Uzasadnienie
Skarżący – P. B. pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej GITD) z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], którym Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej WITD) z dnia [...] maja 2016 r., nr [...]. W skardze zawarty został wniosek wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Skarżący wskazał, że wykonanie ww. decyzji organu I instancji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W kontekście niniejszej sprawy zauważenia wymaga również, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. rozszerza możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Kluczowe zatem dla zakresu stosowania przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. będzie mieć znaczenie, jakie przyjmie się dla pojęcia "sprawy", w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktu.
Zatem zanim Sąd przystąpi do badania, czy we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zostały podniesione okoliczności mające uzasadnić ziszczenie się którejś z przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania oraz czy istotnie uzasadniają one ziszczenie się którejś z tych przesłanek, musi stwierdzić czy wskazana decyzja może być przedmiotem wstrzymania.
W pierwszej kolejności ustalenia wymaga czy objęta wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzja WITD jest aktem podjętym w granicach sprawy zawisłej przed Sądem ze skargi na postanowienie GITD, którym odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od owej decyzji WITD. Nie ulega wątpliwości, że decyzja organu I instancji (nakładająca karę pieniężną), która jest przedmiotem wniosku, jest decyzją merytoryczną – rozstrzygającą sprawę co do istoty, zaś skarżone postanowienie GITD, odmawiające przywrócenie terminu, jest rozstrzygnięciem procesowym – niemerytorycznym.
Według stanowiska doktryny oraz judykatury w kwestii sprawy, w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktów "ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw - prawnej i faktycznej" (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod redakcją Tadeusza Wosia, wydanie 4, str. 433, a także postanowienie NSA z 6 marca 2012 r. o sygn. II OZ 138/12). Takie rozumienie sprawy administracyjnej uniemożliwia zatem wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia wydanego w I instancji w sytuacji, gdy brak było merytorycznej kontroli dokonanej przez organ II instancji, tj. postępowanie zakończone zostało stwierdzeniem uchybienia terminu do wniesienia odwołania, czy też odmową przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że skarżący nie mógł skutecznie uczynić przedmiotem żądania wstrzymania wykonania decyzji WITD, gdyż rozstrzygnięcie to nie mieści się w granicach skarżonej sprawy. Przedmiotem skarżenia jest rozstrzygnięcie GITD odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, którym w żadnym razie nie odniósł się ów organ merytorycznie do sprawy nałożenia kary pieniężnej. Postępowania prowadzone przez WITD w I instancji oraz przez GITD w II instancji były w oparciu o inne podstawy faktyczno-prawne. Pomiędzy tymi sprawami nie ma tożsamości, o której była mowa powyżej. W tym przypadku nie można więc mówić, że wskazane rozstrzygnięcia (decyzja i postanowienie) zostały wydane w granicach tej samej sprawy administracyjnej. Sprawa o nałożenie kary pieniężnej oraz sprawa o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia dowołania - wszak bez wątpienia łączące się ze sobą, to jednak dwie różne sprawy.
Na marginesie zauważyć wypada, że w sprawach, gdzie decyzja o nałożeniu kary pieniężnej wydawana jest w oparciu o art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1414), ustawodawca w art. 93 ust. 2 tej ustawy przewidział, że taka decyzja "staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą odrzucenia skargi, cofnięcia skargi, lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi."
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.