Uzasadnienie
W dniu 7 października 2015 r. M. Z. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Na wstępie należy wskazać, że Minister Gospodarki odmówił w przedmiotowej sprawie zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej: "k.p.a."), zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, zgodnie z którym przyjmuje się że przepis art. 101 § 3 k.p.a., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz.
18) nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego (por. m.in. postanowienia NSA z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 1617/12, z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1175/12, z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1906/12, czy też wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2825/12 oraz postanowienie NSA z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1590/13).
Jak stanowi przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnym (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, w drodze odrębnej skargi, jest wyłączona w sprawach, które w toku postępowania administracyjnego są załatwiane postanowieniem, na które nie służy zażalenie. Oznacza to, że jeżeli określona kwestia w postępowaniu administracyjnym jest załatwiona w drodze postanowienia, na które nie służy zażalenie, to rozstrzygnięcie dotyczące tej kwestii nie jest poddane kontroli sądów administracyjnych (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. II OSK 1590/13).
W świetle powyższego należy stwierdzić, że skoro przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania, a zatem nienależące do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., to nie podlega ono zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Okoliczności tej nie zmienia fakt, że stronę błędnie pouczono w zaskarżonym postanowieniu o możliwości jego zaskarżenia do Sądu.
Prezentowane stanowisko Sądu nie oznacza, że strona skarżąca niezadowolona z postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania zostaje pozbawiona możliwości jego kontroli. Zgodnie bowiem z art. 142 k.p.a., strona może kwestionować takie rozstrzygnięcie w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Należy zauważyć, że na takie też przyczyny uzasadniające wykluczenie zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania wskazywano w uzasadnieniu rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Sejm RP VI kadencji, nr druku: 2987). Ten sam argument przemawia także za wykluczeniem zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania.
W świetle powyższego, Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.