Uzasadnienie
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 303/17 oddalono skargę M. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 20167 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.
M. J. (dalej jako skarżący) złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie z przedmiotowej skargi.
Z informacji podanych przez skarżącego w formularzu oraz z nadesłanych dokumentów i oświadczeń wynika, iż skarżący prowadzi gospodarstwo domowe razem z żoną i dwójką małoletnich dzieci. Skarżący uzyskuje dochód z tytułu umowy zlecenia w kwocie ok. 291 złotych netto miesięcznie (załączono rachunki do umowy zlecenia potwierdzające powyższe) oraz pobiera z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej zasiłek rodzinny w wysokości 220 zł (załączono kopię wyciągu z rachunku bankowego potwierdzającego powyższe). Żona skarżącego uzyskuje dochód z tytułu pobieranego zasiłku macierzyńskiego w wysokości ok. 1160 zł netto miesięcznie oraz w ramach świadczenia "500+" uzyskuje kwotę 1000 zł netto miesięcznie (załączono kopię wyciągu z rachunku bankowego potwierdzającego powyższe).
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 roku poz. 1369), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż zasadnym jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie. Skarżący i żona skarżącego uzyskują dochód w łącznej wysokości ok. 2671 zł netto miesięcznie, jednakże w kontekście konieczności pokrycia niezbędnych, miesięcznych wydatków, w tym wydatków związanych chociażby z zakupem żywności, odzieży, lekarstw, pokrycia kosztów utrzymania małoletnich dzieci skarżącego czy też zapłaty czynszu za mieszkanie, w ocenie rozpoznającego wniosek nie jest możliwe poczynienie przez skarżącego oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia kosztów postępowania. Nie sposób oczekiwać bowiem czynienia oszczędności od osób, których dochody wystarczają jedynie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych (tak też w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 890/04).
Tym samym uznać należy, iż skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie skarżącego prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.