Uzasadnienie
T. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej jako skarżąca, spółka) wniosła w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 15 czerwca 2016 r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. Od powyższego postanowienia skarżąca złożyła w terminie sprzeciw, w którym wniosła o jego uchylenie. Sąd postanowieniem z dnia 27 lipca 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 15 czerwca 2016 r.
Skarżąca pismem z dnia 23 sierpnia 2016 r. skierowała do Sądu zażalenie na postanowienie z dnia 27 lipca 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy przede wszystkim wyjaśnić, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), modyfikująca m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Na mocy jej art. 2, w sprawach wszczętych od tej daty, a taką bez wątpienia jest rozpoznawana sprawa, bowiem skarga wniesiona została w dniu 28 października 2015 r., sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej jako "Ppsa"), orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a więc wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy - art. 260 § 1 i 2 Ppsa, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
Zgodnie z art. 194 § 1 Ppsa zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone w jego pkt 1-10. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w ww. katalogu.
Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia (ani jakiegokolwiek innego środka zaskarżenia) na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy - wydane na podstawie art. 260 § 1 Ppsa o utrzymaniu w mocy postanowienia/zarządzenia referendarza sądowego. Zarówno art. 194 § 1 Ppsa, ani żaden inny przepis Ppsa nie przyznaje stronie możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie sądu w opisanym przedmiocie, gdyż w tym zakresie jest to sąd orzekający w drugiej instancji.
W związku z powyższym, zażalenie jako niedopuszczalne, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 197 § 2 i art. 178 Ppsa podlega odrzuceniu.
Jednocześnie Sąd zauważa, że skarżąca została mylnie pouczona o przysługującym środku zaskarżenia, niezgodnie z treścią zarządzenia Sądu z dnia 27 lipca 2016 roku. Skarżąca zatem zastosował się do błędnego pouczenia wnosząc zażalenie na postanowienie Sądu utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego. Jednakże błędne pouczenie strony przez sąd administracyjny o przysługujących środkach odwoławczych nie może powodować, że stronie przysługuje inny środek odwoławczy, niż wynika to z przepisów p.p.s.a.
Reasumując, pomimo, że skarżąca została błędnie pouczona o przysługującym środku zaskarżenia od postanowienia Sądu z dnia 27 lipca 2016 roku, czyli zażaleniu i z tego środka skorzystała, to samo mylne pouczenie nie może powodować, że wniesiony przez skarżącą środek odwoławczy będzie skuteczny. Podkreślenia wymaga, iż zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2016 roku należy do postanowień kończących postępowanie w sprawie.