Uzasadnienie
Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2015 r. odrzucono skargę P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podwyższonej opłaty eksploatacyjnej z tytułu prowadzenia wydobycia piasku z terenu działki leśnej.
W dniu 6 października 2015 r. P. W. złożył do Sądu na urzędowym formularzu (PPF) wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu w sprawie z przedmiotowej skargi.
Z informacji podanych przez skarżącego w formularzu oraz przedłożonego oświadczenia wynika, iż skarżący pozostaje bez stałej pracy, uzyskuje dochód z prac dorywczych w wysokości 200 zł netto miesięcznie, utrzymuje się z pomocy udzielanej mu przez członków rodziny. Złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie, iż nie posiada rachunków bankowych
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
Skarżący aktualnie pozostaje bez stałej pracy. Jak wyjaśnił, utrzymuje się z pomocy udzielanej przez członków rodziny oraz niewielkich kwot uzyskiwanych z tytułu wykonywania prac dorywczych. Uznać więc należy, iż skarżący nie ma możliwości uzyskania środków finansowych, które mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego. W konsekwencji nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.. Nie sposób oczekiwać czynienia oszczędności od osoby, której dochody wystarczają jedynie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych (tak też w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 890/04). Skarżący nie dysponuje przy tym żadnymi oszczędnościami, jak wynika z oświadczenia skarżącego oraz z nadesłanego zaświadczenia o likwidacji rachunku bankowego.
Tym samym uznać należy, iż skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Przyznanie prawa pomocy wywołuje skutki prawne ex nunc, tj. od momentu złożenia przedmiotowego wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.