Uzasadnienie
W skardze na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej jako: "Przewodniczący KRRiT") z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sprawie uchylenia w części decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. zmieniającej koncesję z dnia [...] lutego 2004 r. udzieloną T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "[...]", w zakresie ustalenia wysokości opłaty za zmianę koncesji oraz naliczenia opłaty w wysokości 945 450 zł – skarżąca T. Sp. z o.o. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu powołanego wniosku podała, że w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. o sygn. akt P 9/09, w oparciu o art. 145a § 1 K.p.a. wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zmiany koncesji nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. dokonanej decyzją Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] lipca 2009 r. w części dotyczącej ustalenia wysokości opłaty za zmianę koncesji.
Wskazała, że organ na skutek wznowienia postępowania uchylił stosowny punkt decyzji z niekonstytucyjną opłatę oraz naliczył nową opłatę około 4 razy wyższą, aniżeli wynikającą z niekonstytucyjnych przepisów, co oznacza że szukając ochrony prawnej wobec niezgodnego z Konstytucją działania Państwa została "ukarana".
W ocenie skarżącej egzekwowanie podwyższonej opłaty na obecnym etapie może być traktowane jako naruszenie konstytucyjnego prawa do ochrony sądowej, a to ze względu na bardzo duże obciążenie ekonomiczne wynikające z orzeczenia organu, który działając na podstawie uchwalonego przez KRRiT rozporządzenia określił nową wysokość opłaty – 4 – krotnie wyższą, aniżeli określoną na podstawie niekonstytucyjnych uchylonych przepisów.
Skarżąca dodatkowo podniosła, że składając wniosek o wznowienie postępowania (ograniczony miesięcznym terminem od dnia wejścia w życie powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego) nie znała stawek opłat koncesyjnych, gdyż nowe przepisy w tej sprawie zostały uchwalone i weszły w życie dopiero kilka miesięcy po terminie po upływie terminu do złożenia powołanego wniosku, a także działając racjonalnie nie mogła przypuszczać, że korzystając ze swych konstytucyjnych praw zostanie obciążona tak wysoką opłatą przez organ, który miał udział w uchwaleniu przepisów o nowych opłatach.
W konkluzji stwierdziła, że podstawowe zasady sprawiedliwości wymagają, by kwestia podwyższenia opłaty została zbadana przez Sąd, zanim opłata zostanie uiszczona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t.j.), dalej jako "p.p.s.a.", katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt II OZ 412/13, LEX nr 1319092).
Wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić tylko w razie wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przesłanką taką nie jest zasadność skargi strony w przedmiotowej, bądź w innej sprawie sądowoadministracyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 87/13, LEX nr 1305524).
Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że powołane przez skarżącą okoliczności związane z podwyższeniem opłaty za rozszerzenie koncesji w stosunku do opłaty naliczonej na podstawie niekonstytucyjnych i uchylonych przepisów - nie uprawdopodabniają zaistnienia w jej sprawie którejkolwiek z enumeratywnie określonych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek warunkujących zastosowanie tymczasowej ochrony sądowej.
Zważyć należy, że przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r. o sygn. akt II OSK 590/12, LEX nr 1248471).
Jednocześnie należy nadmienić, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza o losie skargi, którą Sąd podda odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. W postępowaniu, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się zgodności z prawem kwestionowanego aktu, a wyłącznie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.