Uzasadnienie
W dniu [...] stycznia 2009 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Policji z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Komendant [...] Policji [...]., działając w oparciu o art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r.
Nr 125, poz. 874 ze zm. (dalej utd) oraz ustalenia zawarte w protokole kontroli nr [...], nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 18.000 zł, ograniczając jednocześnie – zgodnie z art. 92 ust. 2 pkt 1 utd - nałożoną karę do kwoty 15.000 zł.
Od powyższej decyzji Komendanta [...] Policji skarżąca złożyła odwołanie, w którym wniosła o zawieszenie postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 kpa ze względu na toczące się postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. Komendant Policji odmówił zawieszenia postępowania. W rozstrzygnięciu tym organ zawarł pouczenie o ostatecznym charakterze postanowienia i prawie wniesienia skargi w terminie 30 dni – za jego pośrednictwem - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. (dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Komendanta Policji z dnia [...] listopada 2008 r. odmawiające zawieszenia postępowania odwoławczego od decyzji Komendanta [...] Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Postanowienie to rozstrzygnęło kwestię zawieszenia postępowania odwoławczego w I instancji, w związku z czym stronie przysługiwał, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, środek zaskarżenia w postaci zażalenia do organu wyższego stopnia – Komendanta Głównego Policji (art. 6 ust. 4 w związku z art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji – tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 101 § 3 kpa na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie.
Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem Komendanta Policji, że postanowienie z dnia [...] listopada 2008 r. jest ostateczne, ponieważ nie zapadło ono w wyniku rozpatrzenia zażalenia, lecz rozstrzygnęło kwestię zawieszenia postępowania w postępowaniu odwoławczym w I instancji.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie rozpatrywana skarga została złożona do Sądu przed wyczerpaniem środków zaskarżenia i – jako niedopuszczalna – powinna ulec odrzuceniu.
Na marginesie należy zaznaczyć, że stosownie do treści art. 112 kpa błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W rezultacie błędne pouczenie Komendanta Policji zawarte w zaskarżonym postanowieniu może stanowić podstawę do przywrócenia terminu do złożenia przez skarżącą zażalenia na ww. postanowienie do Komendanta Głównego Policji w oparciu o art. 58 § 1 i 2 kpa. Pozostaje to jednak bez wpływu na ocenę dopuszczalności niniejszej skargi do Sądu.
Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a., odrzucił skargę.
O zwrocie wpisu sądowego od skargi orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.