać, iż rolą organu administracji jest podjęcie i przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego celem ustalenia m. in. czy mamy w danym wypadku do czynienia z reklamą apteki lub punktu aptecznego albo działalności tych placówek oraz niezbędne jest w każdym wypadku ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości podmiotu, który zlecił daną reklamę lub który ją prowadzi.
Z akt sprawy nie wynika, iżby reklamującym przedmiotową aptekę w rozumieniu art. 94a ust. 1 ustawy – Prawo farmaceutyczne była spółka B., do której skierowano decyzje nakazujące zaprzestania prowadzenia reklamy apteki i wymierzające karę pieniężną za naruszenie tego zakazu. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stwierdzić bowiem należy, że organ nie dokonał w sposób prawidłowy rozróżnienia od siebie dwóch różnych podmiotów prawnych (Fundacji [...]sp. z o.o. i B. sp. z o.o.) i przypisuje B. sp. z o.o. działania Fundacji [...] sp. z o.o., czyniąc ten pierwszy podmiot odpowiedzialnym za naruszenie zakazu prowadzenia reklamy apteki. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 kwietnia 2015 r. sygn. II GSK 1843/14 że "czym innym jest (...) udział w programie pomocy finansowej przy zakupie leków, polegający na sprzedaży leków objętych tym programem, a czym innym reklamowanie tej działalności. Z przepisów art. 94a ust. 3 w związku z art. 129b ust. 1 ustawy – Prawo farmaceutyczne wynika, że karze za reklamowanie apteki podlega prowadzący reklamę, a nie prowadzący aptekę".
Powyższe oznacza zatem, że organ jest zobligowany ustalić podmiot prowadzący reklamę w sposób nie budzący wątpliwości, czego w tej sprawie nie uczyniono Tym samym zdaniem Sądu zasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, 77, 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych czynności do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i załatwienia sprawy oraz zgromadzenia stosownego materiału dowodowego potwierdzającego okoliczność, że to skarżąca dystrybuowała folder informacyjny Fundacji [...] a także przez przyjęcie, iż bierność strony w zakresie gromadzenia materiału dowodowego może stanowić podstawę do zaniechania wyjaśnienia sprawy przez organ.
Sąd bowiem przypomina, że gospodarzem postępowania administracyjnego jest organ i to na nim ciąży obowiązek zebrania niezbędnego i pełnego materiału dowodowego w sprawie, który w szczególności w wypadku decyzji nakładających na podmiot obowiązki i kary winien w sposób niebudzący wątpliwości wykazywać naruszenie jakiego dopuścił się podmiot w stosunku do którego wszczęto i prowadzono postępowanie oraz wydano decyzję.
Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią powyższe rozważania, w szczególności przeprowadzając postępowanie wyjaśniające ukierunkowane na ustalenie czy skarżąca czy też inny podmiot naruszył art. 94a ust.1 Prawa farmaceutycznego a przy rozstrzyganiu organ winien mieć również na względzie wskazania Sądu dotyczące formułowania sentencji rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postanowiono na podstawie art. 200 p.p.s.a.