Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 296/15

Uzasadnienie

1. I. Stan sprawy przedstawia się następująco:
2. 1. W dniu [...] maja 2014 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 z późn. zm.), dalej również: u.o.a., przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu przy ul. S. [...] w G. Lokal był zajmowany przez Pana M. O. w związku z wykonywaniem działalności gospodarczej pod firmą F., dalej: skarżący lub strona. Kontrola została przeprowadzona przez pracowników Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A, w obecności Pani W. K., zarządcy budynku. W trakcie przeprowadzonej kontroli ujawniono: dziewięć odbiorników telewizyjnych marki [...] w pokojach i w protokole kontroli stwierdzono, że odbiorniki w ilości 9 szt. odbiorników telewizyjnych są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Określono, że czas używania odbiorników wynosił: 1 miesiąc i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia Pani W. K. W protokole odnotowano, iż: w chwili kontroli odbiorniki były sprawne. Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolerów i Panią W. K. Do protokołu załączono oświadczenie Pani W. K., zarządcy budynku, opatrzone datą [...] maja 2014 r., z którego wynikało, iż 9 odbiorników telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez Stronę było w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie było możliwe z następujących przyczyn: pokoje zajęte przez gości pensjonatu.
3. 2. Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] organ I instancji, tj. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Jednocześnie, zgodnie z art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej: k.p.a., organ I instancji poinformował Stronę o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji nakładającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Do pisma załączono potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię protokołu z przeprowadzonej kontroli oraz oświadczenia.
4. 2. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. decyzją z dnia [...] października 2014 r. Nr [...], na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 6 u.o.a. w zw. z rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 września 2013 r. w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz. U. z 2013 r. poz. 1140) oraz art. 104 k.p.a. stwierdził, że skarżący nie wykonywał obowiązku określonego w § 2 oraz § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676) i ustalił opłatę za używanie 9 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 5 211,00 zł (słownie: pięć tysięcy dwieście jedenaście zł). Rozstrzygnięcie to zostało wydane na podstawie protokołu z przeprowadzonej w dniu [...] maja 2014 r. kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV.
5. 3. W dniu 16 października 2014 r. (data nadania w placówce operatora wyznaczonego) Pan M. O. wniósł odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2014 r. Nr [...], w którym podniósł, iż w lokalu przy ul S. [...] w G. znajduje się tylko jeden odbiornik telewizyjny, który funkcjonuje. Pozostałe odbiorniki znajdujące się w obiekcie nie były i nie są używane z uwagi na brak połączenia ze względu na skomplikowany problem techniczny z anteną. Skarżący twierdził, że pensjonat funkcjonuje wyłącznie w okresie sezonu letniego, zatem jeden odbiornik jest wystarczający. Strona wskazała, iż nie może się zgodzić z nakazem zarejestrowania 9 odbiorników, ponieważ nie są one podłączone i nie ściągają telewizji. Strona nie zgodziła się również z kwotą nałożonej opłaty, ponieważ tylko jeden z odbiorników nadaje się do użytkowania. Strona podniosła, iż to ona powinna być osobą kontrolowaną z uwagi na to, iż jest właścicielem V. w G., tymczasem nie został poinformowany o przeprowadzonej kontroli. Strona zarzuciła, iż kontrola naruszyła przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Ponadto podniosła, iż nie było możliwe stwierdzenie przez kontrolerów ilości odbiorników i ich stanu technicznego z uwagi na brak wejścia do pomieszczeń i brak dokonania oględzin.
6. 4. Minister Administracji i Cyfryzacji (nazywany dalej "Ministrem") decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 u.o.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania skarżącego utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] października 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji Minister powołał się na art. 2 ust. 1 u.o.a., zgodnie z którym za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. W myśl art. 2 ust. 2 ww. ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Oznacza to, że zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a z tego wynika obowiązek posiadacza do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie.

W myśl ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5.

W świetle materiału dowodowego sprawy okoliczność używania przez skarżącego w dniu przeprowadzonej kontroli w lokalu zajmowanym na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej dziewięciu odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu nie budziły, zdaniem Ministra, wątpliwości.

W toku czynności kontrolnych osoba uczestnicząca w kontroli miała możliwość złożenia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia kontroli, czy też okoliczności w nim wskazanych, tj. w zakresie ilości i rodzaju używanych przez stronę odbiorników, a także okresu ich używania. Mogła także oświadczyć, że nie posiada wiedzy w przedmiocie objętym kontrolą. Osoba ta podpisała protokół bez zastrzeżeń. Na tej podstawie organ uznał, ze osoba uczestnicząca w kontroli dysponowała wiedzą niezbędną dla ustalenia okoliczności faktycznych stanowiących podstawę do wydania decyzji administracyjnej.

W ocenie organu nie było podstaw do odmowy uznania wiarygodności jej oświadczenia odnośnie ilości odbiorników telewizyjnych w lokalu i ich technicznych możliwości odbioru programów. Uczestnik kontroli, będąc osobą zastępującą właściciela był rozeznany w funkcjonowaniu prowadzonej przez skarżącego działalności, a zarazem świadom celu kontroli, w której brał udział, zatem informacje pochodzące od niego stanowiły pełnowartościowe źródło dowodowe, na podstawie którego możliwe było dokonywanie ustaleń stanu faktycznego sprawy.

1. 5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 grudnia 2014 r. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2014 r. skarżący wniósł o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

1. 1) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 u.o.a. oraz art. 7 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a także nierozpoznanie istoty odwołania i nie wyjaśnienie istoty sprawy w postępowaniu odwoławczym, lecz arbitralne przyjęcie słuszności rozstrzygnięcia decyzji I instancji oraz bezpodstawne uznanie za prawidłowe domniemania istnienia odbiorników telewizyjnych oraz ich stanu technicznego, a w konsekwencji nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego oraz oparcie się na protokole kontroli przeprowadzonej wbrew przepisom Rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 września 2013 r. w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz. U. z 2013 r., poz. 1140) - bowiem osoby kontrolujące nie przedstawiły urzędowo wymaganych upoważnień do dokonania kontroli oraz oparły się jedynie na oświadczeniu złożonym przez osobę nieuprawnioną do reprezentowania kontrolowanego - co za tym idzie uznać należy, iż kontrola przeprowadzona została w sposób nieprawidłowy i nie może stanowić podstawy wydania przedmiotowych decyzji;
2. 2) art. 75 k.p.a. w zw. z art. 68 k.p.a. poprzez oparcie się na protokole kontroli sporządzonym w sposób niezgodny z zasadami wyrażonymi w art. 68 k.p.a. oraz rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 września 2013 r. w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz. U. z 2013 r., poz. 1140), zawierającym informacje nieprawdziwe przekazane przez osobą nieuprawnioną do reprezentowania kontrolowanego, niezweryfikowane przez osoby kontrolujące; a w konsekwencji zarzucam naruszenie prawa materialnego, tj.:
3. 3) art. 2 ust. 2 i ust. 4 oraz art. 5 ust. 3 u.o.a., poprzez bezpodstawne uznanie przewidzianego w tych przepisach domniemania faktycznego za prawidłowe i wymierzenie opłaty za używanie 9 odbiorników, bez uzyskania dowodów na faktyczną ich liczbę oraz ich sprawność,,
4. 5. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
5. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
6. 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).
7. 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.
8. 3. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
9. 4. W ocenie Sądu w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie organ miał w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącego opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz nakazać ich rejestracji.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 u.o.a.). Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza.

W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust.

3. Przy czym stosownie do treści art. 5 ust. 3 u.o.a. w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika.

5. W toku przeprowadzonej przez operatora publicznego kontroli w dniu [...] maja 2014 r., o godz. 11:15, w lokalu przy ul. S. [...] w G. zajmowanym na potrzeby prowadzonej przez Pana M. O. działalności gospodarczej pod firmą F. z głównym miejscem wykonywania działalności pod adresem L. [...] lok. [...] w G. Kontrola została przeprowadzona w obecności Pani W.K., zarządcy budynku.

W wyniku kontroli ujawniono w lokalu 9 szt. odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Do protokołu kontroli wpisano oświadczenie osoby zastępującej właściciela, że odbiorniki były używane przez dwa miesiące. Ustalenia kontroli utrwalono w protokole kontroli z dnia [...] maja 2014 r., podpisanym przez osobę uczestniczącą w kontroli, bez zastrzeżeń.

6. W ocenie Sądu twierdzenia skarżącego, że podpisanie protokołu kontroli jedynie przez Zarządcę budynku jest niezgodne z zasadami jej reprezentacji - nie może, zdaniem Sądu, odnieść zamierzonego skutku, albowiem żaden przepis u.o.a. nie wymaga, by w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentacji podmiotu kontrolowanego. Dodatkowo pamiętać należy, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości potwierdził, że sporne odbiorniki w ilości 9 sztuk znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów.

W zarysowanym powyżej mechanizmie odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. Zasadniczo, bowiem jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy istotnie w jej przypadku doszło do sytuacji używania niezarejestrowanego odbiornika. Przy czym zauważyć należy, że protokół kontroli obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie.

Stwierdzone podczas kontroli i znajdujące umocowanie w art. 7 ust. 1 u.o.a. używanie niezarejestrowanego odbiornika, uzasadniające nałożenie opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a. kontrolujący utrwala w protokole kontroli. Powyższe stanowi następnie podstawę do wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a. Taki protokół kontroli, zdaniem Sądu zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

W warunkach niniejszej sprawy – protokół został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych – co uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie. Przy czym, zdaniem Sądu, moc dowodową sporządzonego protokołu zwiększa również fakt, że został on bez zastrzeżeń podpisany przez przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, co potwierdza domniemanie prawdziwości zawartych w nim ustaleń

Za wiarygodne uznać również należy, w ocenie Sądu, oświadczenie osoby zastępującej właściciela wciągnięte do protokołu z kontroli o ilości ujawnionych w obiekcie odbiorników i czasie ich eksploatacji. Zdaniem Sądu, osoba ta z racji pełnionej funkcji, musi być zorientowana w sprawach związanych z działalnością kontrolowanego lokalu a składane przez nią oświadczenia, wobec których nie przedstawiono wiarygodnych przeciwdowodów – za dopuszczalne i wiarygodne dowody w sprawie.

Po drugie, ustosunkowując się do podnoszonych w skardze argumentów, że zarządca budynku nie była osobą upoważnioną przez skarżącego, należy wskazać, iż trudno uznać, by do zastępowania właściciela pod jego nieobecność w firmie, wyznaczył on przypadkową osobę. Ponadto sama obecność tej osoby na terenie kontrolowanego obiektu stwarzała domniemanie, że jest to osoba czynna w lokalu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 97 k.c. W myśl tego przepisu osobę czynną w lokalu przedsiębiorstwa przeznaczonym do obsługiwania publiczności poczytuje się w razie wątpliwości za umocowaną do dokonywania czynności prawnych, które zazwyczaj bywają dokonywane z osobami korzystającymi z usług tego przedsiębiorstwa.

Reasumując, jak to już wyżej zostało wykazane, w protokole kontroli utrwala się przebieg i wyniki kontroli. Sporządzony jest on przez kontrolującego, a w sytuacji, gdy jak w niniejszej sprawie, w czynnościach kontrolnych bierze udział przedstawiciel podmiotu kontrolowanego – przedstawia się go do podpisu tej osobie.

Dodatkowo pamiętać należy, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2012 r., VI SA/Wa 1786/12). W przedmiotowej sprawie Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów podważających ustalenia kontroli. Twierdzenia Strony w tym zakresie stanowią jedynie wyraz ogólnego przekonania nie poparty żadnymi dowodami. Skarżąca nie wyjaśniła kim de facto w jej ocenie jest osoba, która w ocenie organów pełniła funkcję zarządcy kontrolowanego budynku, ani dlaczego znajdowała się ona w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej skarżącego.

1. 7. Odnośnie zarzutów skargi, to w ocenie Sądu, chybione są zarzuty naruszenia art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 u.o.a. oraz art. 7 k.p.a. jak również art. 2 ust. 2 i 4 oraz art. 5 ust. 3 u.o.a.

Organ przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zapewnił Stronie udział we wszystkich etapach postępowania. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 77 k.p.a. zgodnie z art. 2 ust. 2 u.o.a., domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Nie ulega wątpliwości, iż w trakcie kontroli ujawniono 9 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. W przedmiotowej sprawie, podczas przeprowadzonej kontroli ustalono, iż ujawnione odbiorniki są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu może dokonać się w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności lub ewentualnie w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli.

Zarówno jeden jak i drugi sposób ustalenia jest dopuszczalny, jednak informacja o tym fakcie musi znaleźć się w protokole z kontroli podpisanym przez kontrolujących i przez osobę uczestniczącą w kontroli (zob. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2015 r. sygn. akt: VI SA/Wa 553/15).

W przedmiotowej sprawie z treści protokołu jasno wynika, iż kontrolerzy weszli w posiadanie informacji dotyczących ilości ujawnionych odbiorników i ich gotowości do natychmiastowego odbioru programu w oparciu o oświadczenie Pani W. K., które nie zostało przez nią odwołane ani zmienione.

8. W tej sytuacji należy uznać, że organy w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Zgodnie z tezami orzecznictwa, które to skład orzekający, podziela i przyjmuje za własne, posiadanie, w rozumieniu ustawy z 2005 r. o opłatach abonamentowych, zostało określone jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, przy czym dla nałożenia stosownych obowiązków na pracodawcę określonych w art. 7 ust. 6 tej ustawy wystarczające jest wykazanie, że odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu znajduje się w lokalu użytkowym zajmowanym przez jego firmę (por. wyrok WSA w Warszawie z 11 lutego 2013 r., VI SA/Wa 2240/12, orzeczenia.nsa.gov.pl), a do kontroli przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy z 2005 r. o opłatach abonamentowych nie mają zastosowania przepisy u.s.d.g. (por. NSA wyrok z 7 października 2014 r., II GSK 1264/13, orzeczenia.nsa.gov.pl).

1. 9. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.