Uzasadnienie
Skarżący – W. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Prezydenta m. W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], przy którym organ działając na podstawie art. 133 K.p.a. przekazał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. odwołanie skarżącego od decyzji Prezydenta m. W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1 000 zł z tytułu niedopełnienia obowiązku wynikającego z art. 14 ustawy o transporcie drogowym.
Jak wynika z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] wydanej na skutek odwołania W. D. – decyzja Prezydenta m. W. z dnia [...] czerwca 2013 r. została uchylona, a postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej umorzone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, gdyż nie podlega kognicji sądów administracyjnych.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest czynność Prezydenta m. W. podjęta na podstawie art. 133 K.p.a. polegająca na przesłaniu odwołania od decyzji podjętej przez ten organ do organu wyższego stopnia.
Niewątpliwe czynność ta nie stanowi ani decyzji administracyjnej, ani też żadnego z postanowień wymienionych w pkt 2 i 3 powołanego przepisu, co oznacza, że należy dokonać jej analizy pod kątem stwierdzenia, czy zaliczyć je można do aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w pkt 4 wymienionego przepisu.
W świetle piśmiennictwa i orzecznictwa (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 2, str. 29-30, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, wyd. 3, s. 62 – 63), kategorię działań administracji, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. charakteryzują następujące elementy. Są to akty lub czynności, które: nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.; są podejmowane w sprawach indywidualnych, ponieważ akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5-6 p.p.s.a.; muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w takim zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli; dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; oznacza to, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 1996 r., sygn. akt I SA 1326/96).
Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżona w niniejszej sprawie czynność materialno-techniczna polegająca na przekazaniu do organu wyższego stopnia odwołania od rozstrzygnięcia organu I instancji nie rozstrzyga władczo o prawach lub obowiązkach w indywidualnej sprawie, nie kształtuje nowej sytuacji prawnej, a jedynie ma na celu zapewnić przekazanie odwołania wraz z aktami sprawy do organu właściwego do rozpoznania odwołania. Nie stanowi zatem podlegającej kontroli sądowoadministracyjnej czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – wobec uznania, że czynność przekazania odwołania do organu wyższego stopnia nie podlega jurysdykcji sądowoadministracyjnej - orzekł jak w sentencji.