Uzasadnienie
V. sp. z siedzibą w K. (dalej też jako "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2024 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji wyżej wymienionego organu z [...] lutego 2024 r. [...] wydanej za naruszenie obowiązków i warunków przewozu, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 728) a wskazanych w załączniku nr 3 do ww. ustawy. Decyzja organu II instancji zawierała pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W dniu 30 maja 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta RP z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 788, dalej: rozporządzenie).
Stosownie do treści § 1 rozporządzenia, zmienionego rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 15 maja 2012 r. (Dz. U. z 2012 poz. 604) z dniem 13 czerwca 2012 r., rozpoznanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy o transporcie drogowym przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie należy dokonać szerokiej wykładni wyżej wymienionego przepisu i przyjąć, że sprawa pośrednio związana z wymierzeniem kary za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ustawy) a dotycząca sprostowania decyzji także powinna być rozpoznawana przez wojewódzki sąd administracyjny, na którym obszarze właściwości strona skarżąca ma siedzibę. Rozporządzenie Prezydenta RP miało bowiem na celu usprawnienie i przyspieszenie rozpatrywania spraw, a przekazanie jedynie spraw związanych stricte z nałożeniem kar pieniężnych, a wyłączenie z tego przekazania spraw niejako pochodnych, ograniczałoby osiągnięcie ww. celu w sposób niewynikający bezpośrednio z tego przepisu (por. postanowienia NSA: z 11 kwietnia 2018 r. I GZ 76/18, z11 grudnia 2012 r. II GZ 470/12).
W niniejszej sprawie miejsce siedziby skarżącej – ul. [...] 1, [...] K., mieści się w województwie [...]. Tym samym sądem właściwym do rozpoznania niniejszej skargi, w myśl cytowanych powyżej przepisów rozporządzenia jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Zgodnie bowiem z § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (t. j. Dz. U. 2024 r. poz. 785) sądem właściwym dla obszaru województwa śląskiego jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
W myśl zaś art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a."), jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu.
Dodatkowo wskazać należy, że decyzja z [...] lutego 2024 r. została zaskarżona przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i zarejestrowana pod sygnaturą akt III SA/Gl 323/24.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzając swoją niewłaściwość miejscową z powodów przytoczonych wyżej, przekazał sprawę sądowi właściwemu, tj. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.