Uzasadnienie
Pismem z 13 stycznia 2016 r. R. P. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości w celu rozpatrzenia odwołań od wyników egzaminu adwokackiego z [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Prawomocnym postanowieniem z 16 sierpnia 2016 r., VI SA/Wa 326/16 Sąd odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie z 31 sierpnia 2016 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 złotych. Na wykonanie wezwania zakreślono termin 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie do uiszczenia wpisu skarżący wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który to postanowieniem z 24 lutego 2017 r., II GZ 114/17 orzekł o jego oddaleniu. W powyższym zażaleniu skarżący zawarł kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 25 kwietnia 2017 r., po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z 20 stycznia 2017 r. Sąd utrzymał w mocy wskazane postanowienie, jednocześnie (por. pismo z 28 kwietnia 2017 r.) wezwał skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie z 31 sierpnia 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi.
Pismem z 12 maja 2017 r, skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z 25 kwietnia 2017 r. oraz wezwanie z 28 kwietnia 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy p.p.s.a. sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie, jeżeli jest ono niedopuszczalne. O niedopuszczalności zażalenie mówimy m.in. wówczas gdy wniesione zostało od orzeczenia, od którego nie przysługuje żaden środek odwoławczy.
Jak wynika z akt sprawy postępowanie sądowoadministracyjne, w ramach którego skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy zostało wszczęte w dniu 15 stycznia 2016 r. wobec tego zastosowanie w niniejszej sprawie ma przepis art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658).
Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).
Oznacza to, że postanowienie sądu o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego jest ostateczne i nie przysługuje od niego zażalenie. Zaskarżenie takiego postanowienia będzie skutkowało odrzuceniem zażalenia z uwagi na jego niedopuszczalność.
Jak wynika z treści postanowienia z 25 kwietnia 2017 r. Sąd poinformował skarżącego o zastosowaniu w sprawie przepisów art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu po nowelizacji oraz pouczył o niezaskarżalności postanowienia (por. pismo z 28 kwietnia 2017 r. k. 95).
Mając powyższe na uwadze zażalenie na postanowienie z 25 kwietnia 2017 r. podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne.
Przechodząc do wezwania z 28 kwietnia 2017 r. wyjaśnić należy, że stanowi ono wyłącznie informujące o obowiązku wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie z 31 sierpnia 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 złotych. Obowiązek uiszczenia wpisu wiąże się z uprawomocnieniem zarządzenia na skutek postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lutego 2017 r., II GZ 114/17. Zaskarżone wezwanie nie stanowi zatem zarządzenia, o którym mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a. i nie może być zaskarżone w drodze zażalenia. Wydane zostało ono na podstawie art. 6 ustawy p.p.s.a. stanowiącego, że sąd administracyjny w razie uzasadnionej potrzeby udziela stronom występującym w sprawie bez adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań.
Uwzględniając powyże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 178 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.