Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 zł na Z. W. prowadzącego Z. (dalej: skarżący).
Podstawą prawną rozstrzygnięcia były przepisy art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 – zwanej dalej prd), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 460 - zwanej dalej udp), § 3 ust. 1 pkt 3 lit. a), § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 951).
Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, w pozostałych przypadkach. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej, potrójnej osi nienapędowej, dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego.
W dniu [...] maja 2015 r. w L. na ul. M. zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował Pan A. Z., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem piasku (ładunek podzielny) w imieniu przedsiębiorcy Pana Z. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: Z. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] maja 2015 r.
W odwołaniu skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 7, 8, 11 k.p.a. przez niezrozumiałe sformułowanie rozstrzygnięcia i nałożenie kary za stan faktyczny poddany ukaraniu na mocy innej decyzji administracyjnej. Strona wskazuje, iż w wyniku jednej kontroli wydano dwie decyzje administracyjne o nr [...] i nr [...], którymi nałożono kary pieniężne każda w wysokości 15000 złotych. W ocenie strony takie postępowanie organu stanowi rażące naruszenie prawa, w tym art. 140aa ust. 1 prd, który stanowi, że za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia nakłada się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Mając na uwadze przedstawioną w treści odwołania argumentację strona wniosła o uchylenie decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r.
Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2015 r. W odniesieniu do zarzutu wydania dwóch decyzji administracyjnych na podstawie tego samego protokołu kontroli z dnia [...] maja 2015 r. wskazał, iż faktycznie na jego podstawie nałożono dwie kary administracyjne po 15000 zł każda - na załadowcę: Panią U. B. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą – K. oraz na skarżącego.
Podtrzymał w pozostałym zakresie twierdzenia faktyczne oraz ich ocenę prawną, prezentowane w decyzji organu I instancji.
Skarżący od powyższej decyzji wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., a także o uchylenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu wniesionej opłaty sądowej.
Strona zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 140aa ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 104 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna, w zakresie, w jakim zarzuca naruszenie przez organy obydwu instancji przepisów procedury administracyjnej – art. 78, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Podstawą ustaleń faktycznych były w niniejszej sprawie okoliczności utrwalone w protokole kontroli, jaka odbyła się w dniu [...] maja 2015 r. w L., przy ul. M. Jak wynika z ww. protokołu, zatrzymanym do kontroli kierowcą był N. K., kierujący pojazdem członowym: [...], nr rej. [...] z naczepą: [...].
Masa całkowita ujęta w protokole to 47, 74 t.
W decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. pojazd członowy o numerach takich, jak wskazane w protokole kontroli w dniu kontroli kierowany był przez kierowcę A. Z. Inaczej jest w zaskarżonej decyzji (decyzja GITD z dnia [...] września 2015 r.), w której na 1 str. (dół) i 2 str. (dół) jako kierowca figuruje A. Z.; kierował on pojazdem o odmiennych, niż w protokole kontroli i decyzji [...] WITD numerach rejestracyjnych: pojazdem o nr rej. [...] z naczepą – [...]. Na str. 5 tej decyzji jako kierowca widnieje N. K. i na str. 3 numery rejestracyjne są takie, jak w protokole kontroli.
W decyzji organu odwoławczego masa całkowita pojazdu członowego wynosi 43,9 t (str.
3) podczas, gdy w decyzji [...] WITD parametr ten wynosił 45,96 t (str. 2). Zamieszczona w protokole kontroli "Pomierzona rzeczywista masa całkowita pojazdu (zespołu) po objęciu błędów ważenia wyniosła 43,74 t" (str. 2 protokołu kontroli).
Jest rzeczą oczywistą, że wobec wielości popełnionych błędów, jak również ich ciężaru gatunkowego – dotyczą istotnych w sprawie ustaleń odnoszących się do okoliczności realizacji zadania transportowego – Sąd dostrzegł brak wyjaśnienia sprawy w jej całokształcie i to zarówno przez organ I, jak i II instancji.
Dokonując ustaleń faktycznych sprzecznych z materiałem dowodowym organy dopuściły się naruszenia art. 7, 8, 77 § 1, a także art. 107 § 3 k.p.a.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy poddadzą raz jeszcze analizie materiał dowodowy zgromadzony w sprawie a w szczególności protokół kontroli dokonanej w dniu [...] maja 2015 r. w L. przy ul. M. i oceni, czy ustalenia faktyczne w nim utrwalone są wystarczające dla przyjęcia odpowiedzialności skarżącego z tytułu naruszenia przepisów ustawy o ruchu drogowym.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) Sąd uchylił obydwie wydane decyzje, mając na uwadze prawo strony do wyczerpania dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Nadto o kosztach Sąd orzekł na zasadzie art. 200 p.p.s.a.