Uzasadnienie
R. C., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] (dalej "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.
Skarżący jednocześnie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w dniu 14 października 2015 r. w rozmowie telefonicznej z pracownikiem Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego dowiedział się, że doszło do uprawomocnienia się decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego wydanej w związku ze złożonym odwołaniem od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r.
Skarżący kategorycznie stwierdził, że decyzja ta nie został mu doręczona. Zauważył, że prowadzona działalność gospodarcza zarejestrowana jest w miejscu jego zamieszkania: [...]. Cała korespondencja, podobnie jak przesyłki prywatne, kierowana jest właśnie na te adres. Skarżący wyjaśnił, że zamieszkuje tam z całą rodziną. W okresie, kiedy najprawdopodobniej mogło dojść do próby doręczenia przedmiotowej przesyłki skarżący z pewnością był w domu (podobnie jak inni domownicy) i sprawdzał pocztę. W ocenie skarżącego nie jest możliwe, aby odbierając korespondencję jednocześnie, nie odebrał on przesyłki poleconej zawierającej zaskarżoną decyzję. Na potwierdzenie powyższego skarżący przesłał przykładowe faktury VAT, które odebrał, w okresie gdy powinien otrzymać decyzję organu II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Art. 87 p.p.s.a. stanowi natomiast, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Artykuł 86 § 1 nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (v. postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757; Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2005 r. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis str. 333). Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (por. J.P.
Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 270; M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011,
- s. 409; postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 580/08).
Przystępując do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd uznał, że w sprawie zachowany został termin do jego złożenia. Z oświadczenia skarżącego wynika, że o wydaniu zaskarżonej decyzji dowiedział się 14 października 2015 r. Zatem wniesienie w dniu 21 października 2015 r. (data stempla pocztowego) do Sądu ww. wniosku nastąpiło w terminie. Skarżący równocześnie z wnioskiem złożył skargę na decyzję administracyjną.
Wobec powyższego kluczową okolicznością w sprawie jest uznanie, czy skarżący wniósł do Sądu skargę z uchybieniem terminu bez swej winy.
Z treści wniosku o przywrócenie terminu wynika, że o wydaniu zaskarżonej decyzji skarżący dowiedział się dopiero w trakcie rozmowy telefonicznej z pracownikiem Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego. Przyczyną niezłożenia skargi w terminie był niezawiniony brak świadomości skarżącego co do wydania przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji. Skarżący podkreślił, że w okresie, kiedy najprawdopodobniej mogło dojść do próby doręczenia zaskarżonej decyzji z pewnością był w domu (podobnie jak inni domownicy) i sprawdzał pocztę. W ocenie skarżącego nie jest możliwe, aby odbierając korespondencję jednocześnie nie odebrał on przesyłki poleconej zawierającej zaskarżoną decyzję. Zwłaszcza w sytuacji, gdy pozostawał w sporze z organem nakładającym na niego karę pieniężną w kwocie 5000 zł. Na potwierdzenie powyższego skarżący przesłał przykładowe faktury VAT, które odebrał, w okresie gdy powinien otrzymać zaskarżoną decyzję.
Sąd w świetle przytoczonych przez skarżącego okoliczności stwierdza, że nie jest oczywiste, czy doręczyciel złożył w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącego zawiadomienie o pozostawieniu zaskarżonej decyzji w Urzędzie Pocztowym. Co prawda w aktach sprawy znajduje się przedmiotowa przesyłka wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, które jest dokumentem urzędowym korzystającym z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może być jednak podważone. Kodeks postępowania administracyjnego nie wprowadza ograniczeń, co do środków dowodowych, zmierzających do obalenia domniemania zgodności takich dokumentów z prawdą. Brak więc przeszkód ku temu, by skarżący podważał prawdziwość dokumentu także przez złożenie stosownych wyjaśnień. Ocenie Sądu podlega wiarygodność takich wyjaśnień. W tej sytuacji kwestię powyższych wątpliwości należy rozstrzygnąć na korzyść skarżącego, mając na uwadze przede wszystkim zagwarantowane w art. 45 Konstytucji RP prawo do Sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1482/15).
W związku z powyższym Sąd uznał, że skarżący uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.